Dit bericht, waarin het best bewaarde geheim van Parijs wordt verklapt, verschijnt vandaag ook op het gewaardeerde groepsblog GeenCommentaar.

Ik ben het afgelopen jaar niet alleen veranderd in een fanatiek hardloper, maar ben ook steeds vaker gaan zwemmen. Het levert een leuke nieuwe hobby op: zwembadtoerist. Parijs kent veel mooie zwembaden in verschillende buurten (38 in totaal). Ik schreef al over Edouard Pailleron in het negentiende arrondissement, ik zwem wel eens in Joséphine Baker in de Seine (25 meter, eigenlijk te klein) en ontdekte vorige maand het 50-meterbad Georges Vallerey in het twintigste arrondissement. Een openluchtzwembad met schuifdak: ik was onder de indruk.
Een van mijn favoriete baden is Piscine Pontoise, uit de jaren dertig, met twee etages individuele badhokjes. De film Bleu met Juliette Binoche (van de trilogie Trois Couleurs) is er opgenomen. Dit 33-meterbad is een van de twee waarvoor ik een tienrittenkaart heb.
Het andere is Piscine Suzanne Berlioux, op niveau -3 van winkelcentrum de Hallen. Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van les Halles, maar een 50-meterbad midden in de stad wilde ik een dikke maand geleden wel eens uitproberen. Ook zijn de ruime openingstijden (op maandag en woensdag tot elf uur ’s avonds) zeer aantrekkelijk.
Het USP (sinds ik mijn boek promoot weet ik alles van marketing) van Suzanne Berlioux zijn de douches. Die zijn open en direct naast het zwembad, mannen en vrouwen gescheiden. Het aardige is dat sommige zwemsters zich na hun baantjes in het chloorbad ontdoen van het bovenstukje van hun bikini. Zo krijgt het hele bovenlichaam de schrobbeurt die het verdient. Het gaat om een minderheid, maar leidt er toch toe dat de meeste mannen tijdens hun schoolslag het hoofd in een merkwaardige hoek draaien, richting de douches. In iedere man schijnt een voyeur te schuilen.
Op momenten dat mooie jonge vrouwen zich wassen, klemmen sommige zwemmers zich zelfs schaamteloos tegen de rand van het zwembad en staren naar de douches. Uw welopgevoede correspondent behoort uiteraard niet tot deze laatste groep.
Het doet me denken aan een beweging die is overgewaaid uit Zweden, Bara Bröst, die ervoor pleit dat vrouwen met blote borsten mogen zwemmen in openbare zwembaden. In Frankrijk noemen zij zich Les Tumultueuses. Waarom mannen wel met bloot bovenlijf, en vrouwen niet? vragen zij zich af. Met een tiental vrouwen bezochten ze een aantal maal een zwembad in Parijs, zonder topje. Eén keer werd de politie ingeschakeld (twaalf politieagenten tegen negen paar borsten).
En dat nu topless zonnen op het strand uit de mode zou zijn geraakt.
Ik schreef een Britse vriend in Frankrijk een mail over mijn ontdekking.
Zijn reactie: Wow, the holy grail…

Foto: Denis Sylvester Hurd

Parijsblog ontwaakt langzaam uit het zomerritme. Om te beginnen een erg grappig filmpje over een jongetje dat zijn vader vertelt dat hij supporter is geworden van PSG.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=k1jsDnifEi4&hl=nl&fs=1]‘Luister nou even, dat is helemaal niet in de traditie van Jim.’ De Franse politie is onverbiddelijk.

Het rollend trottoir van Montparnasse. Foto: Zacha Rosen

Het hogesnelheidsrollendtrottoir (HSRT) in het ondergrondse metrostation van Montparnasse in Parijs moet eraan geloven, lees ik bij Charles Bremner (Times), die de Franse uitvinding vergelijkt met de Citroën DS en de de straaljager Rafale, Franse vernuftigheden die buiten Frankrijk nauwelijks aanslaan. Minitel en de Concorde kun je daar wellicht aan toevoegen.
Het HSRT, waarmee het Parijse vervoersbedrijf RATP de wereld hoopte te veroveren, was zelfs voor de Fransen te avantgarde. Gebruikers konden niet goed met de plotselinge versnelling overweg en raakten in paniek als ze af moesten stappen. Bovendien was de lopende band vaak buiten werking.
Zelf liep ik er – al weer een paar jaar geleden – een paar keer over en vond het best meevallen met de snelheid. Het HSRT veert in mijn herinnering wel lekker. Het trottoir heeft 4,5 miljoen euro gekost en zou dagelijkse reizigers een kwartier per week opleveren, tien uur per jaar. Het mocht niet zo zijn.

De dakloze man tegenover het terras waar ik een biertje drink, oogt kalm. In kleermakerszit is hij op de stoep neergestreken. Hij is wat dik gekleed voor de zonnige zaterdagmiddag. Vrijwillige bijdragen zal hij waarschijnlijk niet weigeren, maar voor actief bedelen vindt hij het te warm, denk ik zo. Hippe jongens passeren, zoals je die alleen in de Marais ziet, een brommer scheurt voorbij om een sushibestelling op tijd af te leveren, en uit toeristenmonden klinken de meest exotische talen. Hij neemt geen aanstoot aan de wereld en de wereld niet aan hem.
Maar dan. Enkele gasten maken aanstalten hun tafel op het terras te verlaten en laten daarbij een nagenoeg vol glas bier achter. Het terras hoort bij een pub, waar pints (halve liters) de norm zijn. De Sans Domicile Fixe (ook dit is een vooroordeel: de goede man zou heel goed een vast adres kunnen hebben) komt tot leven, snelt naar het terras en pakt het glas. In één teug drinkt hij de 45 resterende centiliters op, waarbij hij ook het nodige over zijn baard giet. Nog voor de barman de glazen opruimt, is het glas leeg en zit de man weer keurig op zijn plek. Alsof er niets gebeurd is. Uit zijn ogen lijkt iets meer geluk te stralen.

Tja, publiciteit levert het in ieder geval wel op, naakt door de Rue Montorgueil in Parijs lopen. Muzikaal voegt het ongeveer even veel toe als de Toppers op het songfestival, vermoed ik.

Piscine Edouard Pailleron in het negentiende arrondissement van Parijs. Foto: Olivier van Beemen

In het bubbelbad van Piscine Edouard Pailleron blaas ik even uit van het baantjes trekken. Naast en tegenover me zitten drie jongens van mijn leeftijd. Het zwembad bevindt zich in het negentiende arrondissement, een van de armere stadsdelen van Parijs. Ze hebben afgetrainde lichamen en hun taalgebruik en uiterlijk komen een tikje ordi op me over. Blauwe boorden, schat ik in. Ze zijn black-blanc-beur, zoals dat genoemd wordt. De jongen tegenover me heeft een zwarte huid, zijn vriend aan mijn kant is blank en de jongen naast me heeft een kleurtje ertussenin, café crème.
Die voert het hoogste woord. Hij vraagt wat zijn vriend aan de overzijde volgende week zaterdag gaat doen. Of hij zin heeft om mee uit te gaan. ‘Ik kan niet’, antwoordt hij. ‘Ik moet werken.’
- ‘Tot hoe laat dan?’
- ‘Tot één uur ‘s nachts.’
- ‘Maar jij werkt toch nooit ‘s avonds?’
- ‘In principe niet, maar het is museumnacht.’
De zwarte jongen werkt dus in een museum. Helemaal niet vreemd natuurlijk, maar ik betrap mezelf erop dat het me (aangenaam) verrast. Ik wil vragen welk museum, maar dat durf ik niet. De jongen naast me voldoet beter aan de vooroordelen die ook ik helaas koester: hij gaat zaterdag achter les meufs aan, een ietwat denigrerende term voor de vrouwtjes.

Op de halve marathon in Parijs zondag was ik twee minuten sneller dan in San Francisco, ondanks de recente val en een startpositie ergens helemaal achterin het deelnemersveld van 25.000. Daardoor moest ik mij de eerste kilometers tussen alle mensen een weg naar voren slalommen. Eén uur en 38 minuten deed ik er over. Waar ik vorig jaar een week lang intense pijn had in, voelde ik me gister direct na de koers alweer goed en ging ik een paar uurtjes later fietsend naar mijn rendez-vous in Saint-Germain-des-Prés (later meer daarover). Verder vond ik het aardig te zien dat ik de laatste elf kilometer twaalf minuten sneller was dan de eerste tien. Tja, en hoeveelste word je dan: nummer 3764. Tout ça pour ça.

Ik doe zondag mee aan de halve marathon van Parijs. De twijfel was even toegeslagen na de val van mijn fiets, waarvan ik de afgelopen dagen nog enige gevolgen voelde. Maar een eerste inspanning sinds de val verliep zojuist alleszins naar wens. In rustig tempo liep ik een van mijn vaste routes, heen en terug over de Promenade Plantée tussen Bastille en de Périphérique (ongeveer zo), in totaal een kilometer of zes à zeven. Nu zondag niet de chip vergeten. Vanavond staat overigens een spannend interview op het programma, daarover morgen meer.