Al op mijn derde, op vakantie in de streek Dordogne, legde ik een bovenmatige belangstelling aan de dag voor balen hooi, tractoren en schapen. Mijn moeder herinnert zich hoe mijn piepjonge broertje en ik onze tuinstoeltjes in het hoge gras van een weiland plaatsten, alsof we op de eerste rij zaten in het theater. De voorstelling bestond uit maaiende boeren, die wij luid aanmoedigden.

Deze en aantal andere schattige jeugdfoto’s illustreren een interview over mijn liefde voor Frankrijk in het winternummer van tijdschrift Leven in Frankrijk, dat sinds deze week in de kiosk ligt. Ook in En Route word ik aan de tand gevoeld over mijn boek In Parijs. Verder nog een lovende recensie bij Radio Nederland Wereldomroep.

Kijkt u vooral ook bij de andere recensies en reacties op inparijs.nl of bestel gewoon – lekker gek – direct een gesigneerd exemplaar, dat u nog mooi voor de kerstdagen in huis hebt.

Een buitenkansje: ik kan een week lang met mijn Engelse vriendinnetje mee op een werktripje naar New York en Boston, Gisteravond ben ik in Londen aangekomen en op het moment dat dit bericht op het wereldwijde web verschijnt, vertrekt mijn vlucht naar JFK. Trouwe bezoeker, geen nood: er staan berichten klaar. En voelt u zich vrij gezellige discussies te beginnen in mijn afwezigheid. Op de een of andere manier schijnen die beter van de grond te komen als ik er niet ben (bijvoorbeeld hier, hier en hier).

Uw verslaggever gaat de komende dagen de schaamteloze ramptoerist uithangen. Met een vriend ga ik morgen naar Reykjavik aan de Theems (de Britse site van Eurostar heeft de prijzen niet aangepast aan de ingestorte koers van het Britse pond, waardoor je tegenwoordig bijna geld toe krijgt op een treinticket), vanwaar we donderdag doorreizen naar Reykjavik nabij de poolcirkel. Het wordt ook een beetje werken, want vrijdag ontmoeten we de minister van Economische Zaken. Maandag is bureau Parijs weer bemand. Op het blog staat het een en ‘t ander klaar en beide Reykjavikken lijken me behoorlijk wireless, dus blijf vooral komen naar Parijsblog on credit crunch tour.

Castro Street, San Francisco. Foto: Olivier van Beemen

Een maand geleden was ik in San Francisco, een buitengewoon aangename stad. U weet inmiddels dat ik ook aan de overzijde van de oceaan oog blijf houden voor de French touch en het zal u dan ook nauwelijks verbazen dat ik na een omzwerving door de homobuurt Castro (gaat allen voor zover dat nog niet gebeurd is Milk zien!) neerzeeg in Café Flore, ongetwijfeld vernoemd naar het vrijwel gelijknamige café in Saint-Germain-des-Prés waar Sartre en De Beauvoir altijd zo gezellig keuvelden over het bestaan. Later (echt waar) zag ik in mijn reisgids ook nog eens dat het dé plek is om te zien en gezien te worden. Daar heb ik nu eenmaal een neusje voor.

Toen ik er op een zonnige doordeweekse middag op het terras zat, viel het eigenlijk wel mee met alle hipheid. Een jongen die opzichtig de New York Times zat te lezen (net als ikzelf) en een man die nog opzichtiger zijn roman schreef, gaven Flore wel een zeker intellectueel sfeertje. Ook was er een heterostelletje dat er duidelijk trots op was er geen enkel probleem mee te hebben in een café met een regenboogvlag te zitten (net als ikzelf). De meeste indruk maakten echter twee grijsaards, vermoedelijk bekenden. Zij zaten ieder aan een eigen tafeltje en hadden deze discussie:

- What are you up to?
- All sorts of things really, what about you?
- Nothing much
- It’s a beautiful day
- It really is

En uit elkaar gingen ze. Ze hadden overigens wel gelijk. Het wás een mooie dag.

Als u zich afvraagt: waarom laat de correspondent niets van zich horen terwijl het land weer eens plat ligt: ik ben er anderhalve week tussenuit geknepen naar San Francisco, Californië. Lang leve het freelancebestaan. Hier gaat iedereen gewoon naar school, staken metro, trein noch kabeltram en loopt niemand boos over straat uit protest tegen een vreemde megalomane leider. Vanaf 9 februari kunt u weer mooie verhalen verwachten.

San Francisco. Foto: Mancio7B9.

(Ik barst dezer dagen van het werk, daarom helaas nog geen substantiële verhalen op het blog. Excuus aan de trouwe lezers die ook tijdens mijn vakantie even een kijkje kwamen nemen)

Een voorspoedige vlucht die een halfuur te vroeg landde, geen rij bij de paspoortcontrole, geen onvriendelijke immigration officer: de VS verbeteren al in de afwachting van de verlosser Obama. Sinds gisteren ben ik in Chicago, en dinsdag probeer ik in het Grant Park te zijn, waar (hopelijk) de grote overwinningsceremonie zal plaatsvinden. Ik schijn echter niet de enige te zijn.
Parijsblog houdt even twee weekjes vakantie in de VS. Milwaukee, Holland (Michagan), de Niagara Falls en NYC staan verder op het programma. Als ik geïnspireerd ben en – net als hier – vaker gratis Wifi heb, laat ik meer van me horen.

Dank lieve lezers, dat jullie nog steeds naar mijn blog komen, ondanks de matige berichtgeving de laatste weken, zo niet maanden. Dit maal was ik een lang weekend naar Rome. Parijsblog heeft wat te lijden onder de werkdruk, het liefdesgeluk en de vakantiestemming van de voornaamste bijdrager.