Frankrijk is in de ban van de Ch’tis (spreek uit: sjti), sympathieke noorderlingen die normaal gesproken vooral geassocieerd worden met werkloosheid, drank, Front National en overgewicht. Hun plotselinge populariteit danken zij aan de bioscoophit Bienvenue chez les Ch’tis. Afgelopen zaterdag bezocht ik met fotograaf Ilse Leenders Bergues, het stadje waar de film is opgenomen. Hier ons verslag. Meer nieuws op Ch’tiNN.

De teller van de Franse kaartverkoop staat na drie weken op 12,5 miljoen. Een op de vijf Fransen is naar de bioscoop gegaan voor Bienvenue chez les Ch’tis, een sypmathieke film van Dany Boon over de gastvrijheid in Noord-Frankrijk.
Volgens kenners maakt de film zelfs een kans La Grande Vadrouille te verdringen van de eerste plaats van best bezochte Franse film aller tijden (17 miljoen bezoekers) Wellicht kan het aantal bezoekers zelfs titanische proporties aannemen (Titanic trok in Frankrijk bijna 21 miljoen bezoekers).
Afgelopen zaterdag reisde ik af naar Noord-Franse Bergues, het plaatsje waar de film is opgenomen, waarvan u hier alvast een voorproefje zag. Binnenkort een uitgebreid verslag op mijn blog.

Met jetset-bling-bling-president Sarkozy zou je bijna vergeten dat er ook nog echte Franse sterren zijn. Vanavond kwam een groot aantal van hen samen aan de Champs Elysées in de bioscoop van Gaumont. Daar was de avant-première van de film Astérix et les Jeux Olympiques, de duurste Franse film aller tijden. Uiteraard was uw verslaggever daar ook bij. Gaat het weer een beetje, meneer Dröge?
Eerst het slechte nieuws: de film heb ik niet gezien, dus over de kwaliteit kan ik nog niet oordelen. Met de persbadge beperkte mijn gebied zich tot een soort voorgeborchte waar sterren even langsliepen, op de foto gingen en een kort praatje maakten. De filmzaal kwam je er echter niet mee in.
Dan het goede nieuws: ondanks dat ik niet op de perslijst stond omdat ik te laat op de hoogte was van dit evenement, heb ik mij samen met collega De Vries (de man achter de foto’s bij dit bericht) toch naar binnen weten te praten. Jaren ervaring in Frankrijk beginnen zich cash uit te betalen: ‘nee’ verandert na lang aandringen en niet weggaan vaak in ‘ja’.
Zodoende zagen we alle sterren en sterretjes (talrijke idol-typjes van wie we geen idee hadden wie ze waren) langsparaderen: de pokerverslaafde zanger Patrick Bruel, Benoît C’est arrivé près de chez vous Poelvoorde (Brutus in de film), acteur Vincent Cassel (helaas zonder eega Monica Belluci). Voormalig cultuurminister Jack Lang liet ook nog even het gezicht zien, net als ‘sternieuwslezer’ PPDA (Patrick Poivre d’Arvor). Dave zou zich ook als een vis in het water gevoeld hebben, maar liet dit keer even schieten.
Ook wat betreft vrouwelijk schoon kwamen we weinig tekort. Er was klasse, met actrice Hélène de Fougerolles en met de vriendin van Franck Lebosc (Assurancetourix), er was blond met spelersvrouw Adriana Karembeu en Vanessa Hessler (speelt prinses Irina, is verder bekend van een reclamecampagne voor internetaanbieder Alice) en in de categorie ‘weinig aan de verbeelding overlaten’ was er de vriendin van acteur Samuel le Bihan, die het in een geïllustreerde encyclopedie niet slecht zou doen bij het kopje: diep decolleté.
Voorts zagen we voormalig autoracekampioen Michael Schumacher (Schumix) passeren in een compleet ridicule leren outfit met bontkraag, schreeuwde de 2 meter 10 lange Britse geweldenaar Nathan Jones (Humungus) er lustig op los en doken alle camera’s massaal op Alain Delon (Julius Caesar). Oud-voetballer Zinedine Zidane (Numérodix), tennister Amélie Mauresmo (Amélix) en basketballer Tony Parker (Tonus Parker), die ook rolletjes hebben, kwamen niet over de rode loper. Ook Gérard Depardieu (Obelix) liet het afweten.
Gelukkig was Uderzo, geestelijk vader van Asterix, er dan weer wel bij, net als de nieuwe Asterix zelf, Clovis Cornillac. Die moet Christian Clavier, Asterix in de eerste twee speelfilms, doen vergeten.
Dan bent u weer helemaal op de hoogte. Dinsdag leest u een verhaaltje met iets meer inhoud in de GPD-kranten. Voor meer foto’s is er deze site. Asterix en de Olympische Spelen draait zowel in Nederland als in Frankrijk vanaf 30 januari.

Rue de la Montagne Sainte-Geneviève in Parijs, een gevaarlijke straat

Ik liep vanmorgen mijn huis uit en zag deze jongen liggen, vlak naast het hekje waaraan mijn fiest vaak op slot staat. Geen paniek, vlak ernaast stond een grote stellage, vanwaar een camera het tafereel filmde. Het is een van de 650 films die ieder jaar in Parijs worden opgenomen.

Update: Het gaat om de film La frontière de l’aube van Philippe Garrel, waarin Laura Smet (dochter van Johnny Hallyday en Nathalie Baye) meespeelt. De jongen die dood voor de deur lag, is niemand minder dan Louis Garrel.

De film Zwartboek van Paul Verhoeven gaat morgen in Frankrijk in première, onder de Engelse naam Black Book. Gisteren en vandaag zijn her en der in het land voorpremières. Ik zag al enkele malen een trailer tijdens andere bioscoopbezoeken: erg leuk je eigen taal te horen tussen alle Fransen.
Paul Verhoeven is – net als vrijwel overal – populair in Frankrijk. Zelfs een film als Starship Troopers, die elders minder goed is ontvangen, kreeg in Frankrijk veel bijval. De Fransen zagen de dubbele laag in de film wel, waar andere volken die niet zagen, luidde de verklaring. (Zelf heb ik de film niet gezien, dus dat oordeelt lastig)
Twee jaar geleden organiseerde de cinemathèque française een volledig retrospectief: gedurende een maand toonde de cinematheek al zijn films in een zaal aan de Boulevard Bonne Nouvelle. Bij de opening van dit evenement was Paul Verhoeven zelf aanwezig. Die vond plaats in de fraaie zaal van de Cinémathèque in Trocadéro.
Toen Rutger Hauer met Monique van de Ven op de fiets over de trambaan door Amsterdam fietste (met dat fantastische deuntje), beleefde ik een van mijn ergste heimweemomenten tijdens de vier jaar die ik in Parijs woonde.
Le Monde noemt de film vandaag ‘een van de beste, zoniet de beste film van de duivelse Bataaf’.

Update (29-11-2006, 10:58): het Franse publiek in UGC Les Halles applaudisseerde gisteren voor de film, hetgeen hoogst ongebruikelijk is wanneer er niemand van de crew aanwezig is. Ook ik was erg onder de indruk en ben het niet eens met de doorgaanse negatieve recensies die ik in de Nederlandse kranten las.

Gisteren op initiatief en in gezelschap van collega Stefan de Vries de Waalse topfilm Dikkenek gezien. Het verhaal: hmm, echt een verhaal is er niet of het moet zijn dat de niet bijzonder aantrekkelijke Stef (Dominique Pinon) op zoek is naar de liefde van zijn leven, waarbij zijn vriend JC (spreek uit: zjie see, gespeeld door Jean-Luc Couchard), die zelf wel weet wat de vrouwtjes willen, hem gaat helpen. Zelf is JC met amateur-fotomodel Natacha (Mélanie Laurent), die hij in de kofferbak van een gestolen auto vond. Zal het Stef lukken haar vriendin, de aan coke verslaafde lerares Nadine (Marion Cotillard), te versieren of heeft zij het te druk haar leerlingen rond te leiden in het nationeel museum voor verkeersongelukken?
Goede casting, hilarische sc̬nes in Рook voor veel Fransen Рonnavolgbaar Frans, met redelijk wat Vlaamse invloed. Niet in de laatste plaats de titel uiteraard: opschepper! Ik vermoed en hoop dat deze film ook de Nederlandse schermen zal halen.

Het plaatje komt van deze (zeer interessante) Franse filmsite

Gisterenavond was ik bij de voorpremière van Dans la peau de Jacques Chirac, een docu-fiction van Karl Zéro en Michel Royer, met historische beelden van de Franse president. Dat festijn vond plaats in MK2 Quai de Seine, toevallig mijn favoriete bioscoop, in aanwezigheid van de makers.
De beelden worden aan elkaar gepraat door Didier Gustin, die de stem van Chirac perfect imiteert. Chirac heeft volgens de makers aan het eind van zijn carrière besloten eerlijk te zijn.
De nadruk ligt – uiteraard – op de talrijke tegenspraken van Chirac tijdens zijn veertigjarige politieke carrière. ‘Alleen zotten veranderen niet gedachten,’ zegt imitatie-Chirac, waarop de historische beelden tonen hoe hij als premier midden jaren zeventig zegt: ‘Een echte politicus neemt geen ontslag’. En een jaartje later: ‘Ik heb besloten mijn ontslag aan te bieden aan de president.’
Midden jaren tachtig: ‘Ik ben tegen de uitbreiding van de vrije Europese markt en dus tegen de toetreding van Spanje in Europa.’ Nu: ‘Europese uitbreiding is van groot belang en Turkije hoort daar zeker bij.’ Enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts.
Het leuke van Chirac is, vonden ook de makers, dat je niet hoeft te overdrijven om grappig te zijn. Ze gaven hun film ook de terechte ondertitel Quand la réalité dépasse la fiction: als de werkelijkheid verder gaat dan fictie.
Terecht merkten ze ook op dat je ondanks alles toch een soort sympathie voelt voor de soms wat onhandige bon vivant Chirac. Hij struikelt als hij triomferend een podium betreedt, hij gooit zijn glas om tijdens een partijtoespraak. Hij is net als wij eigenlijk. Zijn verkiezingsoverwinningen zijn voor een groot deel aan die herkenbaarheid te danken.
Karl Zéro, die de teksten bedacht, heeft een fraai werk geleverd, maar bleek tijdens zijn praatje na de film even ongrappig als tijdens de schaarse keren dat ik zijn programma Le vrai journal zag op Canal+. Daar is hij overigens onlangs ontslagen, naar eigen zeggen omdat hij te kritisch was.
<

Ga waarschijnlijk een dezer dagen naar Marie-Antoinette, de nieuwste film van Sofia Coppola. Wellicht vanavond, mocht de film in Lourdes draaien. Wat me erg tegenstaat aan de film over de echtgenote van Lodewijk XVI, die zich afspeelt aan het hof in Versailles, is de Engelse taal. Engels spreken in Versailles: da’s toch net een stap te ver. Zoals iedere Nederlander heb ik een hekel aan nagesynchroniseerde films – Fransen zeggen VF, version francaise - maar in dit geval zou die de oplossing kunnen bieden.