Weinig kleur bij het vliegend personeel van Air France eind jaren zeventig. Foto: bjferguson

KLM-partner Air France heeft een systeem met fiches waarop de etnische achtergrond van een deel van het vliegend het personeel vermeld staat. Het gaat om een duizendtal stewards en stewardessen (van in totaal 16000) dat in aanmerking wil komen voor zogeheten ‘speciale vluchten’, zoals een eerste reis naar een nieuwe bestemming of een vlucht die is gecharterd door een bedrijf. Behalve huidskleur wordt gevraagd naar haar- en oogkleur, lengte, religie en talenkennis.
De Franse organisatie SOS Racisme heeft een klacht ingediend. Voorzitter Dominique Sopo vermoedt dat Air France die gegevens commercieel wil uitbuiten, bijvoorbeeld door het mogelijk te maken ‘blanke vluchten’ aan te bieden. Volgens een woordvoerder van Air France zijn de fiches juist bedoeld om een grotere diversiteit te creëren aan boord van speciale vluchten en het is handig mensen in te zetten die de taal van een bestemming of klanten spreken.
In Frankrijk rust een taboe op vermelding van etniciteit: alle Fransen zijn gelijk. Het overige is irrelevant. Ik berichtte erover voor Het Financieele Dagblad, dat mijn verhaal gisteren op de voorpagina plaatste.

In de Provinciale Zeeuwse Courant vond ik nog een aardig stukje (ingekort, dat wel) dat ik recentelijk schreef over de ophef die opstond toen de regering 70 miljoen wilde besparen door de Carte Famille Nombreuse wilde afschaffen, die kinderrijke gezinnen tot 75 procent korting geeft in de trein. Sarko kreeg een hele goegemeente van cathos en andere kindervrienden over zich heen en krabbelde terug. Op zoek naar het beroemde (Famille Nombreuse) Famille Heureuse van Négresses Vertes, kwam ik Moussa du 94 tegen, die trots is op zijn famille nombreuse. Het is per slot van rekening maandag muziekdag op Parijsblog.

Uw correspondent met zijn ex-conciërge Clarinda Pereira aan de Rue de la Montagne Sainte-Geneviève. Foto: Ilse Leenders

Help, de conciërges sterven uit. Deze aimabele dames, steevast Portugees, maken de gangen en binnenplaats schoon, zetten de vuilnisbakken buiten bezorgen de post, helpen je uit de nood wanneer je jezelf buiten hebt gesloten, weten precies of (en met wie) je je vriendin wel eens belazert, innen de huur, redden oudjes van de dood tijdens de hittegolf (echt), geven je op je kop als je je fiets op de binnenplaats zet en vangen aan het eind van het jaar van alle huurders een flinke bonus, les étrennes genaamd.
Probleem: ze is te duur. Op mijn oude adres, waar ik vier maanden geleden ben weggegaan, viel het mee. Daar deelden we haar met z’n 140′en en kostte ze ieder een paar euro per maand. Op mijn huidige adres, met een twintigtal appartementen, zou ze waarschijnlijk tientallen euro’s kosten en dat willen de eigenaren niet langer. En dus hebben we geen conciërge.
Morgen meer daarover in uw regionale dagblad. O ja, als u denkt: knap dat hij dat citaat uit Voyage au bout de la nuit van Céline zo maar paraat had: Een stad zonder conciërge heeft geen geschiedenis, geen smaak en is flauw als soep zonder peper en zout, een vormeloze ratatouille. En ook MC Solaar hoort tot zijn repertoire. Klopt op zich wel, maar deze site friste mijn geheugen weer even op.

Hoera, geen stinkende kleren meer na het cafébezoek, geen ranzige rook bij de côte de boeuf, geen tranende ogen bij een glas wijn. Franse cafés, restaurants, disco’s casino’s en waterpijptenten zijn vanaf vandaag rookvrij. Overtreders betalen 69 euro, uitbaters van het etablissement 135 euro. De politie heeft aangekondigd niet al te streng te zijn de eerste dagen en weken. Mij kan het niet streng genoeg…

Een bevoorrechte ontvangst zou me gisteren staan te wachten op het politiebureau van Juvisy volgens artikel 4 van de verklaring van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar deed ik aangifte van mishandeling en diefstal een dag eerder in La Grande Borne in Grigny.

Eerst reis ik terug naar de buurt zelf, in gezelschap van collega en vriend Stefan de Vries, correspondent voor onder meer BNR Nieuwsradio, om mijn fiets op te halen. Met trein en bus reizen we naar La Grande Borne. Uiteraard ben ik angstiger dan normaal, zeker als we groepjes jongeren passeren. Het verloopt probleemloos. Boven de buurt vliegt een politiehelikopter.
Het politiebureau is in de nabijgelegen voorstad Juvisy sur Orge. Het welkom is bemoedigend: ‘Ik hoop dat we uw aangifte kunnen ontvangen.’ Maar zeker weet hij dat niet. De man vindt dat journalisten veel te vaak over voorsteden schrijven en raadt me af alleen dat soort buurten in te gaan. ‘Wat er nu in België aan de hand is, dat is toch ook heel erg.’
Na drie kwartier wachten word ik ontvangen door een agente. Ze heeft niet veel zin in mijn aangifte. Ze belt met een andere agent tegen wie ze zegt dat ze eigenlijk al thuis had moeten zijn.
Ze luistert naar mijn verhaal, maar vindt het allemaal maar niets. Waarom ben ik in vredesnaam naar La Grande Borne gegaan? Waarom ben ik gisteren niet meteen gekomen? Ze zucht meerdere malen. ‘J’en peux plus,’ zegt ze tegen een vriendin die ze belt dat ze wat later komt. ‘Ik kan er niet meer tegen’.
Wanneer ik vertel dat ik de haat in de ogen van een van de jongens zag, kijkt ze ongeïnteresseerd. ‘Ik wil graag feiten horen,’ zegt ze. Ze reageert geïrriteerd als ik zeg niet zeker te zijn of het vier of vijf jongens waren. ‘Dat past niet in mijn computer.’ Tegen een agent die langskomt, zegt ze: ‘Er is een lange beschrijving bij dit verhaal. Daar ben ik nog wel even zoet mee’. Putain, antwoordt hij vol medeleven.
Verder vraagt ze bezorgd waarom ik aantekeningen maak (ik antwoord dat ik met haar meeschrijf) en zegt ze dat journalisten het altijd maar beter denken te weten als ik af en toe kritisch ben. Zo wil ze me laten verklaren dat ik de jongens niet goed gezien heb. Dat heb ik wel, antwoord ik, ik kan alleen niet meer goed beschrijven hoe ze eruit zien. Een irrelevant verschil, vindt ze.
Ik wil details geven over het uiterlijk van de jongen die ik het duidelijkst gezien heb, maar de agente vindt dat onnodig. ‘Ik weet waar ik mee bezig ben’, zegt ze.
Het proces-verbaal zit barstensvol spelfouten. Ik zal het binnenkort misschien inscannen. Ook het merk van mijn gestolen computer heeft ze verkeerd geschreven: Appel in plaats van Apple. Ik vraag of dat geen probleem is. ‘Als ik snel typ, kan er af en toe een foutje in zitten. Dat is niet erg,’ antwoordt ze.
We krijgen nog bijna ruzie als ik opmerk dat ze wel eens mag ophouden met zuchten en wellicht iets vriendelijker zou mogen zijn. Het was misschien niet zo slim van me alleen die buurt in te gaan, maar dat is nu gebeurd en ik doe aangifte van een geweldsmisdrijf. Ik zeg dat ik begrijp dat het vervelend is dat ze langer door moet werken, maar dat dat ook weer niet echt mijn fout is. Daarop ontkent ze dat ze zucht en vermoeid is.
We bekijken mogelijke daders op de computer. Ik krijg 57 zwarte, soms piepjonge jongens te zien uit heel Frankrijk, maar weet zeker dat hij er niet tussen zit.
Ik vraag wat er verder te gebeuren staat. Het gaat rond langs alle politiebureaus, zei ze. Een actieve zoektocht naar de daders zal niet plaatsvinden.

Enkele reageerders her en der op internet betwijfelen of me daadwerkelijk iets overkomen is omdat ik schrijf over een paar schrammetjes. Ik weet dat ik hen eigenlijk niet serieus zou moeten nemen, maar kan ze desalniettemin enigszins gerust stellen: ik bleek na een nacht slapen een blauw oog te hebben, en bloeduitstortingen op mijn voorhoofd, rechteroor en in mijn nek. Verder hartelijk dank aan iedereen die bemoedigende reacties en e-mails heeft verstuurd.

Het oude Franse Monopoly, met uitsluitend straten in Parijs

Het dorpje Montcuq (zelfde uitspraak als mon cul, mijn reet) is onstuitbaar. In de jaren zeventig kreeg het al een cultstatus dankzij ‘le petit rapporteur’ die er een kijkje kwam nemen (zie filmpje in mijn eerdere bericht), nu is er een kans dat Montcuq de duurste straat Rue de la Paix gaat vervangen op het bord van een nieuwe versie van het Franse Monopoly. De nieuwe Kalverstraat van Frankrijk dus.
Net als NRC Handelsblad vorig jaar tijdens komkommertijd eens peilde of er animo is voor nieuwe straat- en plaatsnamen in de Nederlandse versie, startte Hasbro, het Amerikaanse bedrijf achter Monopoly, een discussie over nieuwe straten en plaatsen voor Frankrijk.
Ondanks (of dankzij) een haast spreekwoordelijke afkeer van kapitalisme in Frankrijk, doet dat spel het goed ten zuiden van België. Dat blijkt onder meer uit de vele regionale versies die er naast de originele Parijse versie te koop zijn, zoals Monopoly Corsica, Marseille, Lyon, Grenobe of Chamonix.
Het leek Hasbro een leuk idee internetgebruikers te laten stemmen. Voor je eigen stad, of een andere plaats. Enkele fora en sites met voorliefde voor scatologie zijn volgens Le Figaro een heuze ondersteuningsactie voor Mijnreet begonnen, dat dik aan de leiding gaat in het voorkeursklassement (voor het deprimerende stadje Duinkerken in Noord-Frankrijk). Hasbro reageerde dat het vooral verheugd was dat er zoveel mensen gestemd hebben, 270.000. Of we straks daadwerkelijk failliet gaan bij een hotelovernachting in Mijnreet is nog maar de vraag.
En het plaatsje had al zo genoeg van alle spottende aandacht, vertelde de burgemeester van het dorpje Uieneters (Minjocebos) me tijdens een bijeenkomst van dorpjes met rare namen (lees mijn verhaal over deze bijeenkomst bij de reacties van dit bericht). Mijnreet laat daar bijvoorbeeld demonstatief verzet gaan.
Mochten jullie je geroepen een tegenoffensief te starten om de bewoners van het geplaagde dorpje te helpen, stemmen kan hier. Als dat niets helpt, dan kunnen we nog altijd Sarkopoly spelen.

Lees mee, werkgevers. Het participatieve debat van Ségolène Royal heeft niets uitgehaald: het leven in Parijs is weer een stuk duurder geworden. In de ranglijst voor kosten van levensonderhoud voor 2007 van Mercer Human Resource Consultants steeg Parijs van plaats 15 naar plaats 13. New York en Peking werden gepasseerd.

Moskou staat op 1, Londen op 2 en Amsterdam staat op 25. In een andere rangschikking staat Parijs een stuk lager: wat betreft levenskwaliteit is het plaats 33. Maar daar komt deze zomer verandering in, kijk maar.

Waar de Poolse loodgieter van Bolkestein twee jaar geleden tijdens het referendum over de EU-grondwet op weinig sympathie kon rekenen in Frankrijk, gaat het de Poolse homo’s beter af. Lees deze bijdrage in Libération van medeoprichter Laurent Dispot van het eerdergenoemde, maar nu niet meer bestaande Homofront voor Revolutionaire Actie (FHAR).
Dispot is nu secretaris van de Heterodoxe Fabriek van Realistische Analyses, die overigens wel mee wil surfen op het succes van de FHAR, aangezien de afkorting niet is veranderd.
Genoeg gekkigheid, wel terecht natuurlijk dat iemand hebt opneemt voor Poolse homo’s, die binnenkort geen leraar meer mogen zijn in hun land. Homo-zijn lijkt me überhaupt geen pretje in Polen met die enge gebroeders KaczyÅ„ski van de PiS-partij.

Het begint te wennen: rangschikkingen waarin Frankrijk op een lage plaats staat. Terwijl Nederlandse kinderen en pubers volgens een rapport van Unicef het gelukkigst zijn van de ontwikkelde wereld, behoren Franse tot de ongelukkigste. Frankrijk is zestiende op een lijst met 21 landen. Een (waarschijnlijk niet eens zo hele schrale) troost is dat de vermaledijde Angelsaksen (Britten en Amerikanen) het er in deze lijst nog slechter vanaf brengen. Lees hier het rapport van Unicef.

Het rookverbod in openbare gebouwen en op werkplekken in Frankrijk gaat morgen in. Helaas geldt tot 1 januari 2008 een uitzondering voor de plaatsen waar je (in ieder geval: ik) het meest last hebt van de walm van de sigaretten: cafés en restaurants. Daar geldt: nog 11 maanden geduld. In dit bericht ga ik er wat uitgebreider op in.

Verboden:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=w2h-V5i2Hc4]
Serge Gainsbourg: La Javanaise