Wederom vriendjespolitiek op Parijsblog. Pony Pony Run Run bestaat voornamelijk uit vrienden uit Nantes en Angers van een vriend, Jérémie. Sympathiek liedje.

U weet wellicht nog dat Jordy Lemoine (21) het als baby zwaar, zwaar had. Nu is het nog steeds niet altijd even makkelijk Jordy te heten en paperazzi achter je aan te hebben, leren we uit Diplomate. Kleine geruststelling zal zijn dat de Franse rechter dit voorjaar besliste dat Sony hem 820.000 euro over moet maken. Vrijwel alle inkomsten uit Dur dur d’être bébé, dat Jordy zong op zijn vierde, gingen naar de platenmaatschappij en naar zijn ouders, die hij succesvol heeft aangeklaagd.

Twee versies van een lenteliedje. Het eerste clipje is aardiger, het tweede is beter verstaanbaar.

Een aantal maanden geleden stuurde Guuzbourg mij zijn tweede verzamelalbum toe met Franse liedjes gezongen door zuchtmeisjes, Filles Fragiles 2 (waarvoor dank). Ik kon er niet zo veel mee en besteedde er geen aandacht aan. Vanmorgen in de wachtkamer bij de dokter (niets aan de hand) hoorde ik dit liedje echter voorbij komen, dat me bekend voorkwam. Ik werd gegrepen door de eerste zin: ‘Wees niet bang voor het geluk.’ Dat vond ik een goede eerste zin. Maar dan: ‘Het bestaat toch niet. Hier niet en elders ook niet. Da di da di da, da di dam.’ Het ‘da di da di da, da di dam’ neuriet ze net iets te vrolijk voor iemand die net beweert dat geluk niet bestaat. Het alternatief volgens de zangeres (even dacht ik dat het Carla Bruni was, maar ze blijkt zich Berry te noemen): je laten gaan tijdens een kus en elkaar liefhebben. Daar ga ik de rest van de dag maar eens over nadenken. Songtekst bij reacties.

Nog twee observaties:

• Het liedje Mademoiselle is ook best mooi.
• Toen ik de wachtkamer binnenkwam, speelde het radiostation FIP (aanrader) het lied Op een goppe van de mij tot nog toe onbekende Amsterdamse Klezmer Band.