Het ossuarium van het kerkhof van Saint-Hilaire de Marville. Foto: incredible.lobster

Een groep Nederlandse gothics wordt ervan verdacht grafschennis gepleegd te hebben in het Franse dorp Saint-Hilaire de Marville.

Op het afgelegen kerkhof in het kleine plaatsje nabij de Belgisch-Franse grens zou een groep van zeven à twaalf (getuigenissen verschillen) een dertigtal graven beschadigd hebben. Kruisen werden omgedraaid en bloemen uit de grond gerukt.
Verscheidene dorpsbewoners zeggen het groepje gezien te hebben op of nabij het kerkhof, waar ze foto’s en filmpjes maakten. Volgens burgemeester Claude Biwer, die ik vandaag telefonisch sprak, stond er een soort Renault Espace-achtige auto bij met Nederlands kenteken, dat genoteerd is. Politie en justitie doen onderzoek.
Hij waarschuwde evenwel voor overhaaste conclusies: de auto zou gestolen kunnen zijn, waardoor het wellicht niet om Nederlanders zou gaan. Zijn dorp kent niet bepaald gothic tradities, verzekerde de burgemeester, die in ons telefoongesprek geen reden zag te stoppen met het luidruchtig verorberen van voedsel waarvan de aard onbekend is gebleven.
De gendarmerie in het grotere plaatsje Montmédy, die de zaak onderzoekt, was onbereikbaar voor commentaar.
De lokale journalist van L’Est Républicain Walérian Koscinski nam wel even de tijd voor me en vertelde dat hij ter plekke was geweest en had geconstateerd hoe mooi het kerkhof was. Hij vermoedt dat de gothics om mystieke redenen ter plekke waren. Vooral het ossuarium, een ruimte waar de schedels en beenderen van zo’n 40.000 anonieme doden opgeslagen liggen, maakt grote indruk.

• Morgen in de regionale kranten een reportage vanuit Gare du Nord over een conflict tussen twee bendes: GDN (Gare du Nord) en Def Mafia. Hieronder kun je uitkiezen welke je sympathieker vindt.
• Vrijdag in het Nederlands Dagblad een stukje over president Sarkozy die wilde laten zien dat Frankrijk groter is dan Parijs alleen, door een ministerraad te organiseren in Straatsburg.
• En morgen een verhaal bij economie in de regionale kranten over een milieuvriendelijke ‘snelweg voor vrachtwagens over spoor‘, Lorry Rail, die morgen opent. Mis het niet, zou ik zeggen.

Zaterdagochtend, Gare de l’Est in Parijs, heel vroeg. Eerder dit jaar mocht ik al de A380 van Airbus uitproberen op een vlucht van Frankfurt naar New York, nu test ik voor de GPD- en mijn bloglezers een dag voor de officiële opening de nieuwe Franse hsl-verbinding van Parijs naar het oosten. De bestemming is iets minder exotisch dan New York, maar laten we niet te arrogant worden: Straatsburg is een leuke stad.
De Fransen hebben het hem weer geflikt. Terwijl Nederland maar blijft wachten op snelle treinen, hebben de Fransen een nieuw tracé aangelegd dat ruim drie keer langer is (300 kilometer hsl-spoor) dan dat in Nederland (91 kilometer), voor bijna twee keer minder geld: 4 miljard tegen 6,9 miljard. Natuurlijk is Nederland dichter bevolkt en hebben mensen meer inspraak, waardoor het allemaal wat lastiger is, maar met zo’n groot verschil kun je toch wel concluderen dat er in Nederland iets mis gaat. En de treinen rijden nog niet eens.
Terug naar mijn verslag. Om 7.17 rijdt de speciale pers-TGV 27835 het station uit. Langs de oostelijke voorsteden van Parijs betreden we bij Vaires-sur-Marne het nieuwe spoor. Het rijdt soepeltjes, hoewel het ontbijt van een collega in een scherpe bocht op het gloednieuwe tapijt verdwijnt. De nieuwe topsnelheid is 320 km/u, 20 km sneller dan op de lijnen van Parijs naar het westen, noorden en zuiden.
Twee TGV’s met ieder drie wagons eerste en vijf wagons tweede klas zijn aan elkaar gekoppeld voor hooguit een honderdtal journalisten. De Franse spoorwegen SNCF heeft alle waakhonden van de democratie in de eerste klas gezet om zure artikeltjes te voorkomen.
Terwijl de akkers en weiden van de streek Champagne voorbijzoeven, wordt het journaille stil gehouden met… champagne. Een Franse collega met legendarisch dikke buik vindt het al wat lang duren. Hij zou wel een plakje foie gras lusten en buldert nog maar eens van het lachen om zijn eigen grappen.
De trein maakt tot zijn ongenoegen enkele stops op zogeheten suikerbietenstations (Meuse TGV, Lorraine TGV en in mindere mate Champagne-Ardenne TGV), stations in the middle of nowhere die niet zijn aangesloten op klassieke spoorlijnen. En tot overmaat van ramp gaan de laatste honderd kilometer vanaf Baudrecourt over regulier spoor. In 2014 is de hele rit naar Straatsburg hsl, waardoor de reistijd van 2:20 uur teruggaat naar 1:50. Tot vorige week was het vier uur.
Na ruim tweeënhalf uur koersen arriveren we om tien uur in Straatsburg (de commerciële treinen stoppen meestal niet op tussengelegen stations en zijn daardoor nog iets sneller). Even later zouden ook premier François Fillon en milieu- en transportminister Alain Juppé per TGV aankomen.
Het stortregent in Straatsburg. Voor het eerst mag ik in een voertuig (een bus) plaatsnemen, dat ons onder politiebegeleiding naar de feestlocatie brengt. Terwijl motoragenten automobilisten tegenhouden, rijden wij door rode stoplichten. Voetgangers kijken of ze Britney Spears kunnen onderscheiden, of anders toch op zijn minst Jenifer, maar al wat ze zien is een kudde onuitgeslapen journalisten.
Het openingsfestijn vindt plaats in de Jardin des Deux Rives, een park aan de Rijn. Duitsland ligt op een (flinke) steenworp afstand. Een symbolische locatie, want de TGV Est Européen moet het begin zijn van een razendsnelle treinverbinding tussen Parijs, München, Wenen, Boedapest en Bratislava.
Na toespraken waarin Fillon de Franse technologie prijst en Juppé lovend spreekt over de Franse betrokkkenheid bij het milieu, barst een spektakel los, waarbij tot mijn verbazing een echte TGV het podium oprijdt.
Buiten presenteren de regio’s die door de nieuwe TGV-lijn worden aangedaan, zich van hun beste kant. Lees: ze bieden gratis drank en hapjes aan. Het is één uur, de champagne is binnen en de maag zit vol met een vreemd zuurkoolachtig hapje uit Colmar. Tijd om de brug over te steken en in het kader van de Europese symboliek de dag voort te zetten in Duitsland.