Archive for the ‘Marais’ Category

Konijn

Friday, June 5th, 2009
Gistermiddag gespot tijdens lunchpauze in het parkje Square Georges Cain aan de Rue Payenne in de Marais, terwijl ik een bagel met zalm verorberde in het gezelschap van een sympathieke studente: een man met een dik konijn aan de leiband. Het konijn ontsnapte, waarna de man het achterna moest. Huppende konijnen zijn cool.

Au Lapin Agile in Montmartre, foto: Jeremy Farmer Photog

Mickaƫl, alweer een nieuwe kapper

Sunday, May 24th, 2009
Kapper David, de op het oog zo vriendelijke jongen die uitbaatster Anne in de steek liet om filmsterren te knippen, heeft een opvolger, MickaĆ«l. Hoewel ik vorige week weer eens zag dat ik op moet passen met vooroordelen en het uiteraard verwerpelijk is om in hokjes te denken, deel ik hem vanuit mijn kappersstoel in bij de categorie ‘homo met een fetisj voor piraten’. In Toulon at ik – met mijn toenmalige vriendin – een jaar of vijf geleden in een restaurant dat geheel volgens dat thema was ingericht.
Mickaƫl draagt een ketting van houten kralen, een gesp in de vorm van een groot doodshoofd, leren polsbandjes met gaatjes en een strak hemd waardoor de tattoos op armen, schouders en rug goed uitkomen. Hij heeft een zekere lichaamsgeur, die de meeste vrouwen waarschijnlijk zouden kwalificeren als op het randje van sexy en stinken.
Zoals bekend had Anne, ondanks de crisis, de nodige moeite hem te vinden, maar sinds een maand is Mickaƫl nu aan de slag. Over mijn Venetiaans blonde lokken hoef ik me geen zorgen te maken, die zijn ook bij hem in goede handen. Ook al kreeg ik geen compliment en bezigde hij mijn geliefde term niet.
Mickaƫl is al 28 jaar kapper, op zijn vijftiende begon hij. Ook hij maakte de nodige omzwervingen via de theater- en showwereld, maar hij vindt de sterren uiteindelijk meer iets voor beginnende kappers of voor provincialen. Je krijgt nauwelijks erkenning, het verdient slecht en je moet iedere keer weer een nieuwe aanstelling zoeken.

Rock-hair cut. Kapper nabij Canal Saint-Martin, Parijs. Foto: vinzzzzzzzzzz

David kiest voor Serge Gainsbourg

Thursday, March 26th, 2009
Die David. Hij heeft mijn lokken ingeruild voor die van Laetitia Casta en Eric Elmosnino, die respectievelijk Brigitte Bardot en Serge Gainsbourg spelen in Serge Gainsbourg, une vie hĆ©roĆÆque. Bij die film, die nu wordt opgenomen, is hij de haarstilist (zo heet dat geloof ik). En hij zei me de laatste keer nog dat hij zo genoeg had van de film- en tv-wereld, waar hij al een tijd gewerkt had. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Anne, eigenaar van de kapsalon, is ondertussen not amused. David heeft zich niet aan de opzegtermijn van een maand gehouden en verscheen gewoon van de ene op de andere dag niet meer op zijn werk (de dag dat ik een afspraak had). Ze dacht met redelijk gemak een nieuwe kapper te vinden, maar staat bijna een maand later nog steeds alleen te knippen. Een kapper die zowel mannen als vrouwen onder handen kan nemen en alle technieken beheerst, blijkt schaars goed, zelfs in crisistijd.
Gelukkig begrijpt Anne mijn haar ook, al was het niet de liefde op het eerste gezicht zoals tussen mijn Venetiaans blonde lokken en David. Toen ze er na de knipbeurt doorheen aaide, gaf ze me toch een complimentje: Vous avez de beaux cheveux. Meer is er niet nodig om me in te palmen: ik blijf mijn kapper trouw.

Serge Gainsbourg, tekening: Mauren Veras

David n'est plus lĆ 

Wednesday, March 25th, 2009
Ai, slecht nieuws. David n’est plus lĆ . En ik ben nog steeds niet naar de kapper geweest. Waar hij wel is, durfde ik zojuist aan de telefoon nog niet te vragen. Op bezoek bij een IJslandse minister bij wie een propje snuiftabak uit het linkerneusgat steekt, kwam ik nog wel weg met mijn huidige coupe, maar hier in de Marais kan die echt niet meer. Ik heb besloten trouw te blijven aan de kapperszaak, maar ik ben wel een beetje bang dat de vriendelijke dame die me morgen zal helpen mijn Venetiaans blonde lokken niet zo goed begrijpt als David.

Foto: Castorp Republic

Waar is kapper David?

Wednesday, March 4th, 2009
Het is tijd om naar de kapper te gaan. Sinds eind december ben ik niet meer geweest. Op dat gebied ben ik sinds ik in de Marais woon zeer monogaam. Ik ga alleen nog maar naar David, die mijn haar niet alleen begrijpt, maar het ook Venetiaans blond vindt. Ik schreef er al eens een column over.
Vrijdag, na het doktersbezoek, wil ik snel nog even langswippen, maar ben ik helaas te laat. David kan me niet meer helpen. Dinsdag is hij er niet, maar maak ik wel een afspraak voor vandaag elf uur. Trots constateer ik dat ik me er niet voor schaam openlijk naar le monsieur qui travaille ici te vragen (ik vind het wel wat ver gaan dat ik zijn naam ken). Wat ben ik toch heerlijk geĆÆntegreerd in mijn homobuurtje.
De kapper ligt op de route naar het Centre Pompidou, dat komt goed uit. Eenmaal aangekomen blijkt David echter om onbegrijpelijke redenen niet op zijn werk te zijn verschenen. De kapster die er wel is, verontschuldigt zich, nadat ik me verontschuldig dat ik tien minuten te laat ben. Ze heeft geen idee waar David uithangt. Ze stelt niet voor mij dan maar te knippen: ze is niet alleen druk, maar begrijpt waarschijnlijk bovenal dat David mijn haar begrijpt. Ze noteert mijn telefoonnummer en zal me bellen als David weer boven water is. De telefoon blijft akelig stil.

Een kapper in de buurt, niet de mijne. Foto: Loriane, Zachary, AgnĆØs et Nicolas

Witte illegalen, Joden en Jeff Koons

Thursday, September 18th, 2008

Photobucket Photobucket PhotobucketLa Tour d’Argent (foto: xnxbox), Le Marais (foto: rsepulveda) en Koons in Versailles (foto: Clemmm8).

Enkele links naar recente verhalen:
  • Gisteren (en wellicht vandaag nog steeds) hielden illegale Malinezen het sterrenrestaurant La Tour d’Argent bezet, een instituut van de Franse gastronomie. Lees erover in BN/De Stem.
  • Met enige regelmaat worden Joden slachtoffer van geweld. Vorige week in Het Parool.
  • Jeff Koons exposeert sinds vorige week in Versailles. Ook dat staat (onder meer) in Het Parool.

Venetiaans blond

Tuesday, June 17th, 2008
Ooit had ik rood haar. Daar werd ik – zoals dat hoort – enigszins mee gepest. In poeziealbums van klasgenoten vulde ik bij haarkleur ‘kastanjebruin’ in.
Mijn haarkleur is niet veranderd, maar toch zijn de kansen gekeerd. In Frankrijk vinden mensen me namelijk zelden roux, zoals dat hier heet. Doorgaans vinden ze me blond.
En nog beter: in korte tijd is mijn haar twee keer als blond vƩnitien bestempeld. Haarkleur: Venetiaans blond. Dat had zeker niet misstaan in poeziealbums.
Als je het intikt bij Google Afbeeldingen kom je onder meer bij de Venus van Botticelli. Venus, Venetiaans blond: alles valt op zijn plaats. Enfin. Nu jullie weer.
Zojuist was het kapper David van L’Hair du Temple (over slechte woordgrappen met het woord hair zal ik nog eens een apart bericht schrijven) in mijn nieuwe buurt de Marais. Of dit mijn echte kleur was, vroeg hij. Zo mooi. Venetiaans blond. Er mocht ook vooral niet te veel af. Zonde. Hij had geregeld klanten die hun haar graag in mijn kleur wilden laten verven, maar dat is niet gemakkelijk, verzekerde hij.
Ok, laat ik niet al te naĆÆef zijn. David zat best een beetje te flirten. Maar toch: smaak kon hem niet ontzegd worden.

Foto: fotologic

SDF af

Saturday, June 14th, 2008
Er is sinds een paar uur een einde gekomen aan mijn korte SDF-bestaan. Bon, ik logeerde twee weken bij vrienden die een fraai optrekje hebben pal naast de Eiffeltoren, dus zo erg was het allemaal ook niet.
Maar nu heb ik weer een domicile fixe, dat is toch fijner. In de Marais dus. De eerste falafel is reeds verorberd. Het was even zoeken op de sjabbat, maar vlak na broodjeswinkel Finkelsztajn aan de Rue des Rosiers vond ik een geopende falafeltent. En niet zo maar een, maar the best of the world, zoals op de etalage stond te lezen.
En de 4-1 van gisteren dreunt ook nog lekker na. Uw correspondent is een gelukkig man.

Foto: rsepulveda