De dakloze man tegenover het terras waar ik een biertje drink, oogt kalm. In kleermakerszit is hij op de stoep neergestreken. Hij is wat dik gekleed voor de zonnige zaterdagmiddag. Vrijwillige bijdragen zal hij waarschijnlijk niet weigeren, maar voor actief bedelen vindt hij het te warm, denk ik zo. Hippe jongens passeren, zoals je die alleen in de Marais ziet, een brommer scheurt voorbij om een sushibestelling op tijd af te leveren, en uit toeristenmonden klinken de meest exotische talen. Hij neemt geen aanstoot aan de wereld en de wereld niet aan hem.
Maar dan. Enkele gasten maken aanstalten hun tafel op het terras te verlaten en laten daarbij een nagenoeg vol glas bier achter. Het terras hoort bij een pub, waar pints (halve liters) de norm zijn. De Sans Domicile Fixe (ook dit is een vooroordeel: de goede man zou heel goed een vast adres kunnen hebben) komt tot leven, snelt naar het terras en pakt het glas. In één teug drinkt hij de 45 resterende centiliters op, waarbij hij ook het nodige over zijn baard giet. Nog voor de barman de glazen opruimt, is het glas leeg en zit de man weer keurig op zijn plek. Alsof er niets gebeurd is. Uit zijn ogen lijkt iets meer geluk te stralen.

Claude Monet, Pont d’Argenteuil (1874), Musée d’Orsay in Parijs

Wie nog een fraaie foto wil maken van de rode tentjes aan het Canal Saint-Martin in Parijs, moet snel zijn. De ‘Kinderen van Don Quichot’ kondigden vandaag aan hun kampementen op te breken nadat de regering een serie maatregelen bekendmaakte ten gunste van daklozen. Hun acties waren inmiddels overgeslagen naar talrijke andere steden in Frankrijk. Morgen meer in de GPD-kranten.

Net als vorig jaar rond deze tijd is het uitdelen van varkenssoep aan daklozen een issue in Frankrijk. Rechtsextremistische activisten van Solidarité des Français (SDF: dezelfde afkorting als sans domicile fixe, dakloze in het Frans) willen met de soep voorkomen dat islamitische en joodse daklozen meeprofiteren van hun liefdadigheid. Nadat enkele burgemeesters, onder wie Betrand Delanoë van Parijs, de soep eerder al hadden verboden, gaf een administratieve rechtbank dinsdag toch toestemming. De Raad van State daarentegen verbood de soep gisteravond.

Het verhaal staat op de website van de PZC.

Tenten met echte en vrijwillige daklozen langs Canal Saint-Martin. Foto: Olivier van Beemen

Een nieuwe episode in het vervolgverhaal van Parijs en de tentenkampen voor daklozen. Nu zijn het Parijzenaren met een dak boven hun hoofd die vrijwillig in een tent slapen, in het gezelschap van daklozen. Deze week maakte ik een reportage aan het kanaal waar Amélie Poulain zo aanstekelijk met steentjes in het water ketste.

Vorige winter schreef ik dit verhaal en deze zomer ging ik met Médecins du Monde mee op nachtwacht.

Lees dit verhaal onder meer op de website van TC/Tubantia.

Ook in de zomer gaat hulporganisatie Médecins du Monde (Dokters van de Wereld) door met haar actie die ze in januari begon: ze deelt tenten uit aan Sans Domicile Fixe (SDF: daklozen) in Parijs. Delen van Parijs gaan steeds meer op openluchtcampings lijken.
Een groeiend aantal buurtbewoners heeft er genoeg van. De tenten leiden tot overlast vinden ze, huizenprijzen nemen af en wat moeten de toeristen wel niet denken? Een bewoner van de Boulevard Jules Ferry startte een petitie, die veel buren tekenden.
Voor Graciela Robert van MdM, met wie ik eergister een nachtelijke ronde langs de zwervers maakte, is het een teken dat het project vruchten begint af te werpen. Met de opvallende tenten wil de organisatie aandacht vragen voor het probleem, zodat politici gedwongen worden tot maatregelen. MdM wil dat alle zwervers degelijke, permanente huisvesting ter beschikking krijgen.
Ze vindt het typisch dat de solidariteit met de zwervers ‘s zomers afneemt. Daklozen slapen ‘s zomers toch ook op straat? Het is een bekend fenomeen binnen ‘het wereldje’. Bedelaars krijgen in de zomer veel minder dan ‘s winters, terwijl ze nog steeds dezelfde hoeveelheid eten nodig hebben. Robert vindt dat de buurt niet moet zeuren. Al zouden ze overlast ondervinden, dan nog is hun positie sterk te prefereren boven die van de daklozen, luidt haar redenering.
Op zich waar, maar ik kan me de ergernis bij de buurt ook voorstellen. Je kunt Parijs niet omtoveren tot één grote camping, de overlast is hinderlijk en een huizenbezitter mag zich zorgen maken als zijn huis plotseling eenderde minder waard is. Lastig dus.

Wat vinden jullie?

Dakloze Joeri uit Oekraïne, bijgestaan door Graciela Robert en Falilou Sall van Médecins du Monde. Foto: Olivier van Beemen

Zomeravonden in Parijs bestaan niet alleen uit picknicks aan de Seine en nachtelijke cafébezoeken. Gisteren was ik mee op avondronde met de Médecins de Monde, die tenten, koffie, water en broodjes uitdelen aan daklozen. Later meer.

Deze winter schreef ik ook al eens over de tenten voor daklozen.