Afgelopen zondag was de laatste dag van een lang weekend dat ik doorbracht in Londen. De inboorlingen volgden met bovengemiddelde belangstelling de laatste dag van de Olympische Spelen in Peking. Niet alleen om dat het Team GB zo goed gepresteerd had in China (47 medailles, waarvan 19 gouden), maar ook omdat Londen in 2012 de eerstvolgende stad is die de Spelen organiseert.
Dat had natuurlijk Parijs moeten zijn, de stad die volgens vriend en vijand betere papieren had dan Londen, maar zichzelf minder goed wist te verkopen. Enigszins tot mijn verbazing deed dat me wel wat zondag. Die Londenaren zijn al zo blij, überhip, welvarend, etc. Maar goed, wij hebben kekke leenfietsen.

Deze fraaie foto, oorspronkelijk van de site ChinaRen, circuleert op het web. De Chinezen zijn niet zo blij met de Fransen sinds zijn hun fakkel zo respectloos ontvingen in Parijs en de dalai lama ook nog eens ereburger van Parijs werd.

Eerdere berichten:
Iets te veel van het goede:
Dalai Lama ereburger van Parijs
Fakkeltocht Parijs fiasco:
Parijs toont passie voor Olympische vlam

Fransen zijn er vaak goed in andere volken het bloed onder de nagels te halen. Laat ik een persoonlijke klaagzang over telefoon- en internetaansluitingen even achterwege laten en de invasie van Irak, die op wereldschaal net iets meer invloed had, als voorbeeld nemen.
De ‘vredescoalitie’ die de twijfelde of er wel massavernietigingswapens in Irak waren en de voorkeur gaf aan verdere diplomatieke druk, bestond behalve Frankrijk uit onder meer Duitsland en Rusland.
Toch spoelden sommige Amerikanen alleen hun flessen Franse wijn door de gootsteen en doopten zij hun Franse frietjes pathetisch om tot vrijheidsfrietjes. Van een bokworstenboycot of een wodkadrooglegging kwam het niet. Minster van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice vatte het zo samen: Punish the French, ignore the Germans, and forgive the Russians.
Nu zijn het volgens diverse Franse media de Chinezen die het helemaal gehad hebben met Frankrijk. Demonstraties en oproepen tot het boycotten van Franse producten volgen elkaar op melden Libération en Le Figaro. ‘Bevrijd Corsica’ roepen de Chinezen nu als antwoord op de Franse eis aan China om Tibet met rust te laten.
Mogelijk ben ik beïnvloed door het Franse perspectief waarmee ik het grootste deel van het nieuws tot me krijg, maar in dit geval lijkt eenzelfde mechaniek in werking getreden: diverse landen tonen zich kritisch tegen China. Ook in Londen, San Francisco en Sint-Petersburg waren de fakkeltochten bepaald geen succes.
En toch zijn het die moreel superieure Franse druktemaakters die de Chinezen het meest irriteren. Ook vorige week regende het weer leuzen als ‘wij zijn het land van de mensenrechten’. Met andere woorden: wij zijn het land van de beschaving en dat willen wij delen met de rest van de wereld.
Het doet me denken aan de toespraak van toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Dominique de Villepin bij zijn toespraak voor de VN-Veiligheidsraad, al was die van een veel hoger niveau dan het gratuite gescherm met mensenrechten.
Natuurlijk hebben de Franse demonstranten gelijk dat je de niet kritiekloos mee moet werken aan de wereldwijde Chinese propagandatocht en hadden Chirac en De Villepin het bij het rechte eind in Irak, maar in beide gevallen is het gevolg dat de internationale positie van Frankrijk verzwakt, wat waarschijnlijk niet de bedoeling was.
Aan de andere kant is het toch ook prijzenswaardig dat er nog mensen cq naties zijn die eerst aan hun principes denken en vervolgens over de (economische/geopolitieke) consequenties.
Maar nu lees ik zojuist dat Parijs de Dalai Lama tot ereburger van de stad heeft benoemd, samen met de dissident Hu Jia. Ten eerste vind ik ereburgerschappen voor internationale beroemdheden een goedkope pr-stunt voor de steden die ze uitdelen en daarbij vraag ik me af wat het nu toevoegt. Alsof de Dalai Lama aan de Rue de Rivoli komt wonen. Het is bovenal olie op het vuur voor de boze Chinezen, die hun westerse zondebok nu wel heel makkelijk gevonden hebben.

Light the passion, share the dream. Over deel één van de slogan voor de Olympische Spelen in Peking hoeven de Chinezen zich in ieder geval geen zorgen te maken. Net als in Londen zondag wekte de fakkeltocht door Parijs gisteren de nodige passie op.
Liefst vier keer zag de organisatie zich genoodzaakt de fakkel ‘om technische redenen’ te doven. U zult inmiddels ook gehoord hebben dat een gedoofde fakkel niet betekent dat het Olympisch vuur uit is, zoals ik aanvankelijk dacht. Het Olympisch vuur rijdt in een beschermd voertuig mee. De vlam brandt dus altijd. Punt.
Ik had wegens andere verplichtingen pas om drie uur tijd richting het parcours te gaan en begaf me richting stadhuis, waar de optocht op dat moment zou moeten zijn. Burgemeester Bertrand Delanoë had een fraai spandoek opgehangen: Paris défend les droits de l’homme partout dans le monde. Heerlijk, Frankrijk kon de wereld weer eens ouderwets beschavingsles geven.
Van de fakkel (en vlam) ontbrak echter ieder spoor. Wel toonden Tibet-activisten zich verbolgen dat de CRS (Franse ME) hen verbood met hun vlag te zwaaien. Sterker nog: de vlaggen werden ingenomen. Het regende al snel termen als collabos en fachos.
Wat doe je als de vlam niet naar jou toekomt? Juist, dan ga jij naar de vlam. Zodoende fietste ik het parcours in tegenstelde richting. Langs Châtelet, het Louvre, Place de la Concorde… De vertraging door alle schermutselingen bleek enorm. Ik moest tot ver op de Champs-Elysées om bij vlam te komen.
Het schouwspel was voor de objectieve toeschouwer alleraardigst: een enorme politiemacht (deels op rolschaatsen en joggend) omringde een groepje verbouwereerde sporters. Langs de dranghekken renden de demonstranten mee. Libérez le Tibet, libérez le Tibet. Overal klonk bovendien boegeroep. Ze waren voor zover ik het kon zien veel talrijkers dan de enthousiastelingen, vrijwel uitsluitend Aziaten.
Frankrijk kan een handelsboycot van China tegemoet zien.

Rugnummer 19436 had er precies een uurtje langer voor nodig dan de Keniaanse winnaar Stephen Kibiwot, maar na 2 uur en 1 minuut kwam ik samen met vriendin Katja over de finish van de Semi de Paris, de halve marathon van Parijs. Een verdienstelijke 12821ste plaats (op 23000 deelnemers) was mijn deel. Die rangschikking is overigens officieus, maar daarover later meer.
In roze en oranje konden onze fans ons gemakkelijk herkennen. ‘Hup Holland’, schreeuwde een onbekende vrouw ons toe bij Bastille.
Het was voor het eerst sinds 1995 (Trosloop in Haarlem en Zandvoort) dat ik ruim 21 kilometer liep. Als ik het me goed herinner, ben ik in dertien jaar een kwartier langzamer geworden, grofweg een minuut per jaar. Maar uitlopen was dit maal het belangrijkst.
Zeker in het begin, in de straten van Vincennes en nabij mijn appartement vlakbij Place de la Nation viel het alleszins mee. Na een dipje tussen 9 en 12 kilometer liep ik weer lekker door het twaalfde arrondissement en aan het begin van de laatste zeven kilometer door Bois de Vincennes. De laatste vier kilometer vielen echter bijzonder zwaar en ik moest me vermannen om mijn hardlooppartner bij te houden. We finishten samen.
Na de eindstreep volgde een koude douche. Ik had weliswaar mijn officiële rugnummer op de rug gespeld, maar was vergeten een tijdmeetchip tussen mijn schoenen te doen. Dat is ietwat dom en leidt ertoe dat ik niet voorkom in het klassement (en dat niemand dit bericht zal geloven), maar voor een medewerker van organisator ASO was het ook nog eens voldoende me het officiële terrein af te sturen en me als een halve crimineel te behandelen. ‘Als u niet weggaat, roep ik de beveiliging erbij.’ 26 euro betaald, maar geen recht op een glas water of een medaille.
Ik stelde me gerust met de gedachte dat de ASO sinds begin dit jaar niet langer de winstgevende autorace mag organiseren waarbij coureurs straffeloos Afrikaanse kinderen doodrijden (en in diepe rouw zijn als er een racer omkomt) en dat hun grote wielerevenement tegenwoordig beter bekend staat als Tour du Dopage.

Frankrijk heeft een nieuw sportfenomeen, Jo-Wilfried Tsonga, die zich vandaag bij de tenniskampioenschappen van Australië plaatste voor de halve finale. Sympathiek, flamboyant en zeer getalenteerd, schijnt de 22-jarige tennisser te zijn. Later deze week zal hij proberen Rafael Nadal te verslaan.
In tijden dat Frankrijk zich, net als Nederland, zo’n zorgen maakt over immigratie en integratie, is een geslaagde halfbloed natuurlijk altijd welkom. Hij is geboren in Le Mans en heeft een Congolese vader en een Franse moeder. Wellicht doet hij de tijden herleven van Yannick Noah (Franse moeder, vader met wortels in Kameroen), die in 1983 als laatste Fransman Roland Garros won.
Meer nog dan de nieuwe Yannick Noah, zien velen in Tsonga de nieuwe Mohammed Ali, op wie hij uiterlijk veel lijkt.

Jo Wilfried Tsonga, hier in actie op het toernooi van Queen’s in Londen. Foto: Sallylondon

Wat is er gebeurd tussen Nicolas Sarkozy en de zeilster Maud Fontenoy? Hij heeft haar voorgesteld staatssecretaris van Jeugdzaken te worden in zijn regering. Zij moet er nog er nog even over nadenken.
Ook de rugbycoach Bernard Laporte zal binnenkort toetreden tot het kabinet van Sarkozy. Hij doet er wel goed aan vanavond op het wk met zijn team te winnen van Ierland, anders zijn de kansen van Frankrijk om wereldkampioen te worden verkeken. Dat zou Laporte ook wel eens zijn mandaat kunnen kosten.

Argentinië geldt niet als een van ‘s werelds sterkste rugbylanden en toch wonnen ze vrijdagavond op overtuigende wijze van gastland Frankrijk (12-17). Dat geldt wel als een van de voornaamste kanshebbers voor de wereldbeker, zeker in eigen land.
Ik vind rugby nogal saai om te kijken, maar toonde vrijdag enige goede wil door in een café voor een televisie plaats te nemen. Het jammere aan rugby is dat het zo vol zit met dode spelmomenten en mannetjes die met z’n allen op elkaar liggen, met die raar stuitende bal daar ergens onder.
Ik voelde wel dat er spanning was, deels door het meeleven van de cafégenoten, maar kan me nog steeds geen fan noemen. Frankrijk miste goede kansen en moet nu van alle drie andere teams in de groep winnen om (zo goed als) zeker te zijn van plaatsing voor de kwartfinales. Ierland is de moeilijkste tegenstanders die de blauwen nog treffen.
Als Frankrijk zich bij de laatste acht plaatst, stuit het hoogstwaarschijnlijk op de onverslaanbaar geachte All Blacks uit Nieuw-Zeeland. Die confrontatie hadden de Fransen het liefst bewaard tot de finale.

Morgen begint het wereldkampioenschap rugby in Frankrijk*, waarbij de organisator geldt als een van de favorieten. Mijn serie reportages over de Cévenol en de beren in de Pyreneeën voerde me ook langs Toulouse, de zelfbenoemde rugbyhoofdstad van Frankrijk. Dat leidde tot dit verhaal, onder meer in de PZC van vandaag.