Twee sympathieke oud-medestudenten van de studie Frans aan de Universiteit van Amsterdam, Koen Gijzel en Loes Berkhout, zijn voor zichzelf begonnen. Koen geeft sinds kort met zijn bureau Koentact aan de Prinsengracht cursussen Nederlands voor Fransen en Frans voor Nederlanders en heeft 14 Franse werknemers van Air France weten te overtuigen de fijne kneepjes bij hem en zijn collega’s te komen leren.
Terwijl hij dat doet, loopt Loes misschien net langs, met een groepje Fransen over de gracht. Geef het door aan Franse vrienden die Amsterdam bezoeken: nu eens niet (alleen) naar le coffee en het Rizjks, maar Amsterdam Autrement.

Eén avond per jaar vergeet ik dat ik eigenlijk liever een president als staatshoofd zou hebben. Dat is op het Fêtes des Tulipes, de receptie op de residentie van de Nederlandse ambassadeur in Parijs, ter gelegenheid van Koninginnedag. Gisteren was die avond.
Het is een mooi schouwspel dat zich ieder jaar voltrekt aan de Rue de Grenelle. Dat begint al bij de rij om de ambassadeur en zijn echtgenote de hand te schudden. Die is dit jaar langer dan ooit te voren: hij begint op straat, gaat over de binnenplaats door de hal en (nieuwigheid) met een omweg langs de ingang van de wc naar de zaal waar excellentie Hugo Siblesz en zijn eega ontvangen. Sinds een paar jaar wordt iedereen aangekondigd: Monsieur et Madame van Beemen klinkt het dan, waarbij vermeld dient te worden dat Madame van Beemen (links op de foto) in het dagelijks leven Mademoiselle Dubois heet en een andere partner heeft. Belangrijke gasten, met een stip op de kaart, worden door iemand van de ambassade langs de rij geleid en hebben recht op een saluut van de erewacht.
Mijn lievelingsgasten zijn de militairen, vooral de afgezwaaide, die in een uniform vol medailles de show stelen. Ik vraag me iedere keer af wat de reden is voor hun aanwezigheid, maar die nieuwsgierigheid blijkt iedere keer onvoldoende om het ze eens te vragen. Verder behoren vrouwen op leeftijd die – met wisselend resultaat – vechten tegen ouderdom tot mijn favorieten.
Bovendien zijn er altijd VIP’s. Voor het tweede achtereenvolgende jaar schittert een uitgenodigde Franse minister door afwezigheid (vorig jaar had Christine Albanel van Cultuur het te druk, dit jaar liet Brice Hortefeux van Sociale Zaken verstek gaan). Volksvertegenwoordiger Robert Badinter, voormalig minister van Justitie die het initiatief nam de doodstraf af te schaffen (pas in 1981 in Frankrijk, ruim een eeuw later dan in Nederland), is er echter wel bij.
Doorgaans heb ik enkele coupes de champagne nodig voordat ik de VIP’s spreek en deze avond vormt daarop geen uitzondering. Maar het resultaat is er. Met Hugo Brandt Corstius bespreek ik de aanschaf van de stacaravan van zijn dochter Aaf en het tv-succes van zoon Jelle, die ik beiden ken uit mijn studententijd in Amsterdam (lees hier en hier overigens twee columns van Aaf in Parijs). Karikaturist Willem, die ik inmiddels al een keer of tien ontmoet heb, waarvan twee keer tijdens een interview van zeker een uur, weet zoals iedere voorgaande keer niet meer wie ik ben, maar vindt het wel erg leuk kennis te maken. Nieuwslezer Philip Freriks, die me als student journalistiek op een zaterdagochtend voor niets naar het mediapark in Hilversum liet komen voor een interview (hij was vergeten dat hij geen dienst had die dag), heeft weinig zin in een praatje. Artiest Pat Andrea is hartelijker en nodigt collega Kruk van Trouw (foto) en mij uit voor een vernissage en een glas in zijn atelier.
Net als bij het Boekenbal zijn er ook gasten die eigenlijk niet zijn uitgenodigd en die op creatieve manieren toch binnen trachten te komen. Eén gast heeft dat bijna tot kunst verheven, maar om privacy-redenen zal ik dit maal geen namen noemen. De tactiek is meestal eenvoudig: je voordoen als levenspartner van een gast die wel is uitgenodigd.
Zo, dan bent u weer op de hoogte van enkele van de laatste ontwikkelingen binnen de Nederlandse tak van Tout Paris… Vergeet ik u bijna te melden dat uw correspondent een aantal complimentjes heeft ontvangen voor zijn nieuwe schoenen, hetgeen het leed van de blaren op de hiel enigszins verlicht.

Voor stroopwafels, dropjes en Jip & Jannekebellenblazers hoef ik voortaan slechts een halfuurtje in de metro te zitten. Gisteren opende in Créteil de eerste Franse Hema. Het lijkt meteen een groot succes. Direct na opening was het druk in de eemá en alle klanten die ik ondervroeg reageerden buitengewoon enthousiast.
Het was een druk dagje: samen met collega Stefan de Vries maakte ik een reportage (luister hier) voor BNR Nieuwsradio en ik maakte verhalen voor de GPD en voor FD (vandaag op voorpagina tweede katern). Een groot deel van de Nederlandse pers ter plaatse was erbij en ook in Frankrijk was er enige aandacht, zoals hier op Capital.fr. Op hema.fr is het voorlopig nog wat stilletjes.

Fritkot van Bergues. Foto: Ilse Leenders

De Franse kaskraker Bienvenue chez les Ch’tis, een warm portret van de bewoners van Noord-Frankrijk, komt donderdag in Nederland uit. De film is er uiteindelijk net niet in geslaagd Titanic te verdringen als bestbezochte film aller tijden in de Franse bioscoop (20,3 miljoen tegen 20,7). Volgens een woordvoerder van distributeur Pathé was dat wel gebeurt als er niet zo massaal gedownload werd.
Lees hier mijn berichten over de hype rond de Ch’tis.

‘En hoe lang heb je dan met Emilie? En het andere meisje heette Aurélie?’ Het zijn vragen die ik doorgaans professioneel niet stel, maar gisteren was ik zowaar een soort boulevardjournalist, die de Nederlandse boer Martijn van Lith (30) aan de tand voelde over zijn liefdesleven. Hij is (of eigenlijk: was) deelnemer het programma L’amour est dans le pré (Liefde in de wei), het Franse equivalent van Boer zoekt vrouw.
De mediaredactie van de GPD in Den Haag had – zo vermoed ik – de zomercolumn van collega Saskia Dekkers gezien en nog een vervolgitempje en wilde daar ook graag een verhaaltje over. Aangezien ik de kwaadste niet ben, heb ik de biologische appelboer Martijn even gebeld en de nodige vragen gesteld. Het resultaat leest u maandag in (een deel van) de regionale kranten.
Tipje van de sluier: Martijn ontving na uitzending van een eerste filmpje niet minder dan 170 liefdesbrieven, onder meer uit Zwitserland, de Antillen en Madagascar.
Mocht u in de streek Corrèze zijn deze zomer: ik weet uit betrouwbare bron dat Martijn het leuk vindt als u even langskomt.

Foto: Martijn van Lith op zijn biologische appelboerderij in de Corrèze. Copyright: Julien Knaub van M6 (Creative Commons not valid)

Ella Vogelaar ontmoet een groep jonge ondernemers uit de banlieue tijdens bezoek aan Val Fourré. Slimane Bensala (rechts) is oprichter van het succesvolle modehuis Benmaz. Foto: Olivier van Beemen

Morgen een verhaal van mijn hand in Het Financieele Dagblad over een bezoek van minister Ella Vogelaar (Wonen, Wijken, Integratie) aan de wijk Val Fourré in Mantes-la-Jolie.

De oranjegekte in Parijs is steeds minder subtiel. Overal in de stad hebben opportunistische voetbalfans hun ondernemingen vannacht spontaan oranje geschilderd. In veel gevallen kopen ze er meteen een fiets bij, om zo authentiek mogelijk over te komen.

In theorie een parel van de moderniteit, in de praktijk een bouwval. Vorige week schreef ik over het Collège Néerlandais, het Nederlandse studentenhuis op de Cité Internationale Universitaire de Paris, de internationale studentencampus.
Het pand van Dudok, opgeleverd in 1938, verkeert in allerbelabberdste staat en gaat vanaf de zomer van 2009 drie jaar dicht voor herstelwerkzaamheden, als alles volgens plan verloopt.
Tijdens een aantal bezoeken aan een vriend die er tot voor kort woonde, had ik al gezien hoe erg het huis eraan toe is. Verf bladdert aan alle kanten af, muren zitten vol barsten en een paar verloren goudvissen zwemmen in de vijver met afval: het oogt armetierig.
Vorige week sprak ik een Marokkaanse student aan de HEC die uit pure ellende binnenkort zou verhuizen. Hij verklaarde het pand onleefbaar. ‘Het is een van de lelijkste gebouwen van de campus. Als het regent, overstromen sommige etages, als ik een oven wil gebruiken moet ik naar een andere etage. Er zijn altijd problemen,’ zei hij. En dat terwijl zowel de campus als de Nederlandse overheid het pand van Dudok als visitekaartje beschouwen.
Voor de restauratie moet nog wel minstens 3,5 miljoen euro gevonden. Daarvoor hield staatssecretaris Frans Timmermans van Europese Zaken afgelopen donderdag een vlammend betoog tijdens het jaarlijkse Fête des Tulipes op de Nederlandse ambassade in Parijs (waarover later meer).
Inmiddels is een speciale website geopend met info, mooie foto’s en mogelijkheden tot donaties. Zo kun je voor 1000 euro een kamer naar jezelf te laten vernoemen…

Het ossuarium van het kerkhof van Saint-Hilaire de Marville. Foto: incredible.lobster

Een groep Nederlandse gothics wordt ervan verdacht grafschennis gepleegd te hebben in het Franse dorp Saint-Hilaire de Marville.

Op het afgelegen kerkhof in het kleine plaatsje nabij de Belgisch-Franse grens zou een groep van zeven à twaalf (getuigenissen verschillen) een dertigtal graven beschadigd hebben. Kruisen werden omgedraaid en bloemen uit de grond gerukt.
Verscheidene dorpsbewoners zeggen het groepje gezien te hebben op of nabij het kerkhof, waar ze foto’s en filmpjes maakten. Volgens burgemeester Claude Biwer, die ik vandaag telefonisch sprak, stond er een soort Renault Espace-achtige auto bij met Nederlands kenteken, dat genoteerd is. Politie en justitie doen onderzoek.
Hij waarschuwde evenwel voor overhaaste conclusies: de auto zou gestolen kunnen zijn, waardoor het wellicht niet om Nederlanders zou gaan. Zijn dorp kent niet bepaald gothic tradities, verzekerde de burgemeester, die in ons telefoongesprek geen reden zag te stoppen met het luidruchtig verorberen van voedsel waarvan de aard onbekend is gebleven.
De gendarmerie in het grotere plaatsje Montmédy, die de zaak onderzoekt, was onbereikbaar voor commentaar.
De lokale journalist van L’Est Républicain Walérian Koscinski nam wel even de tijd voor me en vertelde dat hij ter plekke was geweest en had geconstateerd hoe mooi het kerkhof was. Hij vermoedt dat de gothics om mystieke redenen ter plekke waren. Vooral het ossuarium, een ruimte waar de schedels en beenderen van zo’n 40.000 anonieme doden opgeslagen liggen, maakt grote indruk.

Vol bewondering constateerde Libération dat er een land is waar de regeringsleider nog minder populair is dan in Frankrijk: Nederland. Jan-Peter Balkenende heeft volgens de correspondent Sabine Cessou in Amsterdam een ‘gruwelijk’ gebrek aan charisma, wat er volgens onderzoek toe geleid zou hebben dat nog slechts 13 procent van de Nederlanders vertrouwen in hem heeft. Bij Sarkozy is het zo’n 40 procent. Zo hadden de gereformeerde christendemocraat en de notoire hedonist in ieder geval iets om over te praten tijdens een gezamenlijke lunch op het Elysée vandaag.
Wat krijg je nu te eten op zo’n lunch van het Elysée, zult u zich afvragen. Uw onderzoeksjournalist zocht het uit en deed zijn best het een en ‘t ander adequaat te vertalen.