Archive for the ‘huishoudelijk’ Category

Nederlandse journalisten hamsteren bij Franse Hema

Saturday, January 24th, 2009
Correspondenten Marijn Kruk (Trouw), Stefan de Vries (BNR), Ariejan Korteweg (Volkskrant) en uw verslaggever in de Hema van Créteil. Foto’s: Olivier van Beemen en Stefan de Vries

Geen van de vier Nederlandse correspondenten in Parijs die gisteren bij de opening van de eerste Franse Hema in Créteil aanwezig waren, kon het laten zelf enige inkopen te doen. Uw paparazzo was erbij en noteerde: Marijn Kruk van Trouw schafte een snijmesje, chocoladeamandelen, stroopwafels en theedoeken aan, Stefan de Vries, die met mij samen een BNR-repo maakte, kon evenmin de stroopwafels laten liggen en kocht ook twee pakjes drop (uit betrouwbare bron weet ik dat alles op is), Ariejan Korteweg (Volkskrant) was vooral gecharmeerd van producten met Jip & Janneke (enkele glazen + bellenblazer) en ikzelf hield het bij bekertjes van Jip & Janneke en wasabinootjes (eveneens op). Tot zover.

Immer op zoek naar French Touch

Tuesday, November 18th, 2008

PhotobucketGrant Park, Chicago. Foto: Olivier van Beemen

(Ik barst dezer dagen van het werk, daarom helaas nog geen substantiële verhalen op het blog. Excuus aan de trouwe lezers die ook tijdens mijn vakantie even een kijkje kwamen nemen)

Radicaal-linkse Picasso fluit Marseillaise uit op Ile de Ré

Friday, October 17th, 2008

Photobucket
Restant Berlijnse Muur. Foto: Olivier van Beemen

Dat er op het blog opnieuw weinig actie valt te beleven, wil niet zeggen dat ik helemaal stilzit. Zo was ik afgelopen weekend in Berlijn (foto), ging ik naar een drietal tentoonstellingen over Picasso, besteedde ik aandacht aan mijn radicaal-linkse naamgenoot en belde ik met de Fifa en de Franse voetbalbond FFF over de toekomstige status van het fluitconcert tijdens de Marseillaise. Ook schreef ik eindelijk de repo uit over het verdwijnen van de tol over de brug naar het Ile de Ré.

SDF af

Saturday, June 14th, 2008
Er is sinds een paar uur een einde gekomen aan mijn korte SDF-bestaan. Bon, ik logeerde twee weken bij vrienden die een fraai optrekje hebben pal naast de Eiffeltoren, dus zo erg was het allemaal ook niet.
Maar nu heb ik weer een domicile fixe, dat is toch fijner. In de Marais dus. De eerste falafel is reeds verorberd. Het was even zoeken op de sjabbat, maar vlak na broodjeswinkel Finkelsztajn aan de Rue des Rosiers vond ik een geopende falafeltent. En niet zo maar een, maar the best of the world, zoals op de etalage stond te lezen.
En de 4-1 van gisteren dreunt ook nog lekker na. Uw correspondent is een gelukkig man.

Foto: rsepulveda

Twee wijnglazen, waarvan één met barst: check

Friday, June 6th, 2008
Een voornaam heeft Madame Aïach niet. Je noemt haar Madame Aïach en zo noemt ze zichzelf ook. Madame Aïach is altijd bruin, ook midden in de winter. Ze is een beetje gezet (laat het haar maar niet horen) en draagt altijd een dikke laag lippenstift.
Madame Aïach was tot maandag mijn huisbazin. Ze woont in een goede voorstad buiten Parijs met haar man, Monsieur Aïach, ook altijd bruin. Volgens de telefoongids is hij chirurg. Zijn voorkomen doet vermoeden dat hij een plastische is, of zoals de Fransen dat veel mooier zeggen: een ‘chirurgien esthétique’.
Nabij het drukke plein Place de la Nation in Parijs bezitten Monsieur en Madame Aïach enkele appartementen, waarvan ik er een bewoonde. Tot maandag dus. Toen ging ik eruit omdat een samenwoonpoging met mijn vriendin niet geheel volgens plan was verlopen. Ex-vriendin (trouw kijker van Sex and the City) is naar een minnaar in Londen en het appartement is voor mij alleen te duur: daar komt het in het kort op neer.
Het verlaten van een appartement is geen sinecure. Niet omdat ik me in de vijf maanden die ik er woonde nu bijzonder ben gaan hechten aan de plek, maar meer vanwege de plichtplegingen die het met zich mee brengt. Uiteraard een fikse schoonmaakbeurt maar bovenal: de inventaris.
Mijn ex-appartement was gemeubileerd. En dan heb ik het niet over een woning met een bed, een tafel en een koelkast (die waren er ook), maar over een lijst van tien pagina’s met meubels, prullaria en tierelantijntjes die Madame Aïach in haar eigen woning niet meer nodig had.
Fransen hebben een vervelende eigenschap (eentje?, hoor ik de cynici onder u denken): ze zijn verschrikkelijk wantrouwig. Ik zou hier wel een vertoog kunnen houden welke oorzaken (sociale wetgeving, verloren oorlogen of gewoon Napoleon) daaraan mogelijk ten grondslag liggen, maar dat voert wat ver. Neemt u maar aan van iemand die bijna zes jaar in Parijs woont: Fransen zijn achterdochtig.
Daarom moet alles vastgelegd worden, liefst met zoveel mogelijk papier en met stempels. Zo ook de lijst met huisraad van Madame Aïach. Haar dochter, ‘die computers begrijpt’, heeft ze ingezet om alles uit te tikken. Het arme kind.
Enkele hoogtepunten:
-1 glazen muurkastje voorzien van spiegel met daarin 4 tinnen personages, 6 kleine steentjes, 3 olifantjes van keramiek en 1 mandje
- 2 wijnglazen van het merk FLY, waarvan 1 met barst
- 1 yoghurtmaker van SEB met 8 potjes
Madame Aïach is de ochtend van de inventaris een uur te laat, net als de vier keer die ik haar eerder ontmoette. ,,Oh, die files op weg naar Parijs”, klaagt ze steevast. Ik zeg niet dat die er iedere keer opnieuw staan en dat ze een uur eerder weg zou kunnen gaan. ,,Die vervelende files inderdaad”, zeg ik.
Vier uur lang vinken Madame Aïach en ik af of alles er nog is en in welke staat het verkeert. Zo blijkt een voormalig gordijn dat inmiddels dienstdoet als bankbedekking een kleine vlek te hebben. En dus voegen we allebei op onze lijst de woorden ‘bevlekt, schoon te maken’ toe.
Op mijn kosten uiteraard. Inzet van de hele procedure is namelijk: hoeveel van mijn borg van 2400 euro zie ik terug?
Madame Aïach heeft bovendien haar schoonmaakster meegenomen, Odette. Zoals Madame Aïach geen voornaam heeft, heeft Odette geen achternaam. Wel wordt ze met ‘u’ aangesproken.
Hoewel ik best trots ben op mijn eigen schoonmaakactie, slaagt Odette erin het appartement nog iets grondiger schoon te maken. Madame Aïach tegen mij: ,,Dat gebeurt op uw kosten.”
,,Ah, maar dan zijn de kosten van een buitenlandcorrespondent die een uur op u zit te wachten voor uw rekening. Zal ik u mijn uurtarief doorgeven”, suggereer ik. Daar kan Madame Aïach niet om lachen.
Ergens de komende weken zal ze mij een cheque toesturen. Het bedrag daarop is nog een groot raadsel.

Deze column van mij staat vandaag in een deel van de GPD-kranten. Foto: mrwalker.

Urgent: appartement gezocht

Wednesday, June 4th, 2008

Foto: Duncid

Je weet maar nooit: ik zoek met spoed en per direct een nieuw onderkomen in Parijs. Parijzenaren onder de lezers: als jullie tips hebben, schroom niet me te mailen (bij contact in rechterzijbalk). Mijn budget is zeer behoorlijk (licht ik graag toe per mail) en ik heb zelfs een garant gevonden. Alvast dank.

Service minimum

Friday, May 16th, 2008
Paresse van Fabvignon

De laatste tijd helaas niet het sprankelende Frankrijknieuws dat u gewend bent van Parijsblog, maar eerder een service minimum, een minimumdienstverlening die in Frankrijk tijdens stakingen geldt voor het openbaar vervoer en binnenkort ook voor het onderwijs (kondigde Sarko gister aan).
Qu’est-ce qui se passe? Er is veel werk, ik reis behoorlijk wat rond en ga binnenkort (weer) verhuizen. Dat vreet allemaal veel tijd. Ik hoop het tropenrooster snel weer in te ruilen voor mooie dagelijkse berichten, maar de weg naar de hel…

Uit bed gebeld door Russisch-orthodoxe geestelijke

Tuesday, April 29th, 2008
Gisteren tot laat gewerkt, vandaag uit bed gebeld door een Russisch-orthodoxe priester uit Nice (waarschijnlijk niet dezelfde als op de foto van van Naturelev). Het is weer eens iets anders. Ik verwarde hem overigens met een andere geestelijke en wel een katholiek uit Parijs, die me ook nog terug zou bellen.

Over het echte Rusland lees je bij mijn collega Remco Reiding.

Financieele Dagblad

Thursday, April 3rd, 2008
Uw correspondent is sinds kort ook freelance medewerker voor het FD. Mijn eerste bijdragen gaan over de mogelijkheid dure flessen wijn naar de lommerd te brengen (staat vandaag op de voorpagina) en over de drankgigant Pernod Ricard, die ooit begon als simpele absintstoker en sinds de overname van Absolut Wodka op een haar na de grootste producent van sterke drank wereldwijd is. Ik weet om eerlijk te zijn niet of registratie voldoende is om de verhalen te lezen (en heb even geen tijd om het uit te zoeken), maar ik hoop van wel.

Kleine lettertjes

Wednesday, March 26th, 2008
Lieve lezers, zien julle toevallig kleine rode lettertjes in het logo staan? Ik zie ze in Firefox niet en in Safari wel. Hoe zit het met Explorer? In theorie zouden ze weg moeten zijn, maar de praktijk is weerbarstig, weet u allen. Merci.