Wellicht vraagt u zich af waarom u mijn verhalen al geruime tijd niet of nauwelijks in uw regionale krant hebt zien staan. Dat zit zo: ik ben weggestuurd bij de GPD, omdat ik de afgelopen maanden te weinig geproduceerd zou hebben, in verband met de werkzaamheden aan In Parijs. Per e-mail heeft financieel directeur Luut Stallinga mij half juli te verstaan gegeven dat de samenwerking die vier jaar geduurd heeft, per 1 september ten einde zou komen. Dat gebeurde zonder voorafgaande waarschuwing dat ik onvoldoende verhalen leverde. De GPD heeft buiten mij om een opvolger gezocht die me in dezelfde mail gepresenteerd werd. Een contract op basis waarvan ik tot 1 januari voor de GPD werk, is genegeerd.
Ik heb vier mooie jaren gehad bij de GPD, heb op plezierige wijze samengewerkt met veel redacteuren en kan slechts zeggen dat ik deze weinig chique manier van afscheid nemen, betreur.

Facebookvriendin Maud die bij de gratis krant 20 Minutes werkt, betreurt het dat ze juist gisteren haar vrije dag heeft gekozen. Anders had ze vast een hoofdrol gespeeld in dit vermakelijke eerbetoon aan Michael Jackson. Hele filmpje (behalve inleiding) bestaat uit één shot zo te zien, best knap. Zo’n 2500 fans kwamen gisteravond overigens samen bij de Notre Dame om de dood van hun idool te betreuren.

Lezers die minder bekend zijn met journalistiek vakjargon kijken er wellicht van op dat uw verslagger een stringer is, zo lezen we bij De Nieuwe Reporter (waarvoor ik in het verleden zelf ook nog wel eens wat tikte). En twee jaar geleden werd ik genoemd omdat ik stug door blijf bloggen. Dat is in ieder geval niet veranderd…

Terminal 2E op luchthaven Charles de Gaulle, waar AF 447 had moeten landen. Foto: Tom Mascardo

Dit bericht begon ik gisterochtend te schrijven, maar ik had geen tijd om het af te maken.

Een rampjournalist is anders dan een ramptoerist. Dankzij rampjournalisten, die de ramp via de media doorgeven aan ramptoeristen, daalt het aantal van de tweede groep. Veel mensen vinden ramptoerisme verwerpelijk. Rampjournalistiek zou je derhalve als een nobele bezigheid kunnen zien.

Zondag was ik rampjournalist. Ik nam de RER-trein naar de luchthaven Roissy – Charles de Gaulle om verslag te doen van, zo vroeg de redactie in Den Haag, ‘de angst en vertwijfeling’ die ik daar ongetwijfeld aan zou treffen na de vermissing van de Airbus A330 van Air France, vlucht AF 447 van Rio de Janeiro naar Parijs. Op de luchthaven was zeker een honderdtal collega’s. Ik vond de angst en vertwijfeling: een groot deel van de pers (inclusief ikzelf) was bang geen verhaal te kunnen maken en we hadden geen idee wat er aan de hand was.
Uiteraard heb ik begrip voor het gegeven dat de familie en vrienden van de vermiste passagiers werden afgeschermd van de pers. Ik had hen ook niet willen vragen ‘hoe ze zich voelden over het gegeven dat de kans groot is dat hun naasten zijn neergestort in de oceaan’, maar ik had het crisiscentrum – om professionele redenen – wel van binnen willen zien. Na een halfuurtje op de luchthaven keerde ik maar weer terug naar Parijs, om het nieuws via tv en internet te volgen, waar ik sneller op de hoogte werd gebracht dan ter plaatse.

Zegt het voort: mijn Berlijnse vrienden Rachel de Joode en Johannes Thumfart zijn Meta Magazine begonnen, een online tijdschrift “dat focust op het kruispunt tussen cultuur en natuur, visionaire projecten laat zien en een inkijk biedt in de afgronden van visuele informatie.” Niet meer en niet minder. En daar is zowaar ook plaats voor een bijdrage van uw verslaggever. Een bewerking van dit bericht, voor het eerst in het Engels. Met dank aan de correcties van mijn gewaardeerde vriend James Ireland, in sommige kringen ook wel bekend als the middle class hero. Zegt het voort!

Eugénie, Cassandre, Amandine, Christelle, Clémence, Anaïs. Het zijn de namen van de nachtmeisjes van de Franse commerciële zender Direct 8, eigendom van Vincent Bolloré. Dat is een van de mediavriendjes van Nicolas Sarkozy. Het was Bolloré die de president vlak na zijn verkiezingsoverwinning zijn jacht La Paloma ter beschikking stelde, dat ronddobberde voor de kust van Malta. En moest die arme Sarko daarheen met een lijnvlucht van Air Malta? Neen, Bolloré had ook nog wel een privé-jet dat de président élu mocht gebruiken.

Ik dwaal af. Wat doen de nachtmeisjes van Direct 8 tussen drie en zes? Kunnen hun activiteiten het daglicht niet verdragen? Welnu, zij lezen boeken voor. Soms een hele novelle, of een boek in delen. Stendhal, Chateaubriand, Dickens: literaire klassiekers waarvoor Bolloré niet in de buidel hoeft te tasten om de rechten te kopen. Vannacht en de komende twee nachten staat Le comte de Monte-Cristo op het programma, van Alexandre Dumas. Er schijnen overigens ook nachtjongens te zijn, maar op de programmering voor de komende dagen en op de fansite van Films7.com komen ze niet voor. Het voorleesprogramma heeft de mooie naam: Voyage au bout de la nuit.

Over voorlezen gesproken: de première van de verfilming van de prachtige roman De Voorlezer van Bernard Schlink laat in Frankrijk even op zich wachten. Volgens dit blog heeft TFM, de Franse distributeur van zender TF1 (ook onder leiding van een vriendje van Sarko), een financieel conflict met de Amerikaanse distributeur. De premièredatum van The Reader met de bekroonde Kate Winslet is daarom nog steeds onbekend.

Foto: Films7.com

Correspondenten Marijn Kruk (Trouw), Stefan de Vries (BNR), Ariejan Korteweg (Volkskrant) en uw verslaggever in de Hema van Créteil. Foto’s: Olivier van Beemen en Stefan de Vries

Geen van de vier Nederlandse correspondenten in Parijs die gisteren bij de opening van de eerste Franse Hema in Créteil aanwezig waren, kon het laten zelf enige inkopen te doen. Uw paparazzo was erbij en noteerde: Marijn Kruk van Trouw schafte een snijmesje, chocoladeamandelen, stroopwafels en theedoeken aan, Stefan de Vries, die met mij samen een BNR-repo maakte, kon evenmin de stroopwafels laten liggen en kocht ook twee pakjes drop (uit betrouwbare bron weet ik dat alles op is), Ariejan Korteweg (Volkskrant) was vooral gecharmeerd van producten met Jip & Janneke (enkele glazen + bellenblazer) en ikzelf hield het bij bekertjes van Jip & Janneke en wasabinootjes (eveneens op). Tot zover.

‘Als burgemeester van Parijs vind ik de kandidaatstelling van Caroline Kennedy voor de zetel van senator Hillary Rodham Clinton zowel verrassend als niet erg democratisch, om het zacht uit te drukken. Op grond waarvan zou Ms. Kennedy recht hebben op die zetel?’, schrijft Bertrand Delanoë in een ingezonden brief in the New York Times.

Waarom zo veel, weinig diplomatieke verontwaardiging bij Delanoë over een senaatszetel in New York? Wil de socialist laten zien dat hij er nog is nu Martine Aubry gekozen werd tot partijvoorzitter? Dat hij verder kijkt dan goedkope leenfietsen en zomerse stadsstrandjes?
Neen, het ging om een vergissing van de NYT. Delanoë had de brief helemaal niet geschreven. De krant met het devies All the news that’s fit to print was iets te gretig met publicatie. The Times heeft nog wel contact opgenomen met de gemeente Parijs, maar toen die niet reageerde (dat verbaast me trouwens niets, de gemeente Parijs reageert zelden tot nooit), is de brief geplaatst.
Netjes overigens dat ze de brief op de website laten staan, met excuses erbij.

Bertrand Delanoë. Foto: Bertrand Delanoë (hij zal de zelfontspanner gebruikt hebben)

De pluriformiteit van de pers: volgens het Amerikaanse tijdschrift Newsweek is Sarkozy’s diplomatieke optreden in het conflict tussen Rusland en Georgië een succes: Sarko tackles the bear, luidt de kop boven een verhaal van vorige week. Het Poolse blad Wprost denkt er ogenschijnlijk anders over: premier Poetin geeft president Sarko een ouderwetse billenkoek. Gelezen op Rue89.