Helemaal politiek correct is het niet, maar met een zekere trots heb ik vastgesteld dat ‘wij’ in voormalig Nederlands Guyana een stuk fraaiere stad hebben gebouwd dan de Fransen in hun Guyana, dat nog steeds Frans is. Ik was bijzonder onder de indruk van Paramaribo, zeker in vergelijking met het tegenvallende Cayenne. Hier enkele foto’s van mijn korte bezoek aan Suriname vorig weekend.

Dit is Hendrik. Met zijn vrouw Carmen uit de Dominicaanse Republiek beheert hij hotel-restaurant Agami in het plaatsje Espérance aan de rivier de Marowijne in het westen van Frans Guyana. Anderhalve week geleden bracht ik daar de nacht door, alvorens de rivier over te steken en een weekendje naar Paramaribo te reizen.

Aangezien ik met een Franse vriend rondreisde, ging Hendrik ervan uit dat ik Fransman was. Toen ik hem mijn nationaliteit vertelde, bracht dat een grote glimlach op zijn gezicht. Hij bleek een trotse Surinamer, zoon van een indianenopperhoofd. Maar tegelijkertijd was hij een groot liefhebber van Nederland en van de taal.
Zijn vader kon het volgens Hendrik goed vinden met prins Bernard. Als bewijs liet hij een foto zien van de prins op bezoek in het Surinaamse indianendorp. Zijn vader draagt een uniform dat bij mij eerder associaties oproept met een legerleider dan een indianenhoofd. Prins Bernard lijkt zich wel op zijn gemak te voelen onder de palmbomen.
Hendrik had zijn vader op kunnen volgen als opperhoofd, maar het liep anders. Politieke instabiliteit en Franse euro’s deden hem naar Frankrijk vluchten. Zijn hart ligt nog steeds aan de overzijde van de Marowijne.

Tja, objectief gezien is het natuurlijk een verroest trapje met – als ik goed geteld heb – 24 treden. Vierenhalve meter hoog, 700 kilo zwaar, dat wel. Hoe dan ook, de consultants van Eiffel hadden voor trapdeel 14 van de verwijderde wenteltrap tussen de tweede en derde etage van de Eiffeltoren 150.000 euro over, plus 20 procent veilingkosten: 180.000. Ruim 7000 euro per trede.
Het was spannend gisteren in zaal 10 van het veilinghuis Drouot*. Urenlang waren er foto’s en veredelde prullaria met als gemeenschappelijk thema Parijs onder de hamer gegaan. Een fotograaf die waarschijnlijk al vanaf twee uur aanwezig was, leek uit pure verveling tegen vijven een oude foto te kopen voor 40 euro. Lijkt me ook wel leuk, eens je hand opsteken bij een veiling. Ook bij twee eerdere veilingen waarover ik verslag deed (dinosaurussen en auto’s van Freddy Heineken) liet ik dat na.
Om vijf uur puilde de veilingzaal uit van de mensen. Dé biedronde ging beginnen. Zeker tien cameraploegen uit binnen- en buitenland waren toegestroomd. ZDF had een mooie verslaggeefster gestuurd en ook Azië had vertegenwoordiging. Namens Nederland zag ik later ook AD-collega Frank Renout in de zaal.
Wij hadden grote mazzel. De grijze krullenbol die in behoorlijk goed Frans vertelde waarom hij de trap gekocht had, bleek een landgenoot, Erik Kurvers. Hij is oprichter van adviesbureau Eiffel en voorzitter van de basketballvereniging Eiffel Towers.
De pers had zich bijna letterlijk op hem gestort. Ik stond redelijk dichtbij en moest wegduiken voor de cameraman van France 3 (geloof ik), die – zoals gebruikelijk in het wereldje – zijn camera als een soort wapen gebruikte om ruim baan te maken voor zichzelf en de bijbehorende journalist.
Kort sprak ik Kurvers en iets langer zijn collega Simon Kram, de martketingmanager van Eiffel. Uiteraard waren ze bijzonder tevreden met de aankoop. Kurvers bleef herhalen dat hij een ‘heel speciaal moment’ vond. Hij legde uit dat je met hulp van zijn bedrijf stap voor stap omhoog moet komen, net als bij een trap.
Kram voegde toe dat Eiffel bij oprichting vijftien jaar geleden is vernoemd naar de architect Gustave Eiffel. Hij was bijzonder trots dat Nederland dankzij zijn bedrijf na het dak van theater Carré een tweede constructie van Eiffel zal krijgen. Wanneer het vervoer en de betaling geregeld zouden zijn, zou het tweetal nog wel een flesje openen die avond.
Ik moest toen met de bus door de extra drukke avondspits (er wordt nog steeds gestaakt) naar huis zien te komen, omdat de ketting van mijn fiets op de heenweg naar het veilinghuis vast was gelopen. Haast was geboden, omdat de kranten hun verhalen het liefst rond zes uur hebben en uiterlijk om een uur of acht. Ook moest ik dit verhaaltje nog schrijven.
Toen het nemen van de bocht tussen de Rue du Louvre en de Seinekade nabij de Pont Neuf ruim tien minuten duurde, was duidelijk dat lopen mij rapper thuis zou brengen. Nu maar hopen dat die ov-staking morgen eindelijk ophoudt.

Ik was zojuist op de veiling waar de Nederlander Erik Kurvers namens het consultancybedrijf Eiffel voor 180.000 euro een stukje Eiffeltoren kocht. Een trappetje om precies te zijn. Ik heb even kort met hem en zijn collega gesproken. Helaas moet ik nu nog snel een ander verhaaltje afmaken, maar ik bericht zo snel mogelijk op mijn blog.

Lees mijn verhaal op de site van De Gelderlander.

Kongingin Beatrix in gepsrek met cursisten Nederlands in Parijs, tussen directrice Rudi Wester van Institut Néerlandais en Maria van der Hoeven, minister van OCW. Foto: Hans Jacobs/GPD

Tja, daar stond ze dan. Onze koningin. In het Institut Néerlandais, het Nederlandse culturele centrum in Parijs. Temidden van enkele onderdanen, onder wie uw razende reporter, geen actief antimonarchist, maar diep in het hart toch republikein. Ze gaf me zelfs een hand.
Beatrix kwam om het vijftigjarig bestaan van het Institut bij te wonen. Haar vader Bernard was 11 januari 1957 aanwezig bij de opening, samen met de Franse president Coty. Diens verre opvolger was er dit keer niet bij, maar wel de minister van Cultuur, Renaud Donnedieu de Vabres.
Met schrijver Adriaan van Dis, die in Parijs woont, kon Hare Majesteit het goed vinden. Hun gesprekje ging vooral over fietsen in Parijs, een riskante onderneming weet ik uit ervaring. De laatste tijd is het noodlot onder Nederlanders in Parijs een aantal malen toegeslagen: de kersverse ambassadeur Hugo Siblesz was vandaag afwezig door een vervelende val, waarvan hij nog steeds herstellende is, en een andere medewerkster van de ambassade is tegen een openslaande autodeur geknald. Dat moesten we dus maar niet meer doen, sprak de koningin wijselijk.
Aardig om van redelijk dichtbij te zien hoeveel er komt kijken bij een bezoek van een paar uurtjes. Als alles volgens schema is verlopen, zit de koningin nu al weer in het vliegtuig, na weken, zo niet maanden voorbereiding van de ambassade en het instituut.
Indrukwekkend waren de grootmeesteres (directrice Rudi Wester: ‘dat zal ik maar niet in het Frans vertalen’) Martine van Loon-Labouchère, die de koningin altijd en overal schijnt te vergezellen en ook best op haar lijkt, en de mannen met de oortjes. Bij een van hen zag de bevriende architect Jelle Feringa een duidelijke lijn onder het pak lopen, die volgens hem duidt op een holster. En uiteraard was de RVD erbij, in de vorm van een vriendelijke doch gedecideerde man die mij tegen de zin van een dame van Custodia in de hoofdzaal plaatste tijdens de speeches en niet in de salon annexe, waar ik eigenlijk had moeten zitten.
De regionale kranten van de GPD waren goed vertegenwoordigd vandaag. Ook de speciale verslaggever voor royalty Hans Jacobs was overgekomen. Zijn verslag staat op zijn Royalblog.
Een interessante ochtend dus. Nu is het tijd voor een stevige kop koffie, om de effecten van de champagne weer enigszins ongedaan te maken en au boulot.

Lees hier over het interview met Rudi Wester, dat ik vorige week schreef.