Het rollend trottoir van Montparnasse. Foto: Zacha Rosen

Het hogesnelheidsrollendtrottoir (HSRT) in het ondergrondse metrostation van Montparnasse in Parijs moet eraan geloven, lees ik bij Charles Bremner (Times), die de Franse uitvinding vergelijkt met de Citroën DS en de de straaljager Rafale, Franse vernuftigheden die buiten Frankrijk nauwelijks aanslaan. Minitel en de Concorde kun je daar wellicht aan toevoegen.
Het HSRT, waarmee het Parijse vervoersbedrijf RATP de wereld hoopte te veroveren, was zelfs voor de Fransen te avantgarde. Gebruikers konden niet goed met de plotselinge versnelling overweg en raakten in paniek als ze af moesten stappen. Bovendien was de lopende band vaak buiten werking.
Zelf liep ik er – al weer een paar jaar geleden – een paar keer over en vond het best meevallen met de snelheid. Het HSRT veert in mijn herinnering wel lekker. Het trottoir heeft 4,5 miljoen euro gekost en zou dagelijkse reizigers een kwartier per week opleveren, tien uur per jaar. Het mocht niet zo zijn.

Zaterdagochtend, half twaalf. Op Bastille stap ik over op lijn vijf naar het Gare du Nord. Ik neem plaats op een strapontijn in wat je de mooiemeisjeswagon zou kunnen noemen. Naast me speelt een leuke jonge vrouw met haar iPod, tegenover me op de bank zit een blondine die me op het perron ook al was opgevallen en dichterbij, schuin tegenover mij, zit zij, ook op een uitklapzetel. Zij is een jaar of drieëntwintig, gaapt wanneer ik de wagon betreed, en leest een boek, waarop ze zich maar matig kan concentreren. Ik ben benieuwd wat ze leest, maar ze houdt de kaft naar beneden. Opnieuw gaapt ze, opnieuw leest ze. Even houdt ze het boek iets hoger. Dostoïevski, zie ik. De titel heeft te kleine letters. Ze draagt zwarte laarzen, een donkerblauwe spijkerbroek en een lange zwarte jas, die niet zo veel verschilt van de mijne. Ze heeft een kleine, welgevormde mond, bruine ogen, ze is Parisienne. Haar lange bruine haar heeft ze vastgeknot op haar achterhoofd, aan weerszijden van haar gezicht valt het naar beneden. Ik stel het me voor in volle luister. Onder haar jas is een toefje rood zichtbaar, waarschijnlijk van een vest. Op het drukke station République betreden veel nieuwe passagiers de metro. Niet iedereen kan nog zitten. Een lange, zwarte man met een grijze sjaal, Le Figaro in de hand, neemt plaats tussen haar en mij. Toch kan ik haar nog zien. Een vrouw aan de andere kant van de wagon roept dat ze dakloos is en het op prijs zou stellen als we haar wat geld zouden geven. Zij zit eindelijk in haar boek en neemt geen aanstoot aan de vrouw. Even kijkt ze op en kruisen onze blikken elkaar. Een vrouw op een strapontijn aan de andere kant van het gangpad kijkt naar me. Ik voel me betrapt. Kijk ik te opzichtig naar het Dostojevskimeisje? Op Gare du Nord stappen de meeste reizigers uit. Ik ook. Zij blijft zitten. Ik zie haar nog één keer gapen.

Foto: Phil Moore

Even wat echt belangrijk nieuws tussendoor. Toen ik in Parijs kwam wonen in 2002, waren de metrokaartjes groen, zoals hier links. In 2003 werden ze mauve (schakering paars) en sinds een paar maanden zijn ze wit (rechts). De eerste kaartjes voor de eind jaren zeventig geïnstalleerde tourniquets waren geel en zeer cool (filmpje). Verder is de beroemde carte orange verdwenen en vervangen door de chipkaart Navigo. Deze en meer wijsheden vind je hier, net als de bovenstaande afbeeldingen.

Foto en copyright: Emile Gregoire. Creative Commons not valid. Hogere kwaliteit foto’s op zijn website.

La correspondance

Eerder verschenen in Paris selon Gregoire:
Jardin du Luxembourg – Daken van Parijs – Seinekade

Parijs staat niet in brand en de metro rijdt weer (foto). Vakanties en weekendtripjes hoeven dus niet geannuleerd te worden. (Ik ontving de afgelopen dagen en weken redelijk wat verontruste mailtjes en zag dat het aantal hits met zoekterm “reisadvies Parijs” weer is toegenomen, vandaar)

Dit bericht is niet gesponsord door het Franse bureau voor toerisme