Dit voorjaar had ik ineens een obsessie voor halve marathons. Ik reeg ze aaneen, steeds iets sneller: San Francisco (1 uur 40 minuten), Parijs (1:38) en Nice (1:36). Na vijf maanden pauze liep ik er vandaag weer eens 21 kilometer en 97,5 meter, in Lyon.

Het parcours door het Parc de la Tête d’Or en langs de kade van de Rhône (in tegenstelling tot wat velen denken spreken Fransen die uit als “Roon”) was op papier mooier dan in werkelijkheid. Het park lag er – ondanks een druppeltje regen – mooi bij, maar de Rhône zag je nauwelijks vanaf de weg waarover we met een man/vrouw of vijfduizend liepen.
De afgelopen maanden heb ik hard aan mijn boek gewerkt, vaak tot diep in de nacht, en redelijk ongezond geleefd. Bovendien heb ik minder hard gelopen dan voorheen en dat merkte ik. Ik mag dan regelmatig zwemmen, hardlopen is toch anders. Ik kwam over de finish in 1:45:40. Ik had iets sneller gehoopt, maar ben niet ontevreden.

Halve marathon van Lyon (in 2008), foto: JaHoVil

U dacht dat het de komende twee weken aan de Porte d’Auteuil vooral gaat over de prestaties van Rafael Nadal en Roger Federer. Mis. Zojuist bereikte ons namelijk het nieuws dat de chef ballenjongens van Roland Garros is ontslagen. Sterker nog: Ridha Bensalha heeft het metier zowat uitgevonden, toen hij begin jaren zeventig de ballenjongensopleiding bij de Franse Tennisfederatie (FFT) oprichtte. Hij zou te streng zijn, maar helemaal duidelijk is de FFT niet. Mocht u het totaal niet met deze beslissing eens zijn, dan kunt u deze petitie ondertekenen, net als 279 aanhangers van Bensalha die u voorgingen.

Rafael Nadal geeft handdoek aan ballenjongen. Foto: Y. Caradec

Even bewijzen dat ik een echte man ben: na het songfestival nu een bericht over voetbal. Op de Franse velden is namelijk een revolutie gaande. Olympique Lyon wordt dit jaar voor het eerst sinds ik hier woon geen kampioen. De strijd om de eerste plaats in de Ligue 1 gaat tussen de Girondins de Bordeaux en Olympique Marseille. Bordeaux staat in het klassement drie punten voor, maar Marseille (met coach Eric Gerets – die ik ooit een vraag stelde op een persco – en middenvelder Boudewijn Zenden) kan op hetzelfde aantal punten komen, als het thuis Lyon verslaat. Die wedstrijd begint nu. OM heeft een iets beter doelsaldo.
Nu we het toch over spannende ontknopingen in voetbalcompetities hebben: er was even sprake van een Belgische beslissingswedstrijd in het Stade de France, waar Anderlecht en Standaard Luik uit zouden moeten maken wie de Jupiler Liga wint. Dat bleek een soort van Belgenmop van de Luikenaren.

Piscine Edouard Pailleron in het negentiende arrondissement van Parijs. Foto: Olivier van Beemen

In het bubbelbad van Piscine Edouard Pailleron blaas ik even uit van het baantjes trekken. Naast en tegenover me zitten drie jongens van mijn leeftijd. Het zwembad bevindt zich in het negentiende arrondissement, een van de armere stadsdelen van Parijs. Ze hebben afgetrainde lichamen en hun taalgebruik en uiterlijk komen een tikje ordi op me over. Blauwe boorden, schat ik in. Ze zijn black-blanc-beur, zoals dat genoemd wordt. De jongen tegenover me heeft een zwarte huid, zijn vriend aan mijn kant is blank en de jongen naast me heeft een kleurtje ertussenin, café crème.
Die voert het hoogste woord. Hij vraagt wat zijn vriend aan de overzijde volgende week zaterdag gaat doen. Of hij zin heeft om mee uit te gaan. ‘Ik kan niet’, antwoordt hij. ‘Ik moet werken.’
- ‘Tot hoe laat dan?’
- ‘Tot één uur ‘s nachts.’
- ‘Maar jij werkt toch nooit ‘s avonds?’
- ‘In principe niet, maar het is museumnacht.’
De zwarte jongen werkt dus in een museum. Helemaal niet vreemd natuurlijk, maar ik betrap mezelf erop dat het me (aangenaam) verrast. Ik wil vragen welk museum, maar dat durf ik niet. De jongen naast me voldoet beter aan de vooroordelen die ook ik helaas koester: hij gaat zaterdag achter les meufs aan, een ietwat denigrerende term voor de vrouwtjes.

Al na een kilometer of vijf verschijnt hij. Dat kleine, irritante mannetje met zijn satanische lach. En bovenal: met zijn enorme hamer, waarmee hij inbeukt op mijn benen. Dat ik de halve marathon vervolgens uitloop, is – in alle bescheidenheid – welhaast miraculeus te noemen.

Ik schreef al dat al dat gehardloop verslavend werkt, zeker als het steeds beter gaat terwijl ik niet het idee heb dat ik daar buitengewoon mijn best voor hoef te doen. Op een moment dat ik echt geen geldig excuus meer kon vinden om niet aan mijn boek te werken, heb ik me ingeschreven voor de marathon van New York City op 1 november. Dat is nogal een duur grapje, zo blijkt. Waar ik voor de halve marathon van Nice 17 euro heb neergeteld en voor Parijs 26, betaal je voor New York 242 dollar. Elf daarvan ben je sowieso kwijt, of je nu ingeloot wordt of niet. Hoe groot de kans is ingeloot te worden, vermeldt de site niet, maar ik vermoed dat die niet zo groot is.
Tenzij je de afgelopen anderhalf jaar een halve marathon hebt gelopen in minder dan 1:23. Dan mag je hoe dan ook meedoen. U voelt hem al aankomen: dat was vandaag mijn inzet. Een kwartier sneller dan vorige maand in Parijs, waar ik bijzonder langzaam begon doordat ik helemaal achter in het deelnemersveld stond. Het tweede deel van de race had ik het goede schema voor 1:23 te pakken.
Yes we can, denk ik en hul me in mijn Obama-shirt. Ik besluit dit keer snel van start te gaan. Ik weet mezelf voor in het startvak te positioneren en sprint na het startschot de Promenade des Anglais op. Dat gaat een paar kilometer heel aardig. Ik loop een kilometer of vier op met een organisatierenner die een vlag draagt met daarop 1:24. Als ik die nu bijhoud en vlak voor de finish een demarrage plaats is het kat in het bakkie.
Maar dan dus dat mannetje, dat na een eerste lus door het stadscentrum een eerste flinke klap uitdeelt. De organisatierenner moet ik laten lopen. Het gaat even heuvel op, richting de haven waar de ferryboten naar Corsica vertrekken. Mijn tempo neemt af, maar blijft vrij hoog. Directe kwalificatie voor New York vergeet ik: anderhalf uur is ook mooi.
Vroeger dan ik wil komt een nieuwe organisatierenner langs gehold, die op een vlak schema loopt dat naar 1:30 leidt. Ook hem en de omringende lopers moet ik vrij snel laten gaan. Op tien kilometer, opnieuw op de Promenade des Anglais, overweeg ik te stoppen. Vanuit de bocht heb ik een overzicht over het parcours dat nog volgt. Dat is vrij eenvoudig en zeer deprimerend: ruim vijf kilometer heen, tot aan de luchthaven en weer terug. Schaduw is er niet. De Middellandse Zee ligt er mooi bij, dat dan weer wel.
Waar ik het was die bij de vorige koersen talrijke mensen voorbij liep, word ik nu zelf vrijwel alleen maar ingehaald. Een kilometer of drie weet ik aan te klampen bij een kleine blondine die voor ASPTT Nice loopt, wat vermoedelijk staat voor de sportvereniging van de plaatselijke post. Ook zij is uiteindelijk te snel.
De terugweg van de luchthaven naar het centrum is een lijdensweg. Ik ben een schande voor mijn Obama-shirt. Uiteindelijk breek ik nog net mijn persoonlijk record, 1:36 en een beetje. Een 517de plaats is mijn deel. Nederig strompel ik terug naar het appartement dat ik gehuurd heb. No, I couldn’t. Not this time. Nu is het te hopen dat ‘The ING New York City Marathon’ ING-rekeninghouders stiekem voortrekt bij de loting. Ik zou in ieder geval weer wat rustiger beginnen.

Op de halve marathon in Parijs zondag was ik twee minuten sneller dan in San Francisco, ondanks de recente val en een startpositie ergens helemaal achterin het deelnemersveld van 25.000. Daardoor moest ik mij de eerste kilometers tussen alle mensen een weg naar voren slalommen. Eén uur en 38 minuten deed ik er over. Waar ik vorig jaar een week lang intense pijn had in, voelde ik me gister direct na de koers alweer goed en ging ik een paar uurtjes later fietsend naar mijn rendez-vous in Saint-Germain-des-Prés (later meer daarover). Verder vond ik het aardig te zien dat ik de laatste elf kilometer twaalf minuten sneller was dan de eerste tien. Tja, en hoeveelste word je dan: nummer 3764. Tout ça pour ça.

Ik doe zondag mee aan de halve marathon van Parijs. De twijfel was even toegeslagen na de val van mijn fiets, waarvan ik de afgelopen dagen nog enige gevolgen voelde. Maar een eerste inspanning sinds de val verliep zojuist alleszins naar wens. In rustig tempo liep ik een van mijn vaste routes, heen en terug over de Promenade Plantée tussen Bastille en de Périphérique (ongeveer zo), in totaal een kilometer of zes à zeven. Nu zondag niet de chip vergeten. Vanavond staat overigens een spannend interview op het programma, daarover morgen meer.

En province (buiten Parijs) kun je het beter niet doen, maar in het buitenland ga ik tegenwoordig voor Parisien door. Dat levert best leuke reacties op. Mensen denken spontaan dat je gedistingeerd bent en dat soort zaken.
Bijzonder gedistingeerd zie ik er hiernaast niet uit, maar enige waardering kreeg ik wel. Ik was bij de halve marathon van San Francisco, waarvoor ik mij in een opwelling had ingeschreven, namelijk de eerste niet-Noord-Amerikaan en de tweede buitenlander. ‘And now for our international competitor from Paris, Michael (lang verhaal) van Beemen‘, klonk het bij de finish in het Golden Gate Park.
In het totaalklassement was ik overigens nummer 806, nog net voor een 71-jarige opa uit Sunnyvale, da’s dan weer iets minder indrukwekkend, maar er waren wel bijna 6000 deelnemers.
Dit keer is het, anders dan vorig jaar in Parijs, ook nog eens verifieerbaar, kijk maar. Twintig minuten sneller dan vorig jaar. Als dat zich voortzet, loop ik over twee jaar een wereldrecord…

En toch heeft Rémi Gaillard meer talent voor de tienkamp.

De Zomerspelen van 2012 gingen niet naar Parijs maar naar Londen. Dan maar de Olympische Winterspelen, denken ze in Frankrijk. Die van 2014 zijn alweer vergeven aan het Russische Sotsji, die van 2018 liggen nog open. Frankrijk heeft besloten mee te dingen en een drietal steden heeft interesse getoond om in de voetsporen te treden van Chamonix (1924), Grenoble (1968) en Albertville (1992). Grenoble probeert het nog eens, Annecy wil ook wel en verrassender: Nice, waarschijnlijk geïnspireerd door medebadplaats Sotsji, gaat ook een poging wagen de Franse kandidatuur binnen te slepen. Die wordt in maart 2009 bekendgemaakt, waarna het Internationaal Olympisch Comité in 2011 openbaart welke stad de gelukkige is.