De Socialistische Partij vindt dit spotje om Fransen aan te sporen te stemmen bij de Europese verkiezingen UMP-propaganda. Ze willen dat het spotje verboden wordt. Hoewel je meer rechtse dan linkse kopstukken in het filmpje ziet, lijkt het me wel mee te vallen. De grootste fout is dat niemand op het idee is gekomen dit Libanese filmpje te recyclen.

Het wordt saaier op de autoroute. Raden waar Franse automobilisten vandaan komen, is er vanaf 1 januari 2009 niet meer bij. Of die roekeloze Peugeot die je met 180 km/u rechts inhaalt nu een arrogante Parijzenaar (75), een banlieusard (onder meer 93) of een opgeschoten Mediterrane kustbewoner (bijvoorbeeld 06) is, weet je niet meer.

De Franse overheid heeft besloten de laatste twee cijfers, die het departement aanduiden, van de nummerplaat te schrappen. De staat wil niet meer dan acht cijfers en letters op het nummerbord en het aantal mogelijke combinaties dreigt op te raken. Vandaar een nieuw systeem, zonder geografische verwijzing. Nederland kende een soortgelijke verandering in 1951.

Na Bolkestein en zijn vloedgolf van Poolse loodgieters doet nu ook Eurocommissaris Neelie Kroes (Concurrentie) een poging zich onbemind te maken in Frankrijk. In een toespraak in Parijs gisteren zei ze dat protectionisme zo ongeveer even veel helpt als de Maginotlinie.
Dat is een beladen onderwerp voor de Fransen, die beschikken over een buitengewoon historisch bewustzijn. Eind jaren twintig, begin jaren dertig liet de Franse minister van Oorlog André Maginot de dure verdedigingswerken aanleggen aan de grens met Duitsland om zijn land te beschermen tegen de destijds oorlogszuchtige oosterburen. In 1870 en 1914 hadden die Frankrijk pijnlijke nederlagen toegebracht.
In 1940 bleek de imposante verdedigingslinie echter gebouwd te zijn voor spek en bonen. De Duitsers vielen Frankrijk binnen via België, waar veel minder zwaar geschut de grens bewaakte. De Franse pers had het nieuwtje dit weekend nog niet opgepakt, maar ik kan me voorstellen dat Fransen niet zo blij zijn met deze vergelijking. Mijn leraar journalistiek Han van Gessel drukte me nog zo op het hart terughoudend te zijn met vergelijkingen met Hitler, Stalin of de Tweede Wereldoorlog, omdat die meestal grotesk zijn.
Hoewel Kroes Sarkozy’s naam niet noemde in haar Parijse speech, was de booschap duidelijk gericht aan de Franse president. De man die in eigen land bij tegenstanders bekendstaat als ‘ultraliberaal’, gedraagt zich in de ogen van buitenlanders juist vaak als typisch Franse interventionist. Overheidssteun aan Alstom en bereidheid tot uitbreiding van het staatsaandeel in EADS (Airbus) zijn twee recente voorbeelden. Bovendien was het Sarko’s initiatief de term ‘vrije en ongehinderde concurrentie’ uit het nieuwe EU-verdrag te halen.

Kroes wijst Sarko en zijn landgenoten op de positieve gevolgen van marktwerking en open grenzen, ook voor Frankrijk. Ik heb bij het Elysée nog om een reactie gevraagd, maar helaas waren de woordvoerders niet bereikbaar. Voor de regionale kranten van morgen schreef ik een bericht (als daar nog ruimte is, met alle aandacht voor Londen).