Het is tijd om naar de kapper te gaan. Sinds eind december ben ik niet meer geweest. Op dat gebied ben ik sinds ik in de Marais woon zeer monogaam. Ik ga alleen nog maar naar David, die mijn haar niet alleen begrijpt, maar het ook Venetiaans blond vindt. Ik schreef er al eens een column over.
Vrijdag, na het doktersbezoek, wil ik snel nog even langswippen, maar ben ik helaas te laat. David kan me niet meer helpen. Dinsdag is hij er niet, maar maak ik wel een afspraak voor vandaag elf uur. Trots constateer ik dat ik me er niet voor schaam openlijk naar le monsieur qui travaille ici te vragen (ik vind het wel wat ver gaan dat ik zijn naam ken). Wat ben ik toch heerlijk geïntegreerd in mijn homobuurtje.
De kapper ligt op de route naar het Centre Pompidou, dat komt goed uit. Eenmaal aangekomen blijkt David echter om onbegrijpelijke redenen niet op zijn werk te zijn verschenen. De kapster die er wel is, verontschuldigt zich, nadat ik me verontschuldig dat ik tien minuten te laat ben. Ze heeft geen idee waar David uithangt. Ze stelt niet voor mij dan maar te knippen: ze is niet alleen druk, maar begrijpt waarschijnlijk bovenal dat David mijn haar begrijpt. Ze noteert mijn telefoonnummer en zal me bellen als David weer boven water is. De telefoon blijft akelig stil.

Een kapper in de buurt, niet de mijne. Foto: Loriane, Zachary, Agnès et Nicolas

Gisteren bracht ik een uurtje van mijn leven door in de Fédération Nationale d’Achats, de Fnac. In de veronderstelling dat mijn defecte computer te repareren viel met een nieuwe batterij had ik die twee weken eerder gekocht, maar uiteindelijk bleek het MacBook uit zichzelf weer te draaien en kon ik de batterij terugbrengen. Een tegoedbon bleek het hoogst haalbare bij de Service Après-Vente, waar ik dus een uurtje moest wachten. In de tussentijd heb ik wel stofzuigerzakken gekocht bij Darty (die anders dan Fnac ook huishoudelijke apparaten verkoopt). Die had ik al net iets langer nodig dan ik op het wereldwijde web zou moeten vermelden, maar laat ik gewoon eens transparant zijn.

De rest van de wachttijd doodde ik door een te begin te maken met Le tour du monde en quatre-vingts jours van Jules Verne. Deze klassieker zou ik als afgestudeerd student Frans natuurlijk al lang gelezen moeten hebben, maar dat is niet het geval. De lange wachtrij om een product te ruilen is niet zo fijn bij de Fnac, maar de regel dat je ieder boek onaangekocht mag lezen, is wel erg aardig. Vooral de stripafdeling is doorgaans drukker bevolkt dan de gemiddelde bibliotheek. Je mag gewoon met je nieuwe album van Asterix tegen de kast gaan zitten en het terugzetten wanneer het uit is.

Dat deed ik dus met Jules Verne terwijl ik op mijn beurt wachtte. En de strategie van de Fnac bleek te werken. Nadat ik een tegoedbon had gekregen, wilde ik het boek niet terugzetten, maar meenemen. Weinig mensen bij de kassa, dat kwam goed uit.

Het leek er zelfs op dat ik direct aan de beurt was. Een langharige jongen, op het oog een miskend artiest die tegen zijn zin voor een groot kapitalistisch bedrijf werkt maar dat voor lief neemt omdat hij uiteindelijk ontdekt hoopt te worden (ja, ja, ik heb vooroordelen), was weliswaar bezig wat papiertjes in te vullen, maar zijn kassa leek open. Ik stond op het punt te vragen of hij open was (vous êtes ouvert?), maar dacht, ofschoon het ook in het Nederlands makkelijk kan: toch best rare vraag. Ik vroeg daarom: c’est ouvert?, waarbij c’ verwijst naar de kassa, wat ook in het Nederlands vreemd zou klinken. Is dat open? Maar toch, het ging er uiteindelijk meer om of de kassa open was dan hijzelf. Zijn heerlijke Franse antwoord was dat hij een être humain was. Oui, je suis ouvert, zei hij, met de nadruk op je. Volgens mij had hij wel enige spijt van zijn bijdehante antwoord toen ik met een buitenlandse betaalpas betaalde, maar erop terugkomen zou de zaak waarschijnlijk alleen maar compliceren. De wijze les: nooit te veel nadenken voordat je naar de kassa van Fnac gaat.

‘Een kleurrijke, charmante, surrealistische komedie’, die wil Woody Allen vanaf komende zomer in Parijs gaan maken. ‘Tenminste, als ik slaag. Anders is het gewoon saai’, zei hij gisteren tegen de Franse pers.

Woody Allen, over wie wel wordt gezegd dat hij films kan blijven maken dankzij het Franse publiek dat hem nooit in de steek laat, is met zijn jazzband op een Europese tournee en speelt morgenavond in Parijs.
Hij wilde al eerder in Parijs draaien, maar de kosten waren te hoog. Minister van Cultuur Christine Albanel kondigde gisteren aan dat het voortaan goedkoper wordt films te schieten in Parijs, dankzij een belastingvoordeel. Dat is goed voor het imago van de stad. Films als Da Vinci Code en Marie Antoinette trokken veel toeristen.
Albanel: ‘Iedereen weet dat steden in de films van Woody Allen een personage op zich zijn en het zou voor Parijs een groot geluk zijn als het een personage wordt in zijn volgende film.

De 80-jarige klant Pierre Gouny koopt enkele boeken van Anatole France bij boekhandelaar Xavier Versini (links). Foto: Ilse Leenders

Met een beetje mazzel leest u vandaag in uw GPD-krant (iedere krant is vrij een verhaal wel of niet mee te nemen en het aanbod is doorgaans groter dan de beschikbare ruimte) mijn reportage over de bouquinistes de Paris, de boekhandelaars op de kades van de Seine. Hun handelswaar ligt dag en nacht in herkenbare groene bakken (en wordt daar op sommige zaterdagavonden afgesmeten door dronkenlui).
Door ontlezing en internetconcurrentie kiezen steeds meer verkopers ervoor beeldjes van de Eiffeltoren aan te bieden en andere prullaria: die verkopen beter. Het stadsbestuur van Parijs wil juist dat het boekenstalletjes blijven.
Dat de nood bij sommigen aan de man is, bleek toen fotograaf Ilse Leenders een stalletje wilde vastleggen nabij Saint-Michel. Dat mocht best van de handelaar, maar alleen in ruil voor twee euro. Tja, daar gaan wij natuurlijk niet op in.
Zelf heb ik in ruim zes jaar Parijs nog nooit een boek gekocht bij de stalletjes, hoewel ik er met regelmaat langsloop. Dat moet binnenkort maar eens veranderen. Meer over de boekenstallen in de kranten.

Even wat echt belangrijk nieuws tussendoor. Toen ik in Parijs kwam wonen in 2002, waren de metrokaartjes groen, zoals hier links. In 2003 werden ze mauve (schakering paars) en sinds een paar maanden zijn ze wit (rechts). De eerste kaartjes voor de eind jaren zeventig geïnstalleerde tourniquets waren geel en zeer cool (filmpje). Verder is de beroemde carte orange verdwenen en vervangen door de chipkaart Navigo. Deze en meer wijsheden vind je hier, net als de bovenstaande afbeeldingen.

Ik sta niet bepaald als trendwatcher bekend, maar meen nu toch een rage ontwaard te hebben. Hippe Parijzenaars dragen massaal witte T-shirts (en een enkeling een zwarte) waarop zij de liefde verklaren aan New York. Tja, Parijs is natuurlijk wel wat passé, maar om in een land dat als anti-Amerikaans te boek staat nu zo openlijk te heulen met de vijand: ik heb er mijn twijfels bij. Tijdens een kort bezoek aan Nederland afgelopen weekend heb ik dergelijke T-shirts niet gespot, waardoor ik vooralsnog denk dat het om een Parijse dan wel Franse rage gaat.

Vrijdagnacht. Tegen mijn gebruik in neem ik een taxi. Het is geen lange rit, ongeveer drie kilometer, maar mijn fiets heb ik niet bij me en ik heb geen zin om te lopen. Wijselijk besluit ik in te stappen alvorens de bestemming te vertellen.

Eenmaal op de achterbank – ga in een Parijse taxi nooit voorin zitten – vertel ik de chauffeur waar het heen moet. Hij kijkt wat ongelovig. Quelle course, zegt hij hoofdschuddend. Wat een rit!
Grommend rijdt hij de goede kant op. De hele weg zucht en steunt hij. Ik moet me duidelijk zeer schuldig voelen dat ik van zijn dienst gebruik maak.
Vlakbij de bestemming is een taxistandplaats. Hij zou mij daar af kunnen zetten, maar deze man laat ik graag dertig meter de straat inrijden.
De ritprijs is 5,80 euro, wat niet veel geld is. In Amsterdam neem je daarvoor niet eens plaats in een taxi en loopt de meter door alsof je benzine tankt.
Het lage bedrag valt mij aan te rekenen, te horen aan de toon waarmee hij het aankondigt. Ik zeg dat hij waarschijnlijk meer zou verdienen door fooien als hij wat aardiger zou doen tegen klanten.
Fooien wil hij niet. ‘Door de hoge benzineprijs rijd ik met verlies’. Rijk zal hij inderdaad niet worden als hij de hele nacht dergelijke tochtjes maakt, maar dat hij verlies maakt, lijkt me ook weer overdreven. Ik besluit niet in discussie te gaan.

Taxi in nachtelijk Parijs. Foto: Phil P

Er is sinds een paar uur een einde gekomen aan mijn korte SDF-bestaan. Bon, ik logeerde twee weken bij vrienden die een fraai optrekje hebben pal naast de Eiffeltoren, dus zo erg was het allemaal ook niet.
Maar nu heb ik weer een domicile fixe, dat is toch fijner. In de Marais dus. De eerste falafel is reeds verorberd. Het was even zoeken op de sjabbat, maar vlak na broodjeswinkel Finkelsztajn aan de Rue des Rosiers vond ik een geopende falafeltent. En niet zo maar een, maar the best of the world, zoals op de etalage stond te lezen.
En de 4-1 van gisteren dreunt ook nog lekker na. Uw correspondent is een gelukkig man.

Foto: rsepulveda

De oranjegekte in Parijs is steeds minder subtiel. Overal in de stad hebben opportunistische voetbalfans hun ondernemingen vannacht spontaan oranje geschilderd. In veel gevallen kopen ze er meteen een fiets bij, om zo authentiek mogelijk over te komen.