In theorie een parel van de moderniteit, in de praktijk een bouwval. Vorige week schreef ik over het Collège Néerlandais, het Nederlandse studentenhuis op de Cité Internationale Universitaire de Paris, de internationale studentencampus.
Het pand van Dudok, opgeleverd in 1938, verkeert in allerbelabberdste staat en gaat vanaf de zomer van 2009 drie jaar dicht voor herstelwerkzaamheden, als alles volgens plan verloopt.
Tijdens een aantal bezoeken aan een vriend die er tot voor kort woonde, had ik al gezien hoe erg het huis eraan toe is. Verf bladdert aan alle kanten af, muren zitten vol barsten en een paar verloren goudvissen zwemmen in de vijver met afval: het oogt armetierig.
Vorige week sprak ik een Marokkaanse student aan de HEC die uit pure ellende binnenkort zou verhuizen. Hij verklaarde het pand onleefbaar. ‘Het is een van de lelijkste gebouwen van de campus. Als het regent, overstromen sommige etages, als ik een oven wil gebruiken moet ik naar een andere etage. Er zijn altijd problemen,’ zei hij. En dat terwijl zowel de campus als de Nederlandse overheid het pand van Dudok als visitekaartje beschouwen.
Voor de restauratie moet nog wel minstens 3,5 miljoen euro gevonden. Daarvoor hield staatssecretaris Frans Timmermans van Europese Zaken afgelopen donderdag een vlammend betoog tijdens het jaarlijkse Fête des Tulipes op de Nederlandse ambassade in Parijs (waarover later meer).
Inmiddels is een speciale website geopend met info, mooie foto’s en mogelijkheden tot donaties. Zo kun je voor 1000 euro een kamer naar jezelf te laten vernoemen…

Ontwerp van Tour de La Chapelle. Beeld geplaatst met toestemming van Plataforma Arquitectura. Frogsmoke berichtte eerder over deze toren.

Dit gevaarte van het Spaanse Plataforma Arquitectura van projectleiders Iñaki Abalos en Renata Sentkiewicz zou u aan de Porte de La Chapelle toe kunnen lachen als u over enkele jaren vanuit Nederland Parijs binnen komt rijden.
De Tour de La Chapelle is een ontwerp voor een van de grote torens die burgemeester Bertrand Delanoë in gedachten heeft voor zijn stad. Die dienen enerzijds om in de stad met een oppervlakte van slechts 105 km² (Amsterdam is ruim twee keer zo groot) ruimte te creëren voor appartementen en kantoren en bovendien zou gewaagde architectuur de ‘schone slaapster’ weer eens goed wakker schudden. Over een hoogte kon ik niets vinden, maar uit dit plaatje leid ik af dat je toch zeker aan een metertje of 200 kunt denken.
Dat we het bericht wellicht nog even met een korreltje zout moeten nemen heeft te maken met de naam van de arquitecto local, David Serero. Ik had de goede man laatst toevallig nog aan de telefoon en toen deed hij een alleraardigste poging ook mij te doen geloven dat binnen korte tijd bekend zou worden of hij een concours zou winnen om een plateau te bouwen voor de Eiffeltoren.
Dat concours bleek nooit georganiseerd en een woordvoerder van het bedrijf dat achter de Eiffeltoren (SETE) heeft laten weten helemaal geen behoefte te hebben aan een extra brede bovenetage.

Het blijft onduidelijk. Vandaag bericht The Guardian op basis van een ‘statement’ van de Société d’Expliotation de la Tour Eiffel (SETE) dat de Eiffeltoren een nieuw uiterlijk krijgt en dat architectenbureau Serero het concours gewonnen heeft. Op de site van de Eiffeltoren is er niets over te vinden en bij Serero zelf ook niet.
Nog maar een telefoontje. David Serero zit op Lundi de Pâques gewoon op kantoor en weet van niets. ‘Dan zal het dus wel niet waar zijn. De architect zal toch wel eerder op de hoogte gesteld worden dan de pers,’ opper ik.
Serero: ‘Dat zou je denken, maar dat is helaas niet altijd waar.’ Ik wijs hem op het verhaal in The Guardian, dat hij met enige verbazing leest. ‘Ik geloof dat het niet klopt, maar ik hoop van wel’, zegt hij.
Bij SETE is niemand bereikbaar. Het blijft nog even afwachten. Zelf vind ik het trouwens een mooi plan. Het doet me denken aan de art nouveau versieringen bij talrijke metro-ingangen Denken jullie er ook zo over of moeten ze Eiffeltoren met rust laten?

Eiffeltoren nieuwe stijl. Beeld: Serero, met toestemming architectenbureau

Project voor uitkijkplateau Eiffeltoren van architectenbureau Serero.
Afbeelding geplaatst met toestemming van het bureau.

Haven van Dover

Erg druk de laatste dagen, met verhalen, vrienden op bezoek en helaas weinig tijd voor blogberichten. De komende drie dagen ben ik op reportage, maar zal ik wel weer berichtjes proberen te schrijven.
Wat is er intussen gebeurd in Parijs? Dat is niet mis. Allereerst timmert architectenvriend Jelle Feringa weer eens aan de weg. Hij heeft met zijn collega’s van bureau EZCT een competitie gewonnen die hem in staat stelt een kunstgalerij (Pavillon Seroussi) te bouwen in Meudon, net buiten Parijs. Enige addertje onder het gras is dat hij ex aequo gewonnen heeft, er moet dus nog een definitieve keuze worden gemaakt. Maar vier andere geduchte concurrenten zijn in ieder geval afgeschud. De ontwerpen worden op dit moment tentoongesteld in La Maison Rouge, een sympathiek centrum voor hedendaagse kunst nabij Bastille. Jelles vriendin, fotografe Ilse Leenders, blijft niet achter en exposeert dezer dagen in de basement van het oude postgebouw bij het Centraal Station van Amsterdam.
Verder maakte ik een reportage over de problemen van Eurotunnel, dat steeds weer op de rand van een faillissement balanceert. Na een schuldsanering kan de exploitant van de spoortunnel op het Kanaal er weer even voort. Een van de problemen voor de tunnel is dat experts er bij de opening in 1994 vanuit gingen dat de ferrymaatschappijen zouden verdwijnen.
Dat bleek echter allerminst het geval. Tussen Calais en Dover gaan dagelijks nog steeds 50 vaarten heen en terug. Resultaat van de concurrentiestrijd is dat je met een beetje mazzel bijna schandalige bodemprijzen betaalt. Ik ging woensdag even op en neer met P&O Ferries voor 6 euro. Veel passagiers vinden het veel aangenamer anderhalf uur op de boot te zitten dan een halfuurtje in een gesloten treinwagon. Morgen staat het verslag in (een deel van) de regionale dagbladen.
Verder schreef ik de afgelopen dagen onder meer over de politieke incorrectheid van Asterix, hypotheekrenteaftrek in Frankrijk en le Hollandais mystérieux Erik de Vlieger die voor de rechter moet verschijnen. U leest het allemaal in Elsevier en in de GPD-kranten. Nu moest ik maar eens gaan slapen, de TGV van 6.20 wacht morgen niet, vrees ik.

In de buurt van Marseille? Loop dan eens binnen bij het Maison de l’Architecture, waar de Nederlandse architect (en vriend) Jelle Feringa met zijn bureau EZCT tot en met 20 april exposeert: L’Architecture au-delà des formes. Le tournant computationnel. Zelf moet ik nog gaan kijken.

Amateurs zijn we eigenlijk in Nederland, met onze landwinning in zee: met de Flevopolder en de Noordoostpolder wonnen we er nauwelijks vijf procent land bij in de afgelopen eeuw. Neem dan Monaco. Dat breidde zijn territorium al met een derde uit en zit niet stil: binnen tien jaar moet het prinsdom weer enkele procenten groter zijn. Eerlijk is eerlijk: ze hebben het natuurlijk wel makkelijker. Met een oppervlakte van twee vierkante kilometer betekent 27 hectare (de waarschijnlijke oppervlakte van het nieuwe terrein) een substantiële uitbreiding, terwijl we het hier hebben over enkele tientallen voetbalvelden.
Vijf bouwgroepen strijden om de eer en de Monegaskische euro’s, naar schatting tussen de vijf en tien miljard. Bij een van de projecten is het bureau van de Nederlandse architect Rem Koolhaas betrokken. Hij concurreert met andere grote namen als Norman Foster en Daniel Libeskind. Lees mijn verhaal onder meer op de site van BN/De Stem.

Deze hoge toren is vanaf 2012 te bewonderen in kantorencomplex La Défense, net buiten Parijs. De Amerikaanse architect Thom Mayne won het architectenconcours. Lees mijn verhaal onder meer in BN/De Stem. Klik voor vergroting.