Kunst van Bernard Vidal

Het Nederlands cultureel instituut in Parijs bestaat volgende week donderdag, 11 januari, precies 50 jaar. Dat viert het Institut Néerlandais het hele jaar, te beginnen met het Saison Néerlandaise: Haut les Pays-Bas (Nederland boven). Koningin Beatrix komt over om de feestelijkheden bij te wonen. Onder het genot van een kir en verrukkelijke wasabinootjes van de Hema interviewde ik donderdagavond directrice Rudi Wester over het instituut en over de waardering (of niet) voor Nederlandse cultuur in Frankrijk. Lees het verhaal onder meer in TC Tubantia en in de Provinciale Zeeuwse Courant, PZC.

Op wereldaidsdag verkopen kranten- en tabakswinkels in Frankrijk condooms voor 20 cent, in pakjes van vijf voor een euro. Tien miljoen zijn er beschikbaar, een per zes Fransen. De normale prijs van een pakje van twaalf stuks van Durex (zo’n vijf euro) is overigens aanzienlijk lager dan in Nederland: meer dan acht euro.

In Frankrijk ontdekten vorig jaar 6700 mensen dat ze besmet zijn met hiv. Het merendeel van hen is van Afrikaanse afkomst of homo. Aids onder drugsverslaafden loopt al een tijd lang terug in Frankrijk.

Hoewel ik, zoals ik al eens eerder berichtte, geen groot fan ben van de hogesnelheidstrein Thalys tussen Amsterdam en Parijs, moet ik zeggen dat ze ter gelegenheid van hun tienjarig bestaan een aardige site hebben geopend: Thalystory (voor tweetaligen: de Franse stem vind ik aangenamer dan de Nederlandse).
Daarop zie je in vijf etappes met historische filmpjes de geschiedenis van de spoorlijnen tussen Parijs, Brussel, Amsterdam en Keulen, de voornaamste huidige Thalysbestemmingen. Nederland wordt een beetje onderbelicht naar mijn idee, maar dat komt wellicht doordat er op spoorweggebied weinig revolutionairs uit Nederland is gekomen. Corrigeer me als ik ongelijk heb.
Ook al waren ze een stuk langzamer, treinen met namen als L’Etoile du Nord (de ster van het noorden), L’Oiseau bleu (de blauwe vogel) en de Trans Europ Express (TEE) spreken meer tot de verbeelding dan de Thalys.
Nog een kleine anekdote: toen ik h̩̩l lang geleden jong was en iedere ochtend een kleine tien kilometer naar school moest fietsen, tussen Vogelenzang en Haarlem, kwam iedere ochtend de Рinmiddels opgeheven Рnachttrein uit Parijs voorbij. Het idee dat de reizigers in die trein een nacht eerder uit het verre Parijs waren vertrokken, maakte me bijzonder jaloers en zette aan tot dromen.
Uiteindelijk heb ik die trein nog een paar keer genomen. Erg goede herinneringen bewaar ik er echter niet aan. Je staat ‘s nachts overal uren stil, omdat de afstand tussen Parijs en Amsterdam (ongeveer vijfhonderd kilometer) eigenlijk veel te klein is voor een nachttrein die een beetje doorrijdt. Bovendien is in het idyllische Noord-Franse stadje Aulnoye Aymeries ooit mijn rugtas met mijn kleren voor twee weken vakantie uit de trein gepikt, toen ik eindelijk in slaap gevallen was.

Ook iets meegemaakt op het spoor tussen Amsterdam en Parijs? Schroom niet het hieronder wereldkundig te maken.

Gisteren heb ik op één dag mijn complete quatorze juillet-achterstand weggewerkt. De voorgaande edities was ik toevallig net in Nederland of niet geïnspireerd genoeg overal te gaan kijken. Ik weet het niet precies meer.
In ieder geval is het gisteren helemaal goed gekomen. Ik schreef al over de militaire parade ‘s ochtends. Daarna heb ik het traditionele interview met Chirac gekeken, dit verhaal geschreven, even mijn gezicht laten zien op de Garden Party in de tuinen van het Elysée (ok, dat is een leugen, daar moet ik volgend jaar nog zien uitgenodigd te worden om het feest compleet te maken) om vervolgens ‘s avonds het vuurwerk te aanschouwen. Dat wordt afgestoken op de Champs de Mars, bij de Eiffeltoren. We zaten bij Invalides, met een redelijk uitzicht, hoewel het lage vuurwerk verborgen bleef. Tant pis.
Het sluitstuk was le bal des pompiers, het traditionele bal in de brandweerkazerne. We waren in de kazerne van Saint-Sulpice, waar een van de hipste brandweerfeesten van de stad schijnt plaats te vinden. Het bal kent een lange traditie, maar in de praktijk is het – in ieder geval in Parijs – gewoon een disco met dj en Engelstalige hitjes.
‘En dat op de Franse nationale feestdag,’ zei mijn Franse metgezel enigszins verontwaardigd. Ze had toch minstens een liedje van Edith Piaf verwacht. Volgende keer moet ik het in la province vieren, zei ze, buiten Parijs: daar is het nóg leuker…

Waarschijnlijk vindt een aanzienlijk aantal lezers van dit weblog het best aardig te lezen wat er in de Franse pers over Nederland wordt geschreven. Vandaar deze nieuwe rubriek. We beginnen met een verhaal over, hoe kan het ook anders… coffeeshops. Venlo gaat de coffeshops richting grens verplaatsen om de drugstoeristen buiten het centrum te houden. Lees het in Libération.

Ook in Parijs vallen de mussen van het dak. Een afscheidscocktail van een aantal ambassademedewerkers gisteren leek meer op een sauna dan op een feestelijk afscheid. Ook in bureau Parijs GPD/Elsevier is het soms lastig uit te houden.
Een nieuwe ventilator biedt hopelijk soelaas. De gebruiksaanwijzing is in ieder geval ook in het Nederlands. Hoewel ik vrees dat de Franse tekst duidelijker is. Klik op het plaatje om het te vergroten.

Vorige week schreef ik dit columnachtige verhaaltje over de paradoxale Franse houding ten opzichte van de mondialisering. Over Poolse loodgieters en Sloveense beren in Frankrijk en hypermarchés en Etap-hotels op de Hongaarse poesta. Lees het op de site van BN/De Stem.