Afgelopen maandag eindelijk Gainsbourg (vie héroïque) gezien, u weet wel, de film die mijn kapper David ertoe verleidde Venetiaans blonde lokken in te ruilen voor die van Laetitia Casta en die inmiddels ook in Nederland draait. Regisseur Joann Sfar voert het muzikale succes en Gainsbourgs obsessie voor mooie beroemde vrouwen (Juliette Gréco, Brigitte Bardot, Jane Birkin) vooral terug op wraak. Wraak op de Jodenster die hij moest dragen in zijn jeugd in Parijs en wraak op zijn tête de chou, zijn lelijke ‘bloemkoolhoofd’. Sterk verhaal. Goede keus van de regisseur om niet uitputtend te willen zijn (we missen beroemde provocaties als “I said I want to fuck her” met Whitney Houston, Gainsbourg die de belastingdruk uitlegt door een biljet van 500 francs te verbranden en het liedje Lemon Incest, met dochtertje Charlotte). In plaats daarvan legt de regisseur de nadruk op de angsten van Gainsbourg en zijn eenzaamheid. Normale gesprekken heeft hij in de hele film eigenlijk alleen met een imaginaire dubbelganger met een megahaakneus. Hij is een soort slecht geweten die hem enerzijds succes brengt, maar dat ook helpt af te breken.

Mooie recensie bij Les Inrockuptibles, NRC slaat voor één keer de plank mis. Mijn oordeel: ****

De strijd om de favoriete film der Parijsbloglezers gaat vooralsnog tussen Amélie “bambi-ogen’ Poulain en de koorknaapjes. Voici een liedje uit beide films.

Het 62ste filmfestival in Cannes is begonnen, tijd voor een filmpeiling. Stem in de zijbalk op uw favoriete Franse film. Duidelijke selectiecriteria zijn er niet of het moeten zijn: persoonlijke voorkeur, mijn inschatting van Nederlandse smaak en willekeur. Laat vooral weten waarom u op welke film stemt en welke u mist.

Eugénie, Cassandre, Amandine, Christelle, Clémence, Anaïs. Het zijn de namen van de nachtmeisjes van de Franse commerciële zender Direct 8, eigendom van Vincent Bolloré. Dat is een van de mediavriendjes van Nicolas Sarkozy. Het was Bolloré die de president vlak na zijn verkiezingsoverwinning zijn jacht La Paloma ter beschikking stelde, dat ronddobberde voor de kust van Malta. En moest die arme Sarko daarheen met een lijnvlucht van Air Malta? Neen, Bolloré had ook nog wel een privé-jet dat de président élu mocht gebruiken.

Ik dwaal af. Wat doen de nachtmeisjes van Direct 8 tussen drie en zes? Kunnen hun activiteiten het daglicht niet verdragen? Welnu, zij lezen boeken voor. Soms een hele novelle, of een boek in delen. Stendhal, Chateaubriand, Dickens: literaire klassiekers waarvoor Bolloré niet in de buidel hoeft te tasten om de rechten te kopen. Vannacht en de komende twee nachten staat Le comte de Monte-Cristo op het programma, van Alexandre Dumas. Er schijnen overigens ook nachtjongens te zijn, maar op de programmering voor de komende dagen en op de fansite van Films7.com komen ze niet voor. Het voorleesprogramma heeft de mooie naam: Voyage au bout de la nuit.

Over voorlezen gesproken: de première van de verfilming van de prachtige roman De Voorlezer van Bernard Schlink laat in Frankrijk even op zich wachten. Volgens dit blog heeft TFM, de Franse distributeur van zender TF1 (ook onder leiding van een vriendje van Sarko), een financieel conflict met de Amerikaanse distributeur. De premièredatum van The Reader met de bekroonde Kate Winslet is daarom nog steeds onbekend.

Foto: Films7.com

Séraphine was de compromisfilm die ik afgelopen najaar met mijn Franse vriendinnetje zag in een bioscoop bij Bastille. Ik geloof dat ik liever naar Entre les Murs wilde en zij liever helemaal niet. Entre les Murs heb ik nog steeds niet gezien, wat je gerust gênant kunt noemen. Over het vriendinnetje, inmiddels al lang weer uit, schrijf ik nog wel eens een roman. Het gaat nu om Séraphine.

Die heeft gisteren namelijk zeven Césars, de Franse tegenhanger van de Oscar, veroverd. ‘Séraphine et Yolande Moreau raflent les Césars’, zeggen de Fransen over zo’n grootse triomf (hier Le Monde), wat ik altijd een rare werkwoordkeuze vind, omdat de eerste betekenis van rafle ‘razzia’ is. Bon, het ging dus om Séraphine.
Dat is een sympathieke film over de poetsvrouw Séraphine Louis (1864-1942), artiestennaam Séraphine de Senlis (gespeeld door Yolande Moreau), die laat zien hoe ver je het met doorzettingsvermogen, een aan waanzin grenzende passie en een beetje geluk kunt schoppen. Midden in de nacht maakt ze schilderijen die ontdekt worden door de Duitse verzamelaar Wilhelm Uhde, in wiens Franse vakantiehuis Séraphine schoonmaakt. Uhde ziet in Séraphine een vertegenwoordigster van art naïf.
De beelden van Moreau die iedere dag weer een kilometerslange wandeling maakt van haar bescheiden huisje naar de villa’s van de rijken waar ze schoonmaakt, zijn onvergetelijk. Door een riviertje, over uitgestrekte weilanden en donkere bossen voert het. (Spoileralert) Twee wereldoorlogen doen Séraphine weinig goed. WO I dwingt haar beschermheer terug te gaan naar Duitsland. Na de oorlog komt hij nog wel terug, maar de relatie tussen beiden zal nooit meer dezelfde zijn. In WO II belandt ze in een inrichting, waar ze roemloos sterft.
De film won onder meer de César voor de beste film, de beste actrice en het beste originele scenario. Andere winnaars zijn Vincent Cassel (beste acteur in Mesrine) en Waltz with Bashir (geen Oscar, maar nu dus wel César voor de beste internationale film). Alle winnaars ziet u hier. Werk van Séraphine Louis is onder meer te zien in Musée Maillol in Parijs.

‘Een kleurrijke, charmante, surrealistische komedie’, die wil Woody Allen vanaf komende zomer in Parijs gaan maken. ‘Tenminste, als ik slaag. Anders is het gewoon saai’, zei hij gisteren tegen de Franse pers.

Woody Allen, over wie wel wordt gezegd dat hij films kan blijven maken dankzij het Franse publiek dat hem nooit in de steek laat, is met zijn jazzband op een Europese tournee en speelt morgenavond in Parijs.
Hij wilde al eerder in Parijs draaien, maar de kosten waren te hoog. Minister van Cultuur Christine Albanel kondigde gisteren aan dat het voortaan goedkoper wordt films te schieten in Parijs, dankzij een belastingvoordeel. Dat is goed voor het imago van de stad. Films als Da Vinci Code en Marie Antoinette trokken veel toeristen.
Albanel: ‘Iedereen weet dat steden in de films van Woody Allen een personage op zich zijn en het zou voor Parijs een groot geluk zijn als het een personage wordt in zijn volgende film.

Fritkot van Bergues. Foto: Ilse Leenders

De Franse kaskraker Bienvenue chez les Ch’tis, een warm portret van de bewoners van Noord-Frankrijk, komt donderdag in Nederland uit. De film is er uiteindelijk net niet in geslaagd Titanic te verdringen als bestbezochte film aller tijden in de Franse bioscoop (20,3 miljoen tegen 20,7). Volgens een woordvoerder van distributeur Pathé was dat wel gebeurt als er niet zo massaal gedownload werd.
Lees hier mijn berichten over de hype rond de Ch’tis.

Hollywood maakte afgelopen maandag kennis met de Franse succesfilm Bienvenue chez les Ch’tis, het Elysée van Sarkozy dinsdag. Dat vind ik overigens tamelijk laat: je zou als president toch eerder moeten weten waarover 18 miljoen van je landgenoten zo lyrisch zijn. Een eerder beloofde recensie van deze film komt er echt aan…

De succesfilm Bienvenue chez les Ch’tis (kijk hier voor eerdere berichten) trok inmiddels al 16,7 miljoen Fransen naar de bioscoop, meer dan een op de vier inwoners. De ruim 17 miljoen van La Grande Vadrouille (1966), het grootste Franse bioscoopsucces aller tijden, zijn nu wel erg dichtbij. De bijna 21 miljoen bioscoopkaartjes voor Titanic zijn wellicht te hoog gegrepen, maar wie weet. U hebt overigens nog een recensie van me te goed. Die komt zo snel mogelijk.