Haha, Ierse humor: Sarko die een box bestelt in het stadion waar Frankrijk zich vanavond moet zien te kwalificeren tegen de Ieren.

Parijsblog ontwaakt langzaam uit het zomerritme. Om te beginnen een erg grappig filmpje over een jongetje dat zijn vader vertelt dat hij supporter is geworden van PSG.

Even bewijzen dat ik een echte man ben: na het songfestival nu een bericht over voetbal. Op de Franse velden is namelijk een revolutie gaande. Olympique Lyon wordt dit jaar voor het eerst sinds ik hier woon geen kampioen. De strijd om de eerste plaats in de Ligue 1 gaat tussen de Girondins de Bordeaux en Olympique Marseille. Bordeaux staat in het klassement drie punten voor, maar Marseille (met coach Eric Gerets – die ik ooit een vraag stelde op een persco – en middenvelder Boudewijn Zenden) kan op hetzelfde aantal punten komen, als het thuis Lyon verslaat. Die wedstrijd begint nu. OM heeft een iets beter doelsaldo.
Nu we het toch over spannende ontknopingen in voetbalcompetities hebben: er was even sprake van een Belgische beslissingswedstrijd in het Stade de France, waar Anderlecht en Standaard Luik uit zouden moeten maken wie de Jupiler Liga wint. Dat bleek een soort van Belgenmop van de Luikenaren.

De Franse zomerhit van 2009, gok ik zomaar. Geweldig. Magic System uit Ivoorkust in samenwerking met Khaled (in Nederland vooral bekend van Aïcha) uit Algerije en voetballer Franck Ribéry uit Boulogne-sur-Mer in de videoclip. Songtekst bij reacties.

Ex-voetballer Zinedine Zidane is volgens de stemmende lezers van Parijsblog de populairste Fransman. Dat zal hem deugd doen. Het gerucht doet de ronde dat hij binnenkort voorzitter van Real Madrid wordt. Filmsterren Audrey Tautou, Gérard Depardieu en Catherine Deneuve vormen samen met Sarko de subtop.

Zidane in Algiers. Foto: Zedamnabil

Ik sprak een paar jaar geleden al eens een wethouder van Ajaccio die als het allemaal net iets anders was gelopen keizer van Europa was geweest, vandaag interviewde ik voor Elsevier een banneling die al enkele decennia Sjah van Perzië had kunnen zijn. En de hoop nog steeds niet heeft opgegeven.
Reza Pahlavi jr. hoopt een fluwelen revolutie te ontketenen in zijn land, die een eind moet maken aan de macht van de geestelijke leiders. De pijlers van zijn droomstaat zijn de rechten van de mens, een parlementaire democratie en scheiding tussen kerk en staat. Voor zichzelf ziet hij een rol zoals Juan Carlos speelde bij de overgang naar democratie in Spanje, na de dictatuur van Franco. Hij legt het een en ‘t ander uit in het boek Iran, l’heure du choix en in een interview eind deze maand in Elsevier.
Ik sprak hem op een locatie in Parijs, die ik niet bekend mag maken, omdat er nogal wat mensen zijn die Pahlavi liever dood zien dan levend. Twee Franse politieagenten met oortjes controleerden of fotografe Ilse Leenders en ik geen wapens in onze tas meebrachten en fouilleerden mij (de fotografe niet).
Tja, waar praat je dan met zo’n sjah over om het ijs te breken? Uiteraard, over voetbal. Hij begon er zelf mee. Het trauma van 1978. Nee, niet Rensenbrink op de paal in de laatste minuut, maar de nederlaag waarmee Iran debuteerde op het WK, 0-3 tegen Nederland. Of ik me Cruijff herinner, zegt hij vanachter zijn laptop terwijl hij even een mailtje afmaakt, waarna hij nog eens wat beter kijkt en zegt: ‘O nee, daar ben je waarschijnlijk te jong voor.’ Mooi.
Ik kon er fijn op inhaken door te beginnen over de film Offside van regisseur Jafar Panahi, die ik twee jaar geleden interviewde op het filmfestival van Rotterdam. Een film over Iraanse vrouwen die het voetbalstadion niet in mogen. Het ijs was gebroken. Verdere bevindingen dus later deze maand in Elsevier.

Goed nieuws voor Nederland. Raymond Domenech (die van het bizarre huwelijksaanzoek) heeft de eer niet aan zichzelf gehouden en blijft bondscoach van Frankrijk.

Ik moet bij de medekijkers checken of hij het nu echt zei. De vice-wereldkampioen heeft zojuist onder zijn leiding één punt behaald uit drie wedstrijden, één doelpunt gescoord in 270 minuten voetbal en is vernederd door Roemenen, Nederlanders en Italianen. Je verwacht een mea culpa. Je hoopt dat hij de eer aan zichzelf houdt en opstapt.
Maar wat doet de Franse bondscoach Raymond Domenech?
Hij kijkt zwoel in de camera en vraagt voetbalpresentatrice Estelle Denis ten huwelijk. Zij staat op het punt de nabeschouwing te presenteren en doet haar uiterste best enigszins kritisch uit de hoek te komen.
Ik heb al vaker geconcludeerd dat Fransen weinig begrepen hebben van voetbal, maar was toch weer verbaasd.

De oranjegekte in Parijs is steeds minder subtiel. Overal in de stad hebben opportunistische voetbalfans hun ondernemingen vannacht spontaan oranje geschilderd. In veel gevallen kopen ze er meteen een fiets bij, om zo authentiek mogelijk over te komen.