Afgelopen maandag eindelijk Gainsbourg (vie héroïque) gezien, u weet wel, de film die mijn kapper David ertoe verleidde Venetiaans blonde lokken in te ruilen voor die van Laetitia Casta en die inmiddels ook in Nederland draait. Regisseur Joann Sfar voert het muzikale succes en Gainsbourgs obsessie voor mooie beroemde vrouwen (Juliette Gréco, Brigitte Bardot, Jane Birkin) vooral terug op wraak. Wraak op de Jodenster die hij moest dragen in zijn jeugd in Parijs en wraak op zijn tête de chou, zijn lelijke ‘bloemkoolhoofd’. Sterk verhaal. Goede keus van de regisseur om niet uitputtend te willen zijn (we missen beroemde provocaties als “I said I want to fuck her” met Whitney Houston, Gainsbourg die de belastingdruk uitlegt door een biljet van 500 francs te verbranden en het liedje Lemon Incest, met dochtertje Charlotte). In plaats daarvan legt de regisseur de nadruk op de angsten van Gainsbourg en zijn eenzaamheid. Normale gesprekken heeft hij in de hele film eigenlijk alleen met een imaginaire dubbelganger met een megahaakneus. Hij is een soort slecht geweten die hem enerzijds succes brengt, maar dat ook helpt af te breken.

Mooie recensie bij Les Inrockuptibles, NRC slaat voor één keer de plank mis. Mijn oordeel: ****

Doorgestoken kaart, als je het mij vraagt, deze Céline (werkzaam in de supermarkt, 29) die bij La France a un incroyable talent (bekt niet echt lekker trouwens) laat zien dat Frankrijk ook een “Susan Boyle” heeft.

Oh mijn God. Met afstand het slechtste liedje dat ik in deze rubriek plaats. Waarom? Omdat Frankrijk vorige week ineens in de ban raakte van deze Franse variant op de boy band, opgericht in 1996. Filip Nikolic (die met de open blouse) is namelijk overleden, waarschijnlijk aan een overdosis slaapmiddelen. Al op zijn 35ste. Hij gaat door voor een lekker ding.

Yann Tiersen kent u wellicht van zijn walsmelodietjes, die zowel in Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain zijn te horen, als in Goodbye Lenin. In La Rade gooit de Bretonner het over een andere boeg. Elektrische gitaar erbij, meer zang. Zaterdag stond hij op Rock en Seine in Saint-Cloud. Ik was daar gisteren, om voor de tweede keer dit jaar een van mijn favoriete bands te aanschouwen.

Facebookvriendin Maud die bij de gratis krant 20 Minutes werkt, betreurt het dat ze juist gisteren haar vrije dag heeft gekozen. Anders had ze vast een hoofdrol gespeeld in dit vermakelijke eerbetoon aan Michael Jackson. Hele filmpje (behalve inleiding) bestaat uit één shot zo te zien, best knap. Zo’n 2500 fans kwamen gisteravond overigens samen bij de Notre Dame om de dood van hun idool te betreuren.

Bijzonder Frans(talig) is zangeres Alana Sveta uit San Francisco niet, maar er is een link. Ik ontmoette haar een paar jaar geleden op de veerboot tussen Dover en Calais, waarna we bevriend raakten. Dit is (als ik me niet vergis) haar eerste videoclip, gemaakt na ‘een pijnlijk proces van zelfontdekking’.

Foto en copyright: Emile Gregoire. Creative Commons not valid. Meer foto’s op de website van Emile Gregoire.

Zondag is het niet alleen de langste dag van het jaar, maar ook Fête de la Musique. Iedereen mag overal op straat in Parijs muziek maken.