Replica van de wagon waarin maarschalk Foch (F), admiraal Hope (GB) en de staatsminister Erzberger (D) de wapenstilstand tekenden die 91 jaar geleden een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog. De echte wagon werd in 1945 vernietigd in opdracht van Adolf Hitler. De replica staat in het Musée de l’Armistice in Compiègne (tenenkrommende website alert). Volgens een communiqué van Elysée zat Sarko op 11/11 om 11:11 naast maarschalk Foch (laatste flauwe Sarko-’ik was erbij’-grolletje, beloofd).

Foto: Ecololo

Mijn eerste legale bericht rechtstreeks vanuit de Thalys tussen Parijs en Amsterdam (ergens net voorbij Lille, vermoedelijk net in België). De hogesnelheidstrein heeft sinds een tijdje wifi: gratis in de eerste klas, vrij duur (€13 voor de hele rit) in de tweede. En uw correspondent zit zowaar een keer eerste klas.
Ik heb al eens eerder geprobeerd iets te berichten op dit blog, maar vlak voordat ik het kon plaatsen werd ik teruggefloten door de Belgische conductrice. Ik stond namelijk in het barrijtuig, vlakbij de eerste klas, waar ik stiekem meesurfte. Ik vertelde haar dat ik wel eens eerste klas had gezeten toen wifi het niet deed (echt waar), dus nu kon ik best een berichtje versturen, vond ik. Dat was ze niet met me eens en ze lette goed op dat ik het niet alsnog deed. ‘Ik verdedig mijn kot.’

Het vocabulaire is tenenkrommend. Een conducteur heet superviseur, een barjongen een barista, de bar heet iDzinc, de stiltecoupés iDzen, de overige coupés iDzap. De superviseur roept om dat je in de iDzen-ruimtes een zen attitude moet aannemen (wat neerkomt op: kop houden en vooral niet bellen).

Verder ben ik groot fan van de iDTGV, die ik vorige week nam van Parijs naar Nîmes en van Lyon naar Parijs. Paar weken van tevoren geboekt op internet, voor € 45,90 eerste klas op de heenreis en € 44,90 eerste klas op de terugreis. Dat is zo’n drie keer goedkoper dan de normale prijs.
iDTGV is een apart treinstel, vastgekoppeld aan een normale TGV. De verbindingen staan op deze interactieve kaart. Kaartjes zijn uitsluitend op internet te boeken en gaan volledig volgens yield management: hoe vroeger je boekt, des te minder je betaalt. Je print ze zelf thuis uit. Op iedere bestemming gaat 10 % van de kaartjes weg voor € 19 in de tweede klas en € 24 in de eerste. De iDTGV is vrijwel altijd goedkoper dan de trein waaraan hij vast zit. Volgens deze site strijken de Franse spoorwegen (SNCF) per reiziger ongeveer € 50 op.
De iDTGV is zowel van binnen als van buiten identiek aan een gewone dubbeldekker-TGV. Behalve de benamingen is het verschil dat de bar wat luidruchtiger is en dat er dvd’s gehuurd kunnen worden.

De vakbond Force Ouvrière Cheminots is – hoe kan het ook anders – tegenstander van deze nieuwerwetse treinen. De bond vindt de treinen die niet aan het loket te boeken zijn, indruisen tegen de geest van de openbare dienstverlening. Bovendien vreest het personeel dat toekomstige uitbreidingen ten koste gaan van reguliere treinen. Grootste euvel is waarschijnlijk dat het speciale personeelstarief niet geldt op de treinen: ongeacht de bestemming en de drukte betalen zij € 5 in de daluren en € 15 euro in de spits. De 220.000 werknemers van de SNCF vullen volgens Le Figaro met zijn allen 7 % van alle zitplaatsen in de TGV.

Aanstaande maandag zou ik met de Eurostar van Londen naar Parijs reizen, maar ik heb dat veranderd in Londen – Brussel (- Amsterdam). Ik was even vergeten dat In Parijs gelanceerd moet worden… Ik had een goedkoop kaartje (€ 38,50) weten te bemachtigen, waarbij geld terug of ruilen onmogelijk is. De oplossing: Troc des Trains. Daarop kun je kaartjes (TGV, Thalys, Eurostar, etc.) aanbieden, die verloren dreigen te gaan. Winst maken mag niet, verlies wel.

Ik heb mijn kaartje er vorige week opgezet en kreeg de afgelopen dagen acht reacties van potentiële kopers. Zij mailden mij en gaven hun nummer, waarna ik met ‘Fredi’ heb afgesproken bij de metrohalte Saint-Paul. Hij overhandigde mij zojuist het bedrag dat ik betaald heb en beiden waren wij weer iets gelukkiger.
Wanneer je niet in dezelfde stad woont/verblijft, is het iets lastiger. Dan moet je afspreken dat de verkoper de kaartjes opstuurt nadat het geld gestort is, of andersom. Dan wordt het een vertrouwenskwestie.
Andere (door mij beproefde) mogelijkheden om van onomwisselbare ‘Smoove’-kaartjes van Thalys af te komen zijn: nederlanders.fr en marktplaats.nl.
Update. Leve de interactie: een lezer wijst me ook op 2dehands.nl

Foto: lewishamdreamer

10:55 Ik ben sinds lange tijd weer eens op reportage ver van Parijs. Het verhaal waaraan ik werk, staat waarschijnlijk pas over enkele maanden in Elsevier, dus ik moet nog even geheimzinnig blijven. Wel kan ik schrijven dat ik nu in een intercity zit van Arles naar Lyon, aan weerszijden omringd door wijngaarden. De zon is net door de wolken gebroken.

Mijn boek In Parijs is nu naar de drukker. Ik kan er niets meer aan doen. Aan de ene kant een fijn gevoel, een opluchting, maar aan de andere kant leidt het ook tot de nodige stress. Wat als er toch nog een foutje in zit? (In ieder boek zit anderhalve fout, klinkt het in de uitgeverswereld). En had die ene passage of dat ene hoofdstuk toch niet net anders gemoeten?
Dat het boek naar de drukker is, betekent niet dat er voor mij niets meer aan te doen is. Nu moet ik namelijk mijn boek zien te verkopen, iets wat je als beginnende auteur goeddeels zelf moet zien te regelen. En dus schrijf ik bewerkte voorpublicaties, nieuwe verhalen met verwijzingen en zijn er bonnetjesacties. Details volgen. Gelukkig heb ik de laatste jaren voor veel verschillende opdrachtgevers gewerkt, dus ik heb contacten in de mediawereld. En ik ben druk bezig met mijn eigen site, waar het boek gesigneerd te koop zal zijn.
11:15 Inmiddels sta ik op station Le Teil. Ziet er aardig uit, tegen een steile heuvel. Om onduidelijke redenen worden we omgeleid via de rechteroever van de Rhône, terwijl de intercity normaalgesproken de linkeroever neemt. Duurt een halfuurtje langer. Het kan me niet zo veel schelen vandaag.

Grmpf. Hier uw grommende, plots oud geworden correspondent. In treinen dacht ik altijd al een abonnement te hebben op huilende baby’s of schreeuwende kleine kinderen binnen drie meter afstand van mijn gereserveerde zitplaats. Sommige mensen glimlachen in dat geval, doen alsof er niets aan de hand is of ze weten zelf hoe het is om met kleine kinderen te reizen. Ik probeer iedere keer in categorie twee te vallen, maar meestal ga ik binnen korte tijd inwendig grommend op zoek naar een andere plek.

Dat werd wel erg lastig toen ik zojuist de vertrekhal van de Eurostar op station Saint-Pancras in Londen binnenkwam. De trein voor mij blijkt de directe trein naar Disneyland Parijs te zijn. Dat leidt tot een hal die is afgeladen met blije kinders met knuffels van pak ‘m beet Iejoor, ballonnen met Nemo en wat dies meer zij. Ik ben in een hoekje gaan zitten met wifi en een grote kop koffie voor mijn neus.

Foto: theevilmightyf

Rue89 wijst op meer Franse uitvindingen die het niet gehaald hebben. Kijk en geniet van de Aérotrain, een monorail uit de jaren zestig die het af moest afleggen tegen de Train à Grande Vitesse. Ruim 430 km/u ging hij. Langs het spoor tussen Parijs en Orléans is in de akkers nog steeds de betonnen constructie te zien waar de trein getest is.

Het rollend trottoir van Montparnasse. Foto: Zacha Rosen

Het hogesnelheidsrollendtrottoir (HSRT) in het ondergrondse metrostation van Montparnasse in Parijs moet eraan geloven, lees ik bij Charles Bremner (Times), die de Franse uitvinding vergelijkt met de Citroën DS en de de straaljager Rafale, Franse vernuftigheden die buiten Frankrijk nauwelijks aanslaan. Minitel en de Concorde kun je daar wellicht aan toevoegen.
Het HSRT, waarmee het Parijse vervoersbedrijf RATP de wereld hoopte te veroveren, was zelfs voor de Fransen te avantgarde. Gebruikers konden niet goed met de plotselinge versnelling overweg en raakten in paniek als ze af moesten stappen. Bovendien was de lopende band vaak buiten werking.
Zelf liep ik er – al weer een paar jaar geleden – een paar keer over en vond het best meevallen met de snelheid. Het HSRT veert in mijn herinnering wel lekker. Het trottoir heeft 4,5 miljoen euro gekost en zou dagelijkse reizigers een kwartier per week opleveren, tien uur per jaar. Het mocht niet zo zijn.

Thalys ten oosten van Amsterdam. Foto: Erwyn van der Meer.

Mijn bordeauxrode ros tussen Parijs en Amsterdam is weer eens duurder geworden, waardoor de prijsstijging uitkomt op 62 procent in 6 jaar. Dit maal zouden de tariefwijzigingen echter goeddeels in het voordeel van reizigers uit kunnen pakken. Alle tarieven zijn voortaan ook verkrijgbaar als enkele reis, wat tot nog toe slechts het geval was bij het volle tarief. Ze zijn dus ook onderling combineerbaar.
Bovendien is het goedkoopste retourtje voortaan 50 euro in plaats van 70 euro, bijna 30 procent minder. Blijft natuurlijk de vraag of je kaartjes tegen dat tarief ooit weet te bemachtigen. Je moet in ieder geval een maand van tevoren boeken en bent je biljet kwijt als je plots andere plannen hebt. (Tips voor reizigers in Frankrijk: via Troc des Prems kan je niet inwisselbare kaartjes proberen te verkopen).
De namen van de nieuwe tarieven zijn nog tenenkrommender dan voorheen: Librys (vol tarief) wordt – we gaan toch naar Amsterdam – Hi-Life, Mezzo wordt OptiWay en Smilys heet voortaan Smoove. Wie heeft duizenden euro’s opgestreken voor dergelijke onzin en waar kan ik intekenen om volgende keer deel te nemen aan het bedenken van nieuwe namen?
Laatste noot: ik ben regelmatig kritisch over Thalys, maar vindt de trein nog steeds zwaar superieur ten opzichte van zowel de auto als zeker het vliegtuig. De Spanjaarden van Vueling zijn tot mijn vreugde opgehouden met een vlucht tussen Amsterdam en Parijs en ook Transavia schijnt met vrijwel lege toestellen tussen Rotterdam en Parijs te vliegen. Nu KLM en Air France nog.