In Parijs

In Parijs

In Parijs

In Parijs

In Parijs

In Parijs

Geef hier ook uw mening over In Parijs.

De dadendrang van Van Beemen…
(dubbelrecensie met Parijs denkt van Marijn Kruk)
(…) Hij bezoekt Houellebecq, Le Pen en een lavendelboer, gaat naar het meest racistische stadje van het land, en naar Boekarest waar niemand ook maar enige belangstelling voor Francofonie aan de dag legt. Bij dat alles vertelt hij ook over zijn eigen situatie, over fietstochten, zolderkamers, liefdes, verhuizingen en een gebronsde huisbazin. Het verslag van zijn eerste jaren als correspondent is eerder een avonturenboek, waarin hij zelf een niet onbelangrijke rol speelt.
Die twee raken elkaar weinig zachtzinnig als de razende reporter in november 2007 afreist naar Villiers-le-Bel, een voorstad van Parijs waar het onrustig is nadat twee jongeren zich op hun motor doodreden tegen een politieauto. Van Beemen wordt beroofd en in elkaar geslagen. Smakelijk beschrijft hij de desinteresse van de agent die proces-verbaal moet opmaken.
Frankrijk doet en Frankrijk denkt [Parijs Denkt]. Eigenlijk zou je de twee boeken in Ă©Ă©n cassette moeten aanbieden. Ze geven een complementair beeld van de eerste stappen van Frankrijk in het nieuwe millennium.
Ariejan Korteweg, recensie (***) in de Volkskrant

Altijd een buitenstaander
Tijdens de opstanden in de banlieues krijgt Van Beemen een pak slaag van een groepje donkere jongens. Wat hem altijd zal bijblijven, meer dan de pijn en de angst, is de haat in hun ogen. Net als  de kwaadaardige onverschilligheid van de politieagente bij wie hij aangifte doet op het bureau van Juvisy-sur-Orge. Het proces-verbaal, met een  taalfout in bijna elk woord, staat in het boek afgedrukt. Op veel mededogen van lezers van zijn ‘blog’ hoefde Van Beemen ook niet te rekenen. Het regent  verwijtende vragen hoe hij zo stom kon zijn zich in zo’n wespennest te steken. (…) In Parijs is  vooral de moeite waard als Van Beemen zich de vraag stelt waarom hij, hoe ‘aangepast’ ook, in Frankrijk altijd een buitenstaander zal blijven. En als hij vertelt hoe hij gaandeweg zijn schroom verloor LibĂ©ration af te kraken en, nog moeilijker, Nicolas Sarkozy te prijzen.
René ter Steege, recensie (***) in het Parool / GPD-kranten

Universele thema’s
Denk nu niet: ‘alweer zo’n journalist die zijn ei kwijt moet over zijn standplaats’, dit boek gaat vooral over universele thema’s als volwassen worden en inburgeren. (…) Behalve de feiten klinkt in de verhalen onnadrukkelijk zijn aanpassing aan zijn nieuwe leven door. Dat doet hij met een prettige vertelstem. Hij strooit weinig met persoonlijke gegevens en laat zijn gevoelens en gedachten toch voortdurend maar onnadrukkelijk horen in dit in de ik-vorm geschreven boek. Dat maakt het geheel tot tot een zeer leesbaar boek, dat over meer gaat dan de inburgering en volwassenwording van Olivier van Beemen in Parijs.
Gerda den Hollander, recensie op Klare Taal, Radio Nederland Wereldomroep

Feest van herkenning, boeiende inwijding
Het boek is een feest van herkenning voor iedereen die ooit in Parijs heeft gewoond en bij wie Frankrijk onder de huid is gaan zitten. Voor alle andere lezers is het een originele en boeiende inwijding in een zo bijzondere en ook zo andere wereld dan de onze, op slechts twee uur treinen van Roosendaal.
Frans Timmermans, staatssecretaris van Europese Zaken

Stijl met succes ontwikkeld
Na lezing wil ik je nogmaals feliciteren met je boek. Het werkt goed vind ik, die persoonlijke benadering. Je leest een journalist vragen stellen, heel herkenbaar. Niet iedereen kan het zo, maar jij hebt die stijl op je Parijsblog met succes ontwikkeld, en dat lees je goed terug, met fijne zinnen en een overzichtelijk verhaal over Frankrijk is het nuldecennium van de 21ste eeuw.
Reactie van René Moerland, correspondent in Parijs voor NRC Handelsblad

Hopelijk begin van lange reeks
In Parijs is zo’n boek dat je iedereen onder zijn of haar neus wilt duwen of cadeau wilt geven om er maar voor te zorgen dat die anderen delen in jouw genoegen. Geschreven met een aanstekelijk enthousiasme, van tijd tot tijd ontwapenend naĂŻef en bovenal uiterst informatief geeft dit boek een inkijk in het leven van de Kuifje van deze tijd. (…)
Het zijn echter niet alleen de grote nieuwsfeiten die In Parijs tot een boeiend boek maken. Ook de verhalen over het gewone dagelijkse leven weet hij op een mooie manier in te kleuren. In een vlotte stijl en met subtiele humor weet razende reporter Van Beemen de voorkomende ongemakken van een ‘groentje’ in de lichtstad te beschrijven. In een prettige schrijfstijl wijst hij de lezer tijdens zijn reportages terloops op kleinigheden die soms een glimlach oproepen en soms ontroeren, maar die het verhaal nĂ©t even naar een hoger niveau tillen.
Deze kroniek van een beginnende – en snel vorderende – correspondent op de fiets in Parijs is hopelijk de eersteling van een lange reeks boeken over zijn ontmoetingen en ervaringen in Frankrijk. Het onderwerp is onuitputtelijk en zoals het zich laat aanzien zijn energie ook.
Raoul Lucas, recensie op website Tout de France

Een verademing
Het is voor een Frankrijkboekenrecensent een verademing om in de schier eindeloze stroom van neergepende boekjes met Franse belevenissen van Hollandse emigranten, weer eens een gedocumenteerd en actueel werk te lezen over dat merkwaardige Frankrijk. Wie langer in Frankrijk woont, zal met instemming de constateringen van Van Beemen tot zich nemen: het gaat nog niet goed met Frankrijk. Het is een prachtig land, maar cultuur en mentaliteit van burgerij en overheid stemmen met te grote regelmaat niet tot grote vreugde, althans gezien vanuit Nederlands standpunt.
Van Beemen biedt een goed overzicht van het Frankrijk van nu met zijn Sarkozy, zijn banlieues (de auteur beschrijft de ranselpartij die hem bij een bezoek aan zo’n wijk pijnlijk trof), zijn stakingen, zijn opstandige studenten, zijn bureaucratie, zijn Le Pen en nog zo veel meer. Van Beemen heeft een goed en prettig leesbaar boek geschreven met vermelding van feiten die ook allemaal kloppen. Ook dat is een verademing.
Willem Bavelaar op Wonen en Leven in Frankrijk

Journalistieke kennis en persoonlijke belevenissen
Van Beemen beschrijft op een prettig lichte toon de recente geschiedenis van Parijs zoals ik die ook heb beleefd: de traumatische populariteit van Le Pen, de plotselinge haat van de Amerikanen voor de Fransen inzake Irak, de eindeloze sympathiewegwassende demonstraties van links, de in het buitenland opgeblazen rellen in de banlieue. De gaten in mijn geheugen werden met nauwkeurige feiten opgevuld.
Maar het boek geeft meer, omdat het ook het verhaal van de journalist zelf vertelt: zijn geldgebrek als student, zijn problemen om als buitenlander zonder vast contract een appartement te huren, de plaatsvervangende schaamte die hij voelt voor sommige Fransen die de sociale voorzieningen misbruiken. Juist door deze combinatie van journalistieke kennis en persoonlijke belevenissen is In Parijs een boek dat de lezer laat ervaren hoe het is om in deze wereldstad te wonen.
Claire Polders, auteur van onder meer De Onfeilbare en Salto Mortale, woonachtig in Parijs, recensie op haar website

Koop In Parijs!
Als reiziger, schrijver, historicus en (web)journalist sta ik positief-kritisch tegenover ons favoriete vakantieland. Niet alles is er goed. Die houding vind ik ook terug in het schitterende boek ‘In Parijs’ van correspondent Olivier van Beemen.
Iedereen die iets met Frankrijk heeft, MOET dit boek kopen! Helaas lees je het in Ă©Ă©n ruk uit. En wederom helaas heb je dan ineens het gevoel van leegte en gemis. Het boek is namelijk te dun! Het had twee, nee drie keer zo dik mogen zijn. Van Beemen heeft een heel vlotte pen (zie ook zijn weblog, ook een aanrader) en kan heel beeldend met woorden spelen. Herkenbaar, grappig, amusant, kritisch, tegendraads, verrassend, leuk. Je krijgt in het boek een kijkje achter de schermen van een correspondent. Wie het boek wil kopen, kan terecht op een speciale website. Daar kun je ook gesigneerde exemplaren bestellen. Doe dit snel! Dan heb je een eerste druk met handtekening van de schrijver! En roep dan meteen Olivier op om deel twee te gaan schrijven. Titelsuggestie: In Marseille?
Recensie op Skrivadur tikt & klikt

Inspirerend
Wat heb ik genoten van je boek; prachtig geschreven! Heel veel geleerd over Frankrijk; en het mooist vond ik de sterke one-liners die ik regelmatig tegenkwam; en de passages waar je over je eigen ervaring vertelt. Ik heb je boek van voor naar achter uitgelezen, me oa realiserend dat ik Frankrijk nog lang niet ken; dat er nog veel te ontdekken valt. Dus; inspirerend.
David Sandes, auteur van Sergei Bubka’s wondermethode en De brug (zie VPRO boeken), woonachtig in Parijs.

Van Beemen leest als een trein
Prima boek. Goed geschreven, boeiend en geen moment gewild leuk. Een echte aanrader. En dat zeg ik heus niet alleen omdat ik het boek gratis kreeg, want ik kreeg ook dat flutding van Henk Spaan gratis en daar kwam ik niet doorheen.
Het grote verschil tussen Spaan en Van Beemen (lijkt wel een goede naam voor een humoristisch duo) is dat in het boek van Spaan heel veel pagina’s lang niks gebeurt, waarbij Spaan dat probeert op te kloppen met gewild leuke kout en zogenaamd kiene observaties vervat in de meest kromme zinnen, terwijl in ‘In Parijs’ ontzettend veel informatie op een prettig onderkoelde manier wordt opgediend. Zonder Ă©Ă©n overbodige woordgrap en in goed Nederlands. Waar Spaan over een landweggetje hobbelt als een kruiwagen vol overgare rapen, leest Van Beemen als een trein. De nachttrein naar Parijs.
Gregor Hakkenberg, op Hollandais en France

Wees trots
Je boek geeft een mooi en treffend beeld van het huidige Frankrijk en de manier waarop een jonge Nederlandse journalist daarin beweegt. Je wilde geen ‘Kuifje’-achtig verhaal schrijven, maar dat is het toch een beetje geworden en daar bedoel ik overigens niets nadeligs mee. Je schetst je Parijse bestaan als een avontuur, wat het natuurlijk ook wel een beetje is. Je ontmoet prominente mensen (Le Pen, Houellebecq), komt op gewichtige plaatsen (ElysĂ©e), zonder daar zelf gewichtig over te doen.
Je analyses (over Sarkozy, de banlieue, het CPE, Franse economie etc) zijn pertinent en ook het achterland breng je helder in beeld. De persoonlijke lijn werkt prima op momenten dat je elementen uit je persoonlijke leven in verband brengt met heel Franse dingen, zoals Madame Aiach. Je belevenissen in de banlieue staan op zichzelf en horen er natuurlijk in. Wees nu eerst maar blij met en trots op je mooie boek.
Marijn Kruk, correspondent in Parijs van Trouw

Heimwee naar rechtse engerd
Zijn opdrachtgevers nemen wel een gok, wanneer ze in 2002 Olivier van Beemen als freelance correspondent in Frankrijk in de arm nemen. Want deze 23-jarige jongeling heeft dan wel een studie Frans en journalistiek voltooid, het werk van correspondent vergt toch enige ervaring. In zijn boek ‘In Parijs’ blikt de verslaggever nu terug op zijn eerste jaren in Frankrijk.
Het heeft goed uitgepakt, blijkt na lezing van In Parijs. Zijn aangenaam onbevangen blik maakt de beschouwingen van Van Beemen zeer lezenswaardig. Met enige zelfspot beschrijft hij zijn eigen coming of age in zijn Franse jaren. (…)
Ook Franse politici krijgen nog wel eens wat voor elkaar. Op een warme avond afgelopen zomer neemt Van Beemen een duik in de Seine. Na afloop herinnert hij zich een belofte tijdens de burgemeestersverkiezingen in 1977 van de rechtse Jacques Chirac. Hij zou de Seine zo schoon maken dat je er weer kunt zwemmen. Hij wordt er zowaar sentimenteel van. ,,Ik mis die nare engerd die na zijn aantreden als president in 1995 zo nodig kernproeven moest houden, waardoor ik me op mijn zestiende genoodzaakt voelde Franse producten te boycotten.”
Hilbrand Polman, recensie in Leeuwarder Courant

Geen loodgieters die niet komen opdagen
In de categorie boeken van emigranten heeft Olivier van Beemen een buitenbeentje afgeleverd. In In Parijs vind je geen verhalen over droomhuizen die opknappertjes blijken te zijn, loodgieters die niet op komen dagen, burgemeesters die gerespecteerd moeten worden of verre familieleden bij wie je plotseling zeer populair bent.
Van Beemen lijkt een echte jongensdroom te leven. Hij is journalist en correspondent in het buitenland voor tal van Nederlandse media. Standplaats? Parijs, want hij is een echte Francofiel. (…)
Van Beemen beseft duidelijk dat een boek geen dagblad is. HIj maakt dankbaar gebruik van de kans om te ontsnappen aan de waan van de dag en plaatst verhalen in een bredere context. Zo schetst hij in ronkende verhalen een goed beeld van het Frankrijk van 2009. En passant leren we dat een gat in de vloer van een Franse trein niet altijd het hurktoilet is waar we het voor aanzien. (…) In Parijs is een mooi boek, dat staat buiten kijf.
Peter Koster (verslaggever AD) recensie op Frankrijksite Hurktoilet

Prettig, informatief, onmisbaar
Het correspondentschap is vaak weggelegd voor dino’s in de journalistiek. Maar dat geldt niet voor Olivier van Beemen: hij vertrekt als 23-jarige naar Parijs. (…) Hij leert het moderne Frankrijk kennen en rekent af met de vele clichĂ©s. Hij valt – journalistiek gezien – de afgelopen jaren ook wel met de neus in de boter. De Franse mammoet moet  zich noodgedwongen moderniseren en dat gaat uiteraard niet zonder slag of stoot. Tel daarbij de voortdurende sociale onrust in de Parijse voorsteden en de verkiezing van een nieuwe PrĂ©sident de la RĂ©publique met ambitieuze plannen. (…)
In Parijs is een prettig, informatief boek en onmisbaar voor francofielen. En eigenlijk is het ook wel aan te raden voor de Frankrijk-haters. Je krijgt namelijk zeker nieuw inzicht in het zijn, l’ĂȘtre van dit volk

Kel Koenen, recensie op Vitaal.nl

Ontroerend
Olivier van Beemen schreef een literair en ook journalistiek boek. (…) In zijn boek ‘In Parijs’ vormen zeven jaar wonen en werken in Parijs de basis. Hij beschrijft zijn leven van een beginnend (want piepjong) correspondent in de Franse hoofdstad, verbonden aan de ontwikkelingen in de Franse politiek, de cultuur en het dagelijks leven. Het zijn geen weblogverhalen waar door uitgever Balans een nietje door geslagen is. Er is hard gewerkt, gestyleerd en gestructureerd om de verhalen -die ik deels al kende van Parijsblog- in het perspectief te plaatsen van de Franse maatschappij, met zijn eigenaardigheden en tradities.  (…) In het hoofdstuk Camping Parijs, over de daklozen in de stad, staat het mooiste verhaal van dit boek. Het gesprek met een Nederlandse zwerfster, Linde, is ontroerend.
François op Kunstlog

Ooit deed ik hetzelfde met Anna Karenina
Ik heb je boek nog niet uitgelezen, maar net als een andere lezer zei, zou ik het jammer vinden als het uit is. Dus lees ik in kleine stukjes, stel ik het einde uit om het plezier te verlengen. Ooit deed ik hetzelfde met Anna Karenina, en dat duurde dus wel enkele maanden; gelukkig is (deel 1 van) In Parijs nog redelijk van omvang!
Het is een heel goed idee geweest om het verhaal persoonlijk te maken. Al lezend krijg ik de indruk dat ik alles mee kan beleven, ik word telkens weer in het verhaal gezogen, hoe kort het ook is. Jouw luchtige (positief bedoeld) en vaak humoristische toon maakt het lezen een fantastische belevenis in deze steeds kortere en donkere herfstdagen.
Dafina Marinova, docente Frans

Jan Brusse gevoel
Liep gisteren te neuzen in een boekwinkel in de Beethovenstraat in Amsterdam en zag daar uw boek liggen. Kreeg een beetje een “Jan Brusse”-gevoel toen ik de titel zag (geen zorg, dat is positief bedoeld). Heb het boek gekocht. Erg leuk!! Kijk al uit naar een deel 2.
Simone ter Braak

Afbeeldingen: La liseuse (1772) van Jean-HonorĂ© Fragonard (National Gallery of Art, Washington); Claude Monet ou le liseur (1874) van Auguste Renoir (National Gallery of Art, Washington); Femme lisant (1869) van Camille Corot (Metropolitan Museum of Art, New York); L’ArlĂ©sienne (1888) van Vincent van Gogh (Metropolitan Museum of Art, New York); La lectrice soumise (1928) van RenĂ© Magritte (privĂ©collectie)