Allez les bleus, zingen de Nederlanders
(Van onze correspondent Olivier van Beemen)
PARIJS (GPD) _ ,,Oranje is de lelijkste kleur ter wereld”, zegt Talal. Hij staat buiten op straat bij café Politburo in de wijk Le Marais in het centrum van Parijs. ,,Ik heb thuis nog twee oranje shirts. Die zijn nu te koop”, zegt zijn vriend Julien.
Het is rust tijdens de EK-wedstrijd Nederland – Frankrijk, 1-0. De twintigers Julien en Talal behoren tot de schaarse bezoekers van het café die hun team redelijk fanatiek aanmoedigen. Niemand in het café draagt een blauw voetbalshirt, zoals het Franse elftal. Achter het scherm zitten jongeren rustig te praten. Boven de tv hangt een bordje ‘opium’ met een pijl naar beneden: voetbal, opium voor het volk.
Het contrast met Klein Holland aan de overkant kan bijna niet groter. Die bar was ooit in Nederlandse handen, maar wordt nu gerund door Fransen. Iedereen is er oranje en het feest barst bij het doelpunt van Dirk Kuyt in de negende minuut direct los. In het Politburo blijft het stil. Het handjevol Nederlanders dat niet meer in Klein Holland paste, houdt zich koest.
,,We hebben de bal niet vaak. We hebben de bal niet vaak”, zegt de Franse commentator vrij wanhopig na een minuut of twintig spelen. Het blijft uitzonderlijk stil in het café.
Dan leeft het Franse elftal op en ontstaan er grote kansen. Ook het Politburo leeft op en blijkt uiteindelijk meer voetballiefhebbers te kennen dan vermoed. ,,Hou nou toch op”, zegt een op het oog gedistingeerde brunette wanneer Van der Vaart neervalt na een slaande beweging van Makalele. ,,Niets aan de hand, voetballen”, vindt ze.
In een nabijgelegen café-restaurant kijkt een vijftiental Nederlanders de tweede helft. Ook zij pasten er niet meer bij in Klein Holland. In dezelfde zaal zit een tiental Fransen te eten. Ze lijken nauwelijks op of om te kijken.
Wanneer Thierry Henry het enige Franse doelpunt maakt, blijkt het ze toch niet compleet koud te laten. Enig gejuich klinkt op, vooral in de richting van de luidruchtige Nederlanders, die zich naar vaderlandse maatstaven overigens alleszins beschaafd gedragen.
Direct daarna valt de voor Frankrijk dodelijke 3-1. De eters eten door. De Franse serveerster kijkt niet geamuseerd. ,,Iets kalmer”, bromt ze. De Nederlanders raken uitbundig en zetten in fraai accent de Franse aanmoedigingskreet ‘Allez les bleus, allez les bleus’ in. Een kleine glimlach kan er vanaf bij de eters.
Allez les bleus klinkt de rest van de avond niet meer in Parijs. Het blijft er niet lang onrustig, of het moet in de buurt van de volstromende nachtclubs en hippe cafés zijn geweest. En bij Klein Holland.

Zojuist maar eens de gemeente gebeld of er nog ergens in de stad voetbal te kijken valt op een groot scherm in de buitenlucht, zoals vaak op het Place de l’Hôtel de Ville gebeurt of twee jaar geleden in het Stade Charléty. Vooralsnog gebeurt dat dit jaar helaas niet. Als Frankrijk zich voor de tweede ronde plaatst, waarschijnlijk wel, zei de medewerkster. Wordt mijn verhaal van vandaag maar weer eens bevestigd.
Nog meer belangrijke informatie: wie dinsdag in Frankrijk liever Nederland-Roemenië kijkt dan Frankrijk-Italië, stemme zijn télé af op de zender W9 (ook nooit van gehoord). Je moet er wel kabel voor hebben.

Uw correspondent doet vanavond voor de GPD-kranten verslag vanuit Parijs, waar het hopelijk doodstil zal zijn door alle teleurstelling. Waarschijnlijk verschijnt er ook nog wel iets op het blog. Wat zijn jullie prognoses? Of waren jullie juist zo blij dat ik tot vandaag nog bijna geen woord had vuil gemaakt aan het EK voetbal? Zelf zet ik consensueel in op 1-1.

De lange arm der wet waagde gisteren weliswaar een laffe poging mijn programma te verstoren, toch maakte ik een verhaal over de beleving van voetbal in Parijs en in Frankrijk. Houden Fransen eigenlijk van voetbal? Daar lees je vandaag over op (jawel) de voorpagina van Het Financieele Dagblad of hier.

Allez les bleus. Foto: eo7817

Zondag vond de loting plaats voor de halve finales van de Franse beker, met deelnemers Olympique Lyon en Paris Saint-Germain uit de eerste liga en Amiens en Sedan uit de tweede. Toen directielid Bernard Lacombe gevraagd werd naar een eerste reactie op het gegeven dat zijn team thuis moet spelen, zei hij: ‘Op het veld van de tegenstander spelen is altijd zwaar, dat zagen we gisteren. Sedan heeft het goed gedaan, maar een thuiswedstrijd is wat we graag wilden.’

Dat zijn team tegen Sedan moest, was toen nog onbekend, maar kwam even later wel uit de ballenbak. Bij Lyon zeggen ze dat de opmerking over Sedan ging over de uitwedstrijd die dat team had gewonnen op het veld van Bordeaux. Iets als: ja, maar sommige teams komen bij een uitwedstrijd ook tot grootse prestaties. Maar dat zei hij niet.
Lyon en PSG, twee van de rijkste teams uit de Ligue 1, ontlopen elkaar in de halve finales. PSG, dat achttiende staat in de competitie en mogelijk degradeert, speelt uit tegen Amiens.

Nee, één groepje voetbalsupporters van Paris Saint Germain verzet zich tegen de hype rond de Ch’tis, de nieuwe knuffelberen van Frankrijk. Tijdens de finale van de Coupe de la Ligue in het Stade de France gisteren verwelkomden ze het voetbalteam uit Lens (dat in tegenstelling tot Bergues wel echt in het Ch’ti-gebied ligt) met het spandoek: ‘Pedofielen, werklozen en inteelt: Bienvenue chez les Ch’tis’ (foto van France 3 bij Lepost.fr).
PSG won de beker (2-1) maar krijgt waarschijnlijk ook een zware straf. De club heeft een reputatie op het gebied van supporters die zich misdragen. De voorzitter PSG bood zijn excuses aan en zei dat zijn plezier goeddeels vergald was door de actie.

IJskoud is het in het noodstadion Stadium Lille Métropôle in de voorstad Villeneuve d’Ascq net buiten Lille (Rijsel voor de Vlamingen). Spelers en supporters wachten al jaren op een nieuw stadion, maar dat komt er maar niet. Tot die tijd zijn ze aangewezen op een veredelde atletiekarena buiten de stad.
Wanneer ik met een Engelse vriend naar binnen wil lopen, houdt een steward ons tegen als hij onze kaartjes ziet. ‘Dit is de ingang voor les places de merde (de kutplaatsen), jullie hebben een goede plek, daar verderop.’ Heerlijk, die Noord-Franse eerlijkheid.
Onze betere plek blijkt in ieder geval overdekt, wat in de stromende regen geen overbodige luxe is. Wij rillen al van kou en hebben enigszins te doen met de toeschouwers op de kutplaatsen.
Ik ben afgereisd omdat de wedstrijd ook een Nederlands tintje heeft: Patrick Kluivert (Lille) tegen Boudewijn Zenden van Olympique Marseille. Dat team wordt bovendien gecoacht door de halve Nederlander Eric Gerets (ex-PSV). Na mijn mindere ervaring vorige week, twijfelde ik even of ik wel moest gaan, maar ik besloot dat het een aardige afleiding is.
Gerets houdt Zenden deze avond op de bank, maar Kluivert speelt gelukkig wel. En hij scoort zowaar, zijn eerst velddoelpunt sinds hij voor Lille OSC uitkomt. Marseille komt snel terug door Niang, waarna de wedstrijd verder nauwelijks om aan te zien is. Het commentaar van mijn vriend over Kluivert is redelijk positief. He was the only player in his team who looked remotely like a football player.
In het perszaaltje komt een twintigtal journalisten na afloop samen voor de persconferenties van Gerets en Claude Puell, de trainer van Lille. Ik vind persconferenties nooit zulke fijne situaties, maar durf Gerets toch een vraag te stellen. Ik vraag hem wat hij van het niveau en de speelwijze vindt van de Franse competitie (die is in mijn ogen bijzonder saai, defensief en niet bijster hoogstaand, maar dat zeg ik niet).
Gerets antwoordt vermoeid dat hij die vraag al 25 keer heeft beantwoord, maar dat hij het nog wel een 26ste keer wil doen. Hij vindt de ligue un van hoog niveau en vooral technisch zeer interessant.
Dan komen de eerste spelers binnendruppelen achter een soort hekje in de zaal, waardoor ze gescheiden blijven van het journaille. Ik vraag een jonge vrouw of zij weet om welke spelers het gaat, maar ze blijkt een sportverslaggeefster uit Nederland, die voor Spits hetzelfde idee had als ik.
Zenden komt niet, maar Kluivert verschijnt strak in het pak het perszaaltje. Hij oogt enthousiast en lijkt behoorlijk afgevallen de laatste tijd. We hebben een aardig gesprekje, maar helaas slaag ik er niet in hem binnen korte tijd politiek incorrecte uitspraken te ontlokken. Hij ziet het nietige, deprimerende Lille (mijn woorden) als ‘nieuwe uitdaging’. Nu hij heeft laten zien goed te kunnen voetballen voor grote clubs, wil hij dat ook laten zien bij een kleinere club.
Hij zegt het verder goed naar zijn zin te hebben en heeft nog steeds de ambitie voor het Nederlands elftal te spelen. Hij hoopt vooral te schitteren met de Olympische ploeg in Peking volgend jaar.
Het uitgebreide verslag staat morgen in (een deel van) de regionale kranten.

Enigszins vertraagd: woensdag was ik met een Engelse vriend, zijn Franse vriendin, zijn Schotse vader en diens Engelse vrouw naar de EK-kwalificatiewedstrijd Frankrijk – Schotland in het Parijse stadion Parc des Princes, waar de lokale club PSG jaar in jaar uit matig speelt. Voor de duidelijkheid: het gaat hier om voetbal en niet om die andere sport waar Fransen tegenwoordig zo dol op zijn, rugby.
We hadden kaarten voor een van de Franse vakken, maar in het stadion bleek dat de Schotse supporters, bekend als de Tartan Army, besloten hadden er een thuiswedstrijd van te maken. We werden aan vrijwel alle kanten omringd door Schotten: We’ll be coming. We’ll be coming. We’ll be coming down the road. When you hear the noise of the Tartan Army Boys we’ll be coming, down the road! Af en toe klonk daar zachtjes tussendoor: Allez les bleus, les bleus.
De Schotten blonken uit in sportiviteit. Tijdens het Franse volkslied klapten ze vrolijk mee en als het 3-0 voor Frankrijk zou worden (wat de meesten verwachtten), hadden ze alsnog twee fantastische dagen in Parijs.
Minder blij waren twee Schotse supporters toen ze mijn vriend aan het begin van de tweede helft ontmaskerden als English in disguise (een halsmisdrijf in Schotland). Maar zelfs dat werd voor deze keer sportief opgevat. Met mijn rode haar stuitte ik overigens ook nog op enige discriminatie, positieve. Ik zou zo door kunnen gaan voor een Schot, verzekerde hetzelfde tweetal me. Of dat een groot compliment is, laten we maar even terzijde.
Frankrijk domineerde de wedstrijd, maar was nauwelijks gevaarlijk. Schotland zou dolblij zijn met een gelijkspel. Vlak na rust kreeg Frankrijk twee goede kansen, maar even later was het James McFadden die met een gigantische poeier scoorde voor de Schotten (filmpje). Het stadion explodeerde en twee omvangrijke Schotten landden onbedoeld op de beide vrouwen in ons gezelschap. Ook dat werd gemoedelijk opgelost. Een mooie voetbalavond.

De Franse voetbalcompetitie is nooit erg in trek geweest bij Nederlanders. Te weinig geld, lege stadions, geen buitengewoon hoog niveau: dat zullen de voornaamste redenen zijn. Uitzonderingen zijn Richard Witschge (Bordeaux, 1993-1996) en Johnny Rep, die met veel succes bij het Corsicaanse SC Bastia (1977-1979) en Saint-Etienne (1979-1983) speelde. De Franse groep Mickey 3D schreef in 2003 zelfs een hommage voor hem (zie hieronder).
Sinds een jaar oefent de Franse competitie enige aantrekkingskracht uit op Nederlanders. Vorig seizoen probeerde Patrick Paauwe het een jaar bij Valenciennes, waar hij alweer weg is, en dit jaar spelen Boudewijn Zenden en Patrick Kluivert in de Ligue 1. Zenden speelde al een aantal wedstrijden bij Olympique Marseille (dat uitkomt in de Champion’s League) en Kluivert gaat naar Lille.

Als jullie nog meer Nederlandse voetballers in Frankrijk kennen, hoor ik het graag.